Tag Archives: Johan Berthling

Enola.be review by Guy Peters

3 x Martin Küchen – Angles 9, Küchen & Landæus Trio, solo

De negenkoppige versie van Angles die in 2012 nog in Hasselt stond (een concert dat deels door Clean Feed werd uitgebracht als In Our Midst) trok in 2013 ook nog de studio in om daar zijn vijfde album in te blikken. Het was de eerste keer dat het niet op een podium gebeurde. Niet dat het iets afdoet aan de impact van de muziek, want Injuries is vermoedelijk de meest complete en uitbundige Angles totnogtoe.

CF 303Van de shock & awe-methode van de band is dan ook nog geen greintje verloren gegaan. Küchens paradepaardje is een ‘niets in de handen, niets in de mouwen’-machine, een denderende muziektrein, een negenkoppig balorkest dat recht op het hart mikt met grandioze thema’s, pompende ritmes en genoeg drama om een avond toptheater op te luisteren. Angles beschikt over finesse, mysterie en intelligentie, maar is bovenal een gulle band, eentje die regelmatig op het rempedaal gaat staan, maar vooral ook voluit gas durft geven. Voor zoutpilaren is zo’n bonkend hart misschien wat veel van het goede, de rest gaat voor de bijl.

Meer dan tevoren is de spirit van Afrika in de muziek geslopen. De Oost-Europese en Arabisch getinte referenties, die waren er al, maar de Afrikaanse drive waar we in Hasselt al even van mochten proeven (maar wat niet echt meegenomen was op het korte In Our Midst), legt een nog grotere nadruk op ritmische stuwing. Dat is meteen al dominant in opener “European Boogie”, dat na een vibrafoonintro en een daaruit opduikende drumaanzet uitpakt met een van de meest swingende thema’s uit de uit z’n voegen barstende Anglescatalogus. Kleurrijk samenspel, vitale power en vooral die organische schwung.

De muzikanten die Küchen omringen zijn stuk voor stuk kleppers die perfect omkunnen met technische hoogstandjes, maar de strakheid van Angles is er geen van de machinale metronoomperfectie, maar van de schuring. Dit is jazz met bakken soul, vloeiende timing en een wisselwerking waarbij muzikanten inpikken en verder bouwen op elkaars hints alsof er wordt gewerkt met doorgegeven atletenstokjes. Hier is geen plaats voor gladheid. En als dan eens de treurnis wordt opgezocht, zoals in “Eti”, dan is dat met de overtuiging van iemand die het klappen van de zweep kent. Composities bloeien open, vallen uit elkaar en pikken zichzelf op om nog sterker dan tevoren terug te keren.

Er zit ook een onwaarschijnlijke dynamiek in deze plaat. Voor elke minuut filmische grandeur krijg je ook een stuk bonkende, dansende wereldjazz. Zo’n “Ubabba” werkt al net zo aanstekend als de muziek die The Ex opnam met Getatchew Mekuria, terwijl de denderende grandeur het titelnummer past als soundtrack bij de Spaanse burgeroorlog, vooraleer weer om te slaan in tumultueuze freejazz en een fantastische, ontroerende tweede helft die geen mens onbewogen kan laten. Rauw, rafelig, fragiel, gekwetst, somber, dromerig en heroïsch in één. Al goed dat het afsluitende “Compartmentalization” even een lichter geluid laat horen, anders zou je er nog een gebroken hart aan overhouden.

Naar goede gewoonte bevat ook deze Angles wat bekend werd dat hernomen wordt. Hier is dat een prachtversie van “In Our Midst” (al mis je de aanmoedigende kreten van Küchen uit de live versie) en het tweeledige “A Desert On Fire, A Forest / I’ve Been Lied To”, dat al te horen viel bij respectievelijk Trespass Trio en All Included. Een bezwerende trip én een albumhoogtepunt van meer dan twintig minuten dat in z’n tweede helft minstens zo diep kerft als “Injuries”.

We maakten ons onlangs nog de bedenking dat de woede en de verontwaardiging eigenlijk al te veel naar het achterplan verschoven zijn binnen de jazz. Angles 9 zet dat alweer voor een stukje recht. De methode is bekend, het effect blijft even sterk. Dit is geëngageerde muziek van de gebalde vuist en het bloedend hart, intens persoonlijk en vertrouwend op collectieve macht. Het resultaat is voor de vijfde keer een prachtplaat en legt de lat hoog voor wie dit jaar nog een statement te maken heeft. Overrompelende plaat van Martin Küchen (alt- en tenorsax), Alexander Zethson (piano), Mattias Ståhl (vibrafoon), Johan Berthling (contrabas), Andreas Werliin (drums), Magnus Broo (trompet), Mats Äleklint (trombone), Goran Kajfes (kornet) en Eirik Hegdal (bariton- en sopraninosax). Het album verscheen op CD en 2LP.

Maar er is nog meer voor de liefhebbers van Küchens werk. Het Moserobie-label van Jonas Kullhammar bracht zopas ook een Four Lamentations And One Wicked Dream Of Innocence uit van Martin Küchen & Landæus Trio. Dat trio bestaat uit pianist Mathias Landæus, bassist Johnny Åhman en drummer Jonas Holgersson. Als Angles 9 de band van maximalisme is, een expressieve davertrein, dan kiest dit kwartet resoluut voor meer introverte oorden. Dat wil niet zeggen dat het vuur verdwijnt. Integendeel, net als bij het Trespass Trio zit de passie hier net onder het oppervlak — altijd aanwezig, maar eerder smeulend dan brandend. Vier van de vijf stukken zijn haast volledig uitgebeend en minimalistisch, drijvend op sobere, repetitieve elementen, of het nu gaat om een lome aanhoudende baslijn (“Post Injuries”) of een trance die ondanks meer reliëf toch intact blijft.

Landæus duikt soms in de pianobuik om de snaren te bewerken en ze die metalige resonantie te geven, maar zijn spel is doorgaans zeer beheerst, alsof hij in slow motion zit te repeteren, blijft weglaten tot hij overblijft met de essentie. Ook de ritmesectie houdt het doorgaans bij de basis, waardoor dit een compactheid krijgt die haast meer gemeen heeft met de doomjazz van Bohren & Der Club of Gore dan andere Zweedse krachtpatsers. Dat maakt het ook dubbel zo mooi als de muziek dan toch even gaat wringen, horten, stoten (Küchens bekende “Don’t Ruin Me”). Zelfs als die baritonsax ruist en vergezeld wordt van een bas en drums die tergend traag hun ding doen (“En Jämtländsk Xe”) verdwijnt de intensiteit niet. Fluisterjazz, maar zo zwart als de nacht.

In “Du Rör Dig Så Sakta…” duikt een baslijn op die je met wat goede wil funky zou kunnen noemen, maar het is een compositie die ook een zuiderse invloed verraadt, die lijkt te twijfelen tussen het Europese Zuiden en het Midden-Oosten, waarbij de piano al net zo mooi uitblinkt als de sax. Afsluiter “One Minute Of Innocence” krikt het tempo en de energie op, gaat van start met Küchens kapot klinkende altsax die een boppastiche lijkt te willen aanzetten, maar gaandeweg meer ontregelt. Een plaat met enkel dat soort spul zou er zeker ingaan, maar nu heeft het ook een knap verrassingseffect na de voorgangers. Een plaat die misschien wel de grootsheid en woeligheid mist van het beste van Angles 9 en Trespass Trio, maar al net zo duidelijk en verslavend de Küchen-stempel draagt. Het album verscheen enkel op (blauw) vinyl, in beperkte oplage.

Ten slotte verscheen recent ook nog soloplaat …And Everything Inside Came Down As Dust bij het Confront label, dat een decennium geleden al solowerk van Küchen uitbracht (en zijn cd’s nog steeds verkoopt in mooie metalen doosjes). Dit laat een heel andere gedaante van de saxofonist horen, met muziek die in het verlengde ligt van The Lie And The Orphanage (2010) en Hellstorm (2012). De goede verstaander weet dan dat er van die uitbundigheid waar dit artikel mee begon niets meer over blijft. Hier draait het immer om geluid in z’n meest geïsoleerde vorm. Voluit geblazen melodieën komen er niet aan te pas; dit draait om pure textuur, luchtverplaatsing, lippenspanning en drukwisseling.

De opnames gebeurden in de Weense Expedithalle, in vooroorlogse tijden een van de grootste broodfabrieken. Verwacht echter geen bakken galm of weidse sound, want Küchen keert hier naar binnen met zijn saxen en ‘preparaties’, waarvan de aard doorgaans compleet onduidelijk is. In “2 Million Sq Ft Of Masonry” hoor je een combinatie van plofklanken en vervormde muziek. Een cassetterecorder in de klankbeker? Een pocketradiootje dat niet goed afgesteld is (we zagen hem daar al mee in de weer)? Geen idee, maar het zorgt voor een effect dat zowel prikkelt als verwart. In “5 Million Square Ft Of Painted Surfaces” draait het dan weer om een grotesk uitvergrote ademhaling die door het mondstuk (of misschien wel rechtstreeks in de sax) geblazen wordt.

Elders komt er geslurp en gekraak aan te pas, krijg je een drone te horen die naar elektroakoestische regionen lonkt, komen er flarden vervormde Arabische muziek voorbij en lijkt het even alsof je luistert hoe iemand geschoren wordt in een kapsalon. Een vreemd auditief spektakel waar spoken door lijken te waren. Met “Ritual Defamation In Vienna” komt dat politieke element weer naar boven dat centraler stond op Hellstorm. Die laatste plaat had ook iets meer impact, werkte geslaagder in op het gemoed, maar ook dit album laat een kant van de artiest horen die op z’n minst een opmerkelijke contrast vormt met de extraverte emo-aanslag van Angles 9.

http://www.enola.be/muziek/albums/23838:3-x-martin-kuechen-angles-9-kuechen-a-landaeus-trio-solo

Aftenposten review by Arild Andersen

CF 303Angles – Injuries (CF 303 LP and CD)
*****
Det er på høy tid at et større publikum får ørene opp for Martin Küchen.

Den svenske saksofonisten har en egen kreativ nerve i det han gjør. Jeg kan ikke huske å ha sett han en eneste gang på scenen uten at han har fylt rommet med bærende innhold. Han kan være engasjerende smal som lydkonstruktør og eksperimentalist, men som leder for bandet Angles, har han gjort noen av sine beste fremstøt.

Det som for syv år siden var Angles 6, har vokst til Angles 9, og ministorbandet har nærmet seg en form som kan minne om Charlie Haden Liberation Music Orchestra. Musikken kombinerer et vemodsvakkert, ledig drag med en opprørsk tone.

Küchen har skrevet materialet, og bandmedlemmene har arrangert. Besetningen teller mange av samtidens fremste svenske jazzmusikere, samt den norske saksofonisten Eirik Hegdal. Vibrafonist Mattias Ståhl har en sentral plass. Han tilfører en swingende oppdrift i et ellers groovy landskap. Magnus Broos trompet spruter og risler, ettersom musikken skifter karakter.
Den vakre og ubekymrede melodien i In our midst hviler på et alvorlig fundament. Slik veksler og kontrasteres elementene i et gnistrende hele. Med Injuries har Angles 9 etablert seg som et av de mest interessante faste ensemblene i Europa.
http://www.aftenposten.no/kultur/anmeldelser/To-svenske-saksofonister-det-er-verdt-a-lane-oret-til-7589933.html#.U47973JdUud

All About Jazz review by John Ephland

CF 303Angles 9 – Injuries (CF 303)
What’s to love about this CD is the musicality that’s thrown into the maelstrom of styles and attitudes. You’ve got a hint of early, experimental jazz from the mid-60s with the opening number, “European Boogie” (think Bobby Hutcherson with Eric Dolphy or Archie Shepp, the vibes being paramount); that’s until they all start into a kind of Tower of Power incantation. From there, it’s a lot of well-mannered, outlandish rummaging, the nonet of Angles 9, led by saxophonist Martin Kuchen, and their “injuries” playing out across seven varied originals.

This music is a rarefied listen to those with a flair for the sound of instruments played well but also played with an eye and ear for semi-organized sound generally painted outside the lines. Injuries is both inside and outside. Angles 9 surprises in part because of the marvelous array of instrumentalists on board, vibraphonist Mattias Stahl a key voice but also Eirik Hegdal joining Kuchen on the rolling, rollicking almost-marching-band entreaty “Eti.” Other cast members who surface as vivid musical personalities include trombonist Mats Aleklint, cornetist Goran Kajfes and trumpeter Magnus Broo. Not a straggler among the bunch.

“A Desert on Fire, A Forest /I’ve Been Lied To” highlights the rhythm section, it’s trolling, ruminative cadences come to us almost like a death watch, lovely and mysterious, pianist Alexander Zethson, bassist Johan Berthling and drummer Andreas Werliin plodding along (with vibraphonist Stahl in tow) as the song gradually unfurls with the whole ensemble. It’s as if everyone is expressing what it feels like to be lied to.

Broken up into four sections, all arrangements are by the band; a band of merry-makers full of ideas, full of group empathy. Moods change from boisterous to somber, the unpredictability factor combined with top-notch musicianship the calling card.
http://www.allaboutjazz.com/injuries-angles-9-clean-feed-records-review-by-john-ephland.php#.U45DTXJdUuc

Free Jazz review by Dan Sorrelis

CF 284Angles 9 – In Our Midst (CF 284)
****
One of last year’s highlights was Angles 8’s sprawling By Way of Deception, an album that introduced an expanded line-up and featured liner notes by Free Jazz blog founder Stef Gijssels. After two previous releases on Clean Feed, By Way of Deception showed that there was still room for bandleader Martin Küchen’s vision to grow, with pianist Alexander Zethson greatly expanding the group’s rhythmic foundation, and Eirik Hegdal’s additional saxophone further broadening the band’s sonic palette.

On Clean Feed’s latest venture into the LP resurgence, Angles has expanded yet again, adding trumpeter Magnus Broo back into the fold after his absence on By Way of Deception. (It should be noted the band has grown even more since this recording, appearing at Jazzfestival Saalfelden this summer as a 10-piece with an additional drummer). A single LP, In Our Midst feels like a quick update, an intermediate document that serves as a snapshot of the band as it continues to evolve.

In Our Midst opens with a new eponymous track, a smoldering piece that builds a typically wistful melodic theme over slow-motion afrobeat rhythms. Angles’ music has always been deceptively simple and completely unsubtle at first blush. In reality, it’s meticulously crafted, emotive music that’s continually reborn as the musicians explore the possibilities in songs they have become intimately familiar with (Küchen doesn’t write anything down—the group learns and internalizes the music through Küchen’s demonstrations). Angles has in spades what many improvising groups have trouble conjuring: visceral emotional impact. It’s a music that aims to deliver to the listener even the smallest notion of its creator’s incredible passion. Huge rhythmsand dulcet counterpoint, playfulness and humor juxtaposed with plaintive melody, the fact that all of their albums have been live concert recordings: all of these serve as direct conduits of music-making passion. An Angles tune is designed to elevate musician and listener together to a shared, ecstatic plane. Foremost, it is a music of feeling.

One of the many pleasures of following Angles over the years has also been hearing the wayKüchen’s pieces have developed along with the band. The overlap in tunes on previous albums continues here: In Our Midst’s other offerings include “Every Woman is a Tree” from their debut, and the title track from last year’s By Way of Deception. “Every Woman is a Tree” has a fairly standard jazz tune structure, and has served as one of few vehicles for extended soloing by Küchen. Here, it takes on an all-new intensity, beginning with an angular piano vamp before ramping up to the head. The band now has many more possibilities behind the long solo in the mid-section: first, a monstrous bearing-down on the hypnotic beat; then multi-octave rephrasings of the main theme; finally, out-and-out improvised mayhem. The song sounds more urgent and cathartic than ever before. Similarly, “By Way of Deception” feels far more primal, the band muscling through the first portion of the song like brutes on a rampage.

On one level, you could say In Our Midst is more of the same from Angles. To my mind, that will continue to be a reason to get excited. But it’s a sentiment that oversimplifies: these songs may be familiar, but like the very best musical acts, Angles makes them feel new each time they’re heard.
http://www.freejazzblog.org/

Squid’s Ear review Florence Wetzel

CF256Angles 8 – By Way of Deception, Live in Ljubjana (CF 256)
This powerful live recording from the Swedish group Angles is a welcome addition to the fine tradition of protest music. The “deception” in the title can be interpreted many ways, but surely it refers in part to the Western leaders who live at an emotional distance from the wars they wage abroad. Yet despite the machinations of the leaders, the people of the world can always find mutual ground, particularly through the common denominator of music. With Angles’ latest release, they face the deception head-on: this is music by the people for the people, with the hope of waking up the people.

Angles normally has six members, but for their 2011 performance at the 52nd Ljubljana Jazz Festival they added a second saxophonist and a pianist. The extra sax lends vigor to their already potent front line of trombone, trumpet, and sax, and the piano finds a cousin in the group’s vibraphone, that beautifully resonant instrument so woefully underrepresented in avant-free groups. The audience is also a member of the group, energizing the band through their receptivity and appreciation, and adding a lift to the music that can be felt even via a recording.

The CD starts off with the twenty-minute “By Way of Deception,” an urgent song that sweeps up the listener with its vitality and jubilant energy. The song is full of shifting interludes with threads of folk music, displaying the group’s mighty front line as well as exquisite interplay between different instrumental combinations. “Dactyloscopy” is a wild and woolly dance, a mighty burst of chaos that highlights the musicians’ mobility and great freedom of expression. “Today Is Better than Tomorrow” is a tuneful, stately piece that’s deeply heartfelt, and “Let’s Speak about the Weather (and Not about the War)” is full of playful rhythms, including some shining vibraphone work. The performance closes with the thirty-minute tour de force “Don’t Ruin Me / Let’s Tear the Threads of Trust,” a grand exploration that includes full-on cacophony with all hands on deck, plus sparer interludes with splendid bass and piano solos.

This music is on fire — it’s full of passion and purpose, and it brings to the fore the talents of these eight excellent musicians as they speak their truth through sound. A world without deception is surely possible, but for true change to occur, everyone will need to summon up their highest abilities and deepest aspirations. By creating music that is simultaneously a call to arms and a joyful celebration, Angles 8 is certainly doing their part.  
http://www.squidsear.com/cgi-bin/news/newsView.cgi?newsID=1554

Jazz.pt review by José Pessoa

Martin Küchen – Histórias da vida

Também se narra com sons e este saxofonista sueco é perito nisso. Ainda vão a tempo de ouvir os filmes áudio a que deu os títulos “Bruder Beda” e “By Way of Deception”. Já fazem parte da história do jazz europeu e são incontornáveis.

Trespass Trio – Bruder Beda (CF 251)
Angles 8 – By Way of Deception – Live in Ljubljana (CF 256)
Classificação: 4,5/5
Não terá sido por acaso que os novos títulos do Trespass Trio e dos Angles, desta vez em formato de octeto (são habitualmente seis os seus integrantes), saíram ao público em simultâneo. O saxofonista sueco Martin Küchen sabe bem o que faz, tem-nos vindo a encantar com a qualidade, a profundidade e a intensidade dos seus trabalhos, e gosta de fazer entradas em grande.   “Bruder Beda” (Trespass Trio) e “By Way of Deception” (Angles 8) são ambos projectos de narrativa musical, debruçando-se sobre as injustiças e insanidades do mundo actual.
Küchen tem já uma notável experiência como compositor de música programática destinada ao cinema, à dança e ao teatro. Essa faceta surge igualmente na sua actividade nas áreas do jazz e da improvisação livre – é notável a sua capacidade para nos contar histórias ou apresentar situações que conseguimos visualizar.
CF 251Em conjunto com o contrabaixista Per Zanussi e com o baterista/percussionista Raymond Strid, apresenta-nos um álbum verdadeiramente conceptual. Fala-nos “Bruder Beda” de Ernst Gerson, um soldado veterano condecorado na Primeira Guerra Mundial que entra num mosteiro católico e adopta o nome de Irmão Beda.
Quando sai do recolhimento religioso, em 1933, as suas raízes judaicas impedem-no de trabalhar na Alemanha, pelo que vai para a Áustria e aí abriga-se em outro convento, este de convicção protestante. Dois anos mais tarde é convidado a sair. Por decreto, a partir de 1939 obrigam-no a acrescentar um apelido ao seu nome, “Israel”.
Sem sucesso, escreve ao Führer com uma reclamação “arisches Blut”. Torna-se automaticamente num traidor, num cristão “não-ariano”, num pária. É feito prisioneiro e finalmente enviado para o campo de Theresienstadt, onde ajudou a formar uma congregação católica e terá sido obrigado a ensinar crianças não-arianas). Em 1944, mandam-no para Auschwitz. Não se sabe se sobreviveu ao extermínio, por haver indícios de outra pessoa com o mesmo nome.
Para reflectir e emocionar   Será surpreendente tal história no contexto do jazz? De facto, poucos artistas seriam capazes de colocar tanta exuberância, paixão e hiper-expressiva vitalidade em jogos musicais que nos fazem reflectir e emocionar com o relato. É, no entanto, algo de pessoalmente vivido por Küchen: o frade era seu tio.
Küchen usa, tanto no sax alto como no barítono, um som cru de uma intensidade, por vezes, dolorosa, ficando a secção rítmica com muito espaço para seu apoio, para solar e para desenvolver experimentações sonoras introvertidas. Zanussi é, claramente, uma âncora para o grupo e Strid move-se com destreza e minimalmente, sempre com um aguçado sentido tímbrico.
A música aqui tocada é, naturalmente, mais intimista do que com o projecto Angles, ainda que não necessariamente menos enérgica, dado o contagiante sentido de urgência. Uma faixa fundamenal é “Today is Better than Tomorrow”, uma composição de Küchen cuja melodia encerra uma tristeza plena de poesia.   Este é um álbum que nunca recorre à superficialidade, um álbum conquistado com inteligência, sofisticação e nuance, um trabalho ímpar profundamente emotivo e cativante.
CF256A gravação ao vivo dos Angles 8 foi realizada no Festival de Jazz de Ljubljana, surgindo na colecção Ljubljana Jazz Series da editora portuguesa, e constitui um passo mais na sua dedicação às grandes formações.
Antes desta ocasião a fórmula Angles tivera uma geometria pouco variável, sendo em geral o grupo integrado por Mattias Ståhl, Magnus Broo, Mats Äleklint, Kjell Nordeson e Johan Bertling. Assim foi em “Every Woman is a Tree”, dedicado às mulheres iraquianas, e “Epileptical West – Live In Coimbra”. Ambos verdadeiros gritos de protesto contra o estado das coisas no mundo em que vivemos.
Na configuração que se ouviu na Eslovénia, Goran Kajfes substituiu Broo no trompete e o sexteto virou octeto com a adição de Eirik Hegdal nos saxofones e de Alexander Zethson no piano. A música que esta pequena “big band” faz inspira-se na Liberation Music Orchestra e nos grandes ensembles de Charles Mingus. É uma música directa, feita com transparência e sinceridade, com efeito cinemático ou teatral e por vezes grande emotividade.
É uma música apaixonada, sugestiva e brilhante, que dá predominância ao colectivo através dos contributos das vozes individuais. Essas vozes fazem-se sentir sem restrição, mas sabiamente colocadas em coesão.
Apela-se explicitamente aos ritmos latinos e africanos e a composição inclui elementos da música popular e mesmo da fanfarra (Ayler haveria de ter gostado). Esta não é nenhuma forma esotérica de free jazz – é um grito à vida e um apelo com sentido à nossa memória auditiva.
http://www.jazz.pt/ponto-escuta/2013/04/06/historias-da-vida/

Diario de Noticias review by João Moço

Concerto que o coletivo Angles (transformado em octeto) deu no 52.º Festival de Jazz de Liubliana foi recentemente editado pela Clean Feed.

Angles 8 – By Way of Deception – Live in Ljubljana (CF 256)
Classificação: 4/5

No final dos anos 60 o contrabaixista Charlie Haden criou a Liberation Music Orchestra, uma das mais ricas formações de jazz da época e que teve um papel preponderante na forma como esta música tem também um implícito carácter político.

Ao ouvirmos o recente By Way of Deception – Live in Ljubljana, gravação em disco do concerto que o coletivo Angles (transformado em octeto para essa noite) deu na 52.ª edição do Festival de Jazz de Liubliana a referência à Liberation Music Orchestra é clara.

Uma composição como Let Speak About Weather (and not about war) é apenas um exemplo da mensagem política e social que o saxofonista Martin Küchen (o líder e autor de todas as composições do grupo) quer transmitir com a sua música. Música esta habilmente orquestrada, assente na liberdade criativa do jazz contemporâneo, ao mesmo tempo que assimila outros universos sonoros mais distantes do jazz.

Neste By Way of Deception são assimiladas músicas dos Balcãs, percussões tribais que remontam para África, mas esse cruzamento nunca abandona a essência do jazz. Essa integração de outras músicas torna-se parte intrinseca e fundamental das composições, que não escondem a sua vertente dramática.

Nesta altura de convulsões sociais por toda a Europa, este novo álbum dos Angles acaba por ter um significado ainda maior.
http://www.dn.pt/inicio/artes/interior.aspx?content_id=2859696&seccao=M%FAsica&page=-1