Goddeau Magazine review by Guy Peters

Hugo Antunes – Roll Call (CF 197)
Het Portugese Clean Feed mag intussen dan wel bekend staan om het uitbrengen van werk van Amerikaanse en Scandinavische veteranen en talenten, eigen volk wordt ook niet vergeten. Zo krijgt de nog jonge, in Brussel verblijvende bassist Hugo Antunes ook de mogelijkheid om z’n kans te wagen. Met succes, want Roll Call weet perfect z’n beperkingen in troeven om te buigen.

Opener “Dukkha” biedt meteen een prima staalkaart, met een pulserende bas, waarover twee saxen lange uithalen neerleggen, terwijl de drummers soms nog bezig lijken met hun soundcheck, de onderdelen van hun drumkit aanhalend, ritmes uittestend. Een heel nummer van dit zou je nog een gebrek aan richting kunnen verwijten, maar een wending komt er na twee en een halve minuut, als Antunes de teugels plots in handen neemt, de kompanen bij de les roept en een fijn stukje swingende free op poten zet, waarbij vooral het laidback karakter van de muziek benadrukt wordt. Geen grote statements of opschepperij, maar losjes, soulvol en met sprekend gemak uitgevoerd.

Bovenal is het jazz met een open karakter, die z’n tijd neemt en beweegt op een zuiders tempo. Iets gerichter gaat het er aan toe in het titelnummer, dat van start gaat met Thys’ aanzetten op basklarinet, plaagstoten die snel al overgenomen worden door de andere vier. Het is een wat merkwaardig stuk, nu eens hoekig, verschuivend van het ene solostuk naar het andere, en dan weer vol vlugge interactie met staccato uithalen en bijna hysterisch gerammel. Het werkt hier echter opnieuw prima als een schoteltje gemengd, waarbij de luisteraar het hele gamma kan voorproeven.

Het best van al werkt Roll Call in de meer ingetogen songs. Zo gaat “Høyspenning” van start met een gerekte bassolo en krijg je daarna iets dat je best zou kunnen omschrijven als bezwerende lyriek: een vrijage van twee saxen (met Thys deze keer op sopraan) op een achtergrond van hypnotiserende drums, die opnieuw kiezen voor inkleuren zonder de spanning te verbreken. Nog sfeervoller is “Einfach”, dat z’n naam grotendeels waarmaakt: van de eenvoud wordt hier een deugd gemaakt, met een op cimbalen uitgewerkte intro en vervolgens een lyrisch spel van zwijmelende saxen die elkaar mooi aanvullen, contouren suggererend en valstrikken ontwijkend.

De ’alternate take’ van het bluesier “Anfra” niet meegerekend, blijft Roll Call ruim onder veertig minuten. Dat is een verademing in de jazzwereld, waar more nog al te vaak much more is. Je kan het bezwaarlijk een opvallend of vernieuwend album noemen en het is niet het soort plaat dat je bij de lurven grijpt om drie kwartier later pas te lossen. Gelukkig is het evenmin een voorbeeld van zelfoverschatting, pretentie of onsamenhangend gemasturbeer. Het is een mooi brokje free jazz, dat met een been stevig in de traditie staat en met het ander doet wat het wil zonder daarbij de controle uit het oog te verliezen. Het resultaat is dan ook een geslaagde, warme entree met een groeimarge die belooft voor de toekomst.

Antunes & co. spelen een resem concerten in België (o.a. in Gent, Brussel en Mechelen) in het voorjaar. Meer info op de MySpace-pagina.
http://www.goddeau.com/content/view/8485

About these ads

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s