Tag Archives: Raymond Strid

Draai om je oren review by Guy Peters

CF 251Trespass Trio – Bruder Beda (CF 251)
In navolging van debuutplaat ‘…Was There To Illuminate The Night Sky…’, nog altijd een van mijn favoriete jazzalbums van de voorbije jaren, werd ook de tweede plaat van dit Trespass Trio een knetterende brok intensiteit, al ligt die wat minder aan de oppervlakte.

De Zweedse rietblazer Martin Küchen is dan ook een artiest die met beide benen op de grond staat, die nog altijd een band tussen kunst en engagement in stand houdt, en in de meest uiteenlopende contexten een eigen stempel weet te drukken. Of het nu gaat om solowerk als The Lie And The Orphanage, de bruisende ensembleplaten van Angles, de schraap- en ritselimprovisatie van Chip Shop Music of dit Trespass Trio: weinig artiesten leggen zo’n passie aan de dag en slagen er in om te spelen met zo’n emotionaliteit als Küchen, wiens hyperexpressieve stijl en sound in staat zijn om zowel uitbundige levenskracht als pijnlijk verdriet uit te schreeuwen. Altijd gedacht dat moderne jazz iets was voor koude intellectuelen die muziek maken aan de hand van statistieken en wiskundige formules? Trespass Trio laat horen dat het ook anders kan.

Samen met bassist Per Zanussi en drummer/percussionist Raymond Strid heeft Küchen opnieuw een album gemaakt dat aanvoelt als een grote raamvertelling die een complete luisterbeurt afdwingt. En deze keer zit er ook een verhaal achter: dat van WOI-veteraan Ernst Gerson, die een geestelijke roeping volgde als Bruder Beda en daarna opnieuw de seculiere levensdraad oppikte, maar door zijn Joodse roots in de problemen kwam en uiteindelijk naar de kampen verbannen werd. De Joodse geschiedenis en Palestijnse kwestie zijn al langer stokpaarden van de bewogen saxofonist, dus het mag niet verwonderen dat hij ook een dergelijk verhaal vorm geeft binnen een freejazzcontext.

Zowel op de alt- als de baritonsax dwingt Küchen meteen ontzag af, met een rauwe sound van een soms verscheurende intensiteit. De haast kwakende altsax maakt vanaf de eerste seconde van ‘Ein Krieg In Einem Kind’ duidelijk dat er een bijzonder verhaal verteld gaat worden. Een schreeuwerige oplawaai zoals ‘Zanussi Times’ of ‘Strid Comes’ is er deze keer niet bij, maar Küchen heeft die in-your-face agressie niet nodig om je als luisteraar bij de lurven te grijpen. Ook hier zorgt die jankende, zeurende en fulminerende gedrevenheid weer voor een meeslepend parcours, terwijl ook de ritmesectie volop ruimte krijgt voor zowel conventionele ondersteuning en soloruimte als introverte klankexperimenten.

Dit soort jazz, die resoluut vanuit de onderbuik vertrekt, kan soms wat vergen van de luisteraar, zeker als die een houvast nodig heeft, maar voor elk weerbarstig stuk als de opener, krijg je ook een tegenhanger als ‘Don’t Ruin Me’, dat negen minuten lang op gang gehouden wordt door een statige, licht exotische baslijn, terwijl Strid de vellen bespeelt met de handen en Küchen op de bariton kiest voor een eenvoudiger invulling. Er wordt ruimte gemaakt voor een contemplatieve bassolo, wat de terugkeer van Küchen achteraf dubbel zo intens maakt. De hevigheid gaat echter nog omhoog in ‘Bruder Beda Ist Nicht Mehr’, dat vanuit dramatisch gestreken bas werkt aan een steeds sterker wentelend cyclisch patroon, met nadrukkelijke passie, volumetoename en steeds woeliger ondergrond met een sax die met steeds meer uitschieters het zootje in stukken trekt.

Sleutelstuk is ‘Today’s Better Than Tomorrow’, een compositie van Küchen die gedragen wordt door een melodie die woeste tristesse uitstraalt, maar ook aanleiding kan zijn tot andere omkadering. Zorgde het stuk bij Angles voor een emotionele oplawaai van formaat, dan gebeurt het hier subtieler, met een tussenstuk dat door Zanussi en Strid op fluisterniveau uitgewerkt wordt, en een finale die zachtaardiger paden verkent. Beluister dit echter in ideale omstandigheden – geconcentreerd en mét koptelefoon – en het is onmogelijk om niet opgeslorpt te worden door die muzikale poëzie, die een contrasterend vervolg krijgt in het gespierde ‘A Different Koko’, een korte brok freejazz die danst met een robuuste aanstekelijkheid.

‘Bruder Beda’ is een beklijvend album, dat ondanks verfijning en nuances opvalt door zijn groot kloppend hard en een onaflatende begeestering. “What can we achieve with strings, reeds, skins and sticks? Except for being ignorant music makers, what are we?” Dat vroeg Küchen zich af in de liner notes van de vorige plaat. Een mogelijke reactie, het vertellen van een prachtig verhaal als daad van verzet, ventileren van agitatie en zoeken naar berusting, is hier terug te vinden.

http://draaiomjeoren.blogspot.nl/2014/02/cd-trespass-trio-bruder-beda-clean-feed_16.html

Tomajazz reviews by Pachi Tapiz

Clean Feed: en trío y en cuarteto
Tríos y cuartetos forman la oferta del sello portugués Clean Feed en su segunda entrega del año 2013. Propuestas mayoritariamente libre improvisadas en las que se muestran las múltiples caras, los múltiples enfoques que ofrece la creación instantánea.

CF 276El baterista Harris Eisenstadt publica The Destructive Element (CF 276) con su formación September Trio. El saxofonista Ellery Eskelin y la pianista Angelica Sanchez son sus acompañantes nuevamente. Eisenstadt, que durante los últimos años está mostrando ser un gran compositor, es el autor de los nueve temas. Estos resultan muy variados en su suavidad (“Swimming, then Rained Out”), su carácter melancólico (el precioso “Cascadia”), su oscuridad (“Ordinary Weirdness”), su crispación (“Here Are the Samurai”) o su aproximación a la clásica contemporánea (“From Schoenberg”). Ellery Eskelin, y sobre todo Angelica Sanchez son unos magníficos compañeros de viaje.

CF 272El trío formado por la francesa Sophie Agnel (piano), y los británicos John Edwards (contrabajo) y Steve Noble (batería) realiza una interesantísima inmersión en la libre improvisación en Meteo (CF 272). El disco, grabado en el festival del mismo nombre en Mulhouse (Francia), en agosto de 2012, incluye una única pieza de 38 minutos. Una decisión de edición, ya que igualmente podría haber sido troceada en múltiples temas. En las distintas partes los tres músicos muestran una capacidad de diálogo y de invención sencillamente asombrosas. Su música pasa por fases ambientales, abstractas, libres, intensas y suaves. También por el silencio, del que el trío renace mostrando nuevas caras de su capacidad para interactuar. Semejante discurso está al alcance de muy pocos.

CF 277City Of Asylum (CF 277) aparece editado a nombre del contrabajista Eric Revis (Branford Marsalis, Tabarby), aunque igualmente podría haberlo sido a nombre del trío Revis – (Kris) Davis – (Andrew) Cyrille. Salvo un tema de Revis (“Question), uno de Jarrett (“Prayer”) y el monkiano “Gallop’s Gallop”, los seis restantes son unas improvisaciones del trío que por momentos parecen composiciones salidas del papel pautado. Andrew Cyrille es toda una institución en la batería, algo de lo que deja muestras más que evidentes. Kris Davis, una de las mejores pianistas de la actualidad, brilla de principio a fin. Eric Revis es el titular de la grabación, pero únicamente de un modo nominal ya que el peso de la grabación se reparte equilibradamente entre los tres músicos, creando una obra con una coherencia musical sobresaliente.

CF 271Mirage (CF 271) es una grabación de improvisaciones en trío de Ellery Eskelin (saxo), Michael Formanek (contrabajo) y Susan Alcorn (pedal Steel gitar, instrumento habitual en la música country). En los temas más breves el disco transcurre mayoritariamente tranquilo y a medio tiempo, buscando y encontrando melodías. Esa contención (no tanto en la música sino en la duración) se rompe con el extenso “Downburst” (27 minutos), en el que el grupo no es capaz de mostrar mucho más de lo que logra en cada uno de los temas del resto del disco con duraciones de entre tres y cinco minutos.

CF 267Birthmark (CF 267) de la saxofonista danesa Lotte Anker y la fantástica pareja de músicos portugueses formada por Rodrigo Pinheiro (piano) y Hernani Faustino (contrabajo) es un toma y daca de gran intensidad, una sucesión musical llena de tensiones improvisadas, silencios y melodías crispadas muy bien resueltas. Por medio de estos músicos, y otros como el saxofonista Rodrigo Amado, el baterista Gabriel Ferrandini o la trompetista Susana Santos Silva la escena de la improvisación portuguesa demuestra una vitalidad envidiable.

CF 275Precisamente Susana Santos Silva es un tercio de LAMA, que completan Gonçalo Almeida (contrabajo) y Greg Smith (batería). Para Lamaçal (CF 275), su segunda grabación, registrada en directo en el portugués Portalegre Jazz Festival, contaron con la colaboración del saxofonista Chris Speed. Gonçalo Almeida es el autor de cuatro composiciones, mientras que Santos Silva, Almeida y Speed aportan una cada uno. “Anemona”, “Cachalote” o “Moby Dick” (nada que ver con la exhibición de John Bonham de los Led Zeppelin) son algunos de los momentos más logrados. En todos sus temas es tan importante la improvisación como la estructura sobre la que esta se desarrolla, la utilización ortodoxa de los instrumentos como la capacidad de explorar sus posibilidades sonoras.

clean feed made to break layout TEXTO DIFERENTE - ROJOCon Made To Break el saxofonista Ken Vandermark retoma y aúna las sendas abiertas con Spaceways Inc. (que posteriormente desarrolló con Powerhouse Sound) y FME (Free Music Ensemble). Su objetivo en este proyecto es improvisar a partir de unas composiciones modulares en las que los músicos tienen la posibilidad de elegir diferentes elementos. En su desarrollo se incluyen pasajes con un groove muy potente y contagioso con base funk, improvisaciones free en las que no se pierde de vista la melodía, y momentos más contemplativos. En este proyecto le acompañan el baterista Tim Daisy (compañero de Vandermark en mil aventuras musicales), el bajista Devin Hoff y el samplerista Christof Kurzmann.De los tres temas que componen Provoke (CF 273), grabado en directo en Lisboa, el que mejor muestra y engarza esa multitud de influencias es el dedicado a John Cage titulado “Further”. En los otros dos temas también se alternan pasajes contrastados, aunque muestran una menor variedad.

CF 269Desde el inicio de su trayectoria Clean Feed ha estado ligado al festival de Coimbra Jazz Ao Centro, al que ha dedicado la serie JACC dentro de su catálogo. Joe McPhee se une al Trespass Trio en Human Encore (CF 269), grabación registrada a lo largo de tres días en la ciudad portuguesa. En este CD se alternan las composiciones del saxofonista Martin Küchen con las improvisaciones del cuarteto. Esto motiva una variedad más que disfrutable que van del homenaje en formato free al be-bop (“A different Koko”), los aromas folklóricos de “In Our Midst” o “Bruder Beda ist nicht mehr”, el free-bop a tiempo medio (“A deserto n fire, a forest”) o el free propulsivo (“Coimbra, Mon Amour”).

Harris Eisenstadt September Trio: Destructive Element ****
Sophie Agnel, John Edwards, Steve Noble: Meteo *****
Eric Revis: City Of Asylum ****
Mirage: Mirage ***
Lotte Anker, Rodrigo Pinheiro, Hernani Faustino: Birthmark ****
LAMA + Chris Speed: Lamaçal ****
Made To Break: Provoke ****
Trespass Trio + Joe McPhee: Human Encore ****

Best of 2013 Jazz.PT

Melhores de 2013 – Jazz.PT
Aqui estão as escolhas da equipa jazz.pt relativas a mais um ano de música, em disco e ao vivo. São estas as nossas votações finais, bem como as listas individuais dos colaboradores que participaram nesta selecção do melhor que foi acontecendo em 12 meses repletos de bom jazz e boa improvisação. Boas festas e continuem a passar por estas páginas.

Melhores discos internacionais
CF 283WAYNE SHORTER QUARTET: “WITHOUT A NET” (BLUE NOTE)
Charles Lloyd / Jason Moran: “Hagar´s Song” (ECM)
São Paulo Undergound: “Beija Flors Velho e Sujo” (Cuneiform)
Matana Roberts: “Coin Coin: Chapter Two: Missisippi Moonchile” (Constellation)
Pascal Niggenkemper Vision7: “Lucky Prime” (Clean Feed)
Wadada Leo Smith & TUMO: “Occupy the World” (TUM)
CF 278Joe McPhee: “Sonic Elements” (Clean Feed)
Tim Berne’s Snakeoil: “Shadow Man” (ECM)
Nate Wooley: “Seven Storey Mountain III and IV” (Text)
Trespass Trio & Joe McPhee: “Human Encore” (Clean Feed)
Lotte Anker / Rodrigo Pinheiro / Hernâni Faustino: “Birthmark” (Clean Feed)

Melhores discos nacionais
CF 281RED TRIO: “REBENTO” (NOBUSINESS)
Rodrigo Amado Motion Trio & Jeb Bishop: “The Flame Alphabet” (Not Two)
Susana Santos Silva / Torbjörn Zetterberg: “Almost Tomorrow” (Clean Feed)
Luís Lopes Humanization 4tet: “Live in Madison” (Ayler Records)
CF 275Lama & Chris Speed: “Lamaçal” (Clean Feed)
Timespine: “Timespine” (Shhpuma)
Big Bold Back Bone: “Clouds Clues” (Wide Ear)
Joana Sá: “Elogio da Desordem” (Shhpuma)
João Hasselberg: “Whatever It Is You’re Seeking, Won’t Come in the Form You’re Expecting” (Sintoma Records)
Nelson Cascais Decateto: “A Evolução da Forma” (Sintoma Records)
João Firmino: “A Casa da Árvore” (Sintoma Records)
Ernesto Rodrigues / Ricardo Guerreiro / Christian Wolfarth: “All About Mimi” (Creative Sources)
João Paulo Esteves da Silva & Orquestra Jazz de Matosinhos: “Bela Senão Sem” (TOAP/OJM)
SHH 007Eduardo Raon: “On the Drive for Impulsive Actions” (Shhpuma)
Eitr: “Trees Have Cancer Too” (Mazagran)
Joana Sá / Luís José Martins: “Almost a Song” (Shhpuma)
Le Syndicat & Sektor 304: “Geometry of Chromium Skin” (Rotorelief)
Luís Vicente / Jari Marjamaki: “Alternate Translations” (MiMi Records)

Melhores reedições
KEITH JARRETT: “CONCERTS: BREGENZ/MUNCHEN” (ECM)

Melhores concertos
EVAN PARKER (JAZZ AO CENTRO – ENCONTROS INTERNACIONAIS DE JAZZ DE COIMBRA)
Peter Evans Octet (Jazz em Agosto)
The Thing XXL (Jazz em Agosto)
John Zorn Electric Masada (Jazz em Agosto)
Anthony Braxton Falling River Music Quartet (Jazz em Agosto)
Rodrigo Amado Motion Trio & Peter Evans (Teatro Maria Matos)
Zanussi 5 (Jazz ao Centro – Encontros Internacionais de Jazz de Coimbra)
Hugo Antunes / Carlos “Zíngaro” / Miguel Mira (Espaço APAV & Cultura)
Elephant9 feat. Reine Fiske (Jazz em Agosto)

Melhores músicos ou grupos internacionais
Jason Moran, Okkyung Lee, John Zorn, Fire! Orchestra/Mats Gustafsson, Barry Guy New Orchestra, Burkhard Stangl, Wadada Leo Smith.

Melhores músicos ou grupos nacionais
Rodrigo Amado Motion Trio, Sei Miguel, Gabriel Ferrandini, Susana Santos Silva, Hugo Antunes, Clocks and Clouds, Rodrigo Pinheiro.

Acontecimento do ano
A polémica entrevista concedida por Rui Neves, programador do Jazz em Agosto, à Rua de Baixo, conduzida por Pedro Tavares, também colaborador da jazz.pt.

http://jazz.pt/artigos/2013/12/15/melhores-de-2013/

Le Son du Grisli review by Guillaume Belhomme

CF 269Trespass Trio + Joe McPhee – Human Encore (CF 269)
A Coimbra (trois soirs de concerts) en compagnie de Joe McPhee, le Trespass Trio de Martin Küchen (qui signe cinq des huit titres de ce disque), pas contrariant, pas regardant, pas rancunier, en redemandait : Human Encore…

L’œil était dans l’obus, et regardait McPhee (qui, lui, soufflait en trompette piccolo). L’ouverture est en conséquence prudente : A Desert On Fire, A Forest tenant du morceau d’atmosphère porté par une contrebasse mesurée (Per Zanussi) que Küchen tiendra malgré tout à agiter. La suite convolera en motifs souterrains (Bruder Beda Ist Nicht Mehr, Xe) avec un art de l’à-propos rentré : le jazz du quartette d’exception jouant de délicatesses et d’inventions malignes.

Jazz encore : ce sont-là les improvisations, que découpent les rapides baguettes de Raymond Strid. Trompette et saxophone s’y mêlent sur un air de free terrible ou l’allure d’un swing dont les pulsations varient d’un instrument à l’autre. En conclusion, alors, cet Human Encore attendu : l’archet grave de contrebasse, le baryton et la trompette enlacés, sur un de ces hymnes prégnants dont Joe McPhee a le secret. Imparable. Indispensable.
http://grisli.canalblog.com/archives/2014/01/01/28601984.html

All About Jazz review by Florence Wetzel

CF 269Trespass Trio + Joe McPhee: Human Encore (CF 269)
Portugal is one of the most free-jazz friendly countries on the planet, and the innovative Clean Feed label is one of the reasons why. With over two hundred releases thus far, Clean Feed has been documenting the next wave(s) of avant-free music. This includes the mighty Trespass Trio, a powerhouse group of improvisers consisting of Swedish saxophonist Martin Küchen, Norwegian double bassist Per Zanussi, and Swedish drummer Raymond Strid. Clean Feed released Trespass Trio’s debut Was There to Illuminate the Night Sky (2009), their follow-up Bruder Beda (2012), and now the stellar Human Encore. The album features the trio with the eminent American saxophonist Joe McPhee, and offers highlights from the group’s residency at the 2012 Jazz ao Centro festival in Coimbra, Portugal.

All eight tunes are flat-out gorgeous, particularly the opening track, “A Desert on Fire, a Forest.” According to Küchen’s liner notes, the title refers to the horrific wars of the 1940s in both Europe and Palestine: “Those ‘fires’ have not been extinguished, on the contrary, there are more and more of them…do u feel the heat?” If not, this gut-wrenching tune will ensure that you do: McPhee’s tenor and Küchen’s baritone start off with mournful, pensive dirges that are profoundly disquieting and heartbreakingly lovely. The horns repeatedly intertwine and split off, coming back a little wilder each time. Zanussi’s bass is gentle and precise, and Strid’s skipping, rolling drumwork sounds like water on the verge of boiling. The song fades into plaintive spaciousness, and in one of those fortuitous moments of live music, a car alarm goes off and provides the perfect ending. It’s a marvelous tune, full of haunting sorrow and somber beauty.

There’s also the stunning “Xe,” which features McPhee on pocket trumpet and Küchen on bass. The tune starts off with a gorgeous bass and drum duet by Zanussi and Strid, full of shimmering spaces and colors. Zanussi really shines on this song, his sonorous plucking revealing just how much one note can say. Another gem is “Bruder Beda Ist Nicht Nehr” (Brother Bede Is No More). Bruder Beda was a relative of Küchen, a Jewish German who became a Catholic monk and was killed in Auschwitz. The tune is thirteen minutes strong, starting with a whistling, squiggling solo from McPhee on pocket trumpet, which includes more live-music serendipity in the form of a barking dog. Küchen contributes a relentless vibrating line, which incites McPhee to blast out louder and stronger. Strid creates a quicksand of rhythm that perfectly supports the others, and Zanussi’s bass is deeply buoyant, propelling the group with a fast-forward motion. As the song escalates, McPhee switches to tenor for an on-fire solo that incites vocalizations from Küchen, creating a wild and soulful explosion of deepest passion and humanity.

Human Encore is full of fiery brilliance, which is not surprising given the strength of the players involved. It’s also further proof of Clean Feed’s fine work, as well as the veritable explosion of music emanating from Portugal.
http://www.allaboutjazz.com/php/article.php?id=45935#.Upy5X9JSiSo

Free Jazz review by Stef Gissels

CF 269Trespass Trio + Joe McPhee – Human Encore (CF 269)
****
In the past years Swedish saxophonist and bandleader Martin Küchen has made quite a name for himself, with the much acclaimed band “Angles”, with his solo performances, with his more funky expansive “Exploding Customer”, with “Looper”, with “Chip Shop Music”, with “All Included”, and probably some more, but equally with the great “Trespass Trio”, a real trio with Per Zanussi on bass and Raymond Strid on drums. I write a “real trio”, because even if the compositions are mainly Küchen’s – and familiar from other albums – all three musicians contribute equally to the sound and where the music goes.

Now the band expands with nobody less than Joe McPhee, whose phenomenal powerful and tender tenor sax sound fits perfectly well with the overall sound of the trio, but his musical vision strongly matches it too. Sorry, McPhee of course also doubles on pocket trumpet – his first instrument actually before he learned to play sax – and this sound is as welcome as the tenor in the trio’s open embrace.

Like with Trio X, McPhee is comfortable with slow, bluesy music that freely improvises around set themes, as is the case here. McPhee himself adds three compositions himself to this live performance, and it is obvious that the trio delivers their best efforts in the presence of their honored guest.

Küchen’s repertoire becomes familiar, here with “Bruder Beda Ist Nicht Mehr” and “In Our Midst”, two grand compositions, yet we get new material too, with “Xe” and “A Desert On Fire, A Forest”, again inspired by the intolerance of nations (tribes?) fighting each other, with the latter referring to Palestine in 1948.

And the music? It is heartfelt, passionate, with four musicians giving their very best, getting the audience clearly on the edge of their chairs, or at least with ears wide open if there were no chairs on this memorable date in Salão, Brazil in June 2012, the music is warm, welcoming and especially fierce and more uptempo in the middle part of the album, when McPhee’s pieces are being played, but also then, the sound matches well, the emotions flare up in the heat and intensity of the playing, offering Zanussi also his solo moment and Strid the chance to energise this great quartet.

Fans of Trio X will love this album, as much as fans of Trespass trio, confirming again that great musicians can find each other blindly, as long as they share the same musical vision, which is clearly the case here.
http://www.freejazzblog.org/

Image

JazzMag review by Philippe Carles

McPhee_JazzMag

Dig Jazz review by Peter Bornemar

CF 269Trespass Trio + Joe McPhee Human Encore (CF 269)
Förutom att grupperna Exploding Customer, Angles och Trespass Trio alla tre utan svårighet kan räknas in under benämningen frijazz/improvisationsmusik har de saxofonisten Martin Küchen som gemensam nämnare. På ett förträffligt sätt har Küchen också sett till att utnyttja dessa arenor för en musik som utvecklats i en alltmer intressant riktning.

Detta gäller inte minst när han sammanstrålar med den formidable och ständigt oförutsägbare trumslagaren Raymond Strid och den kolossalt mångsidige basisten Per Zanussi i Trespass Trio, i mina öron den minst hårdföra och brutala av de tre konstellationerna.

Förra året kom Trespass trio med det suveräna albumet Bruder Beda (för övrigt ett av förra årets fem bästa jazzskivor enligt mig) och nu återkommer de, förstärkta av veteranen Joe McPhee på tenorsax och pocket trumpet, med en liveinspelning från Salao Brazil i den portugisiska staden Coimbra förra sommaren.

Musiken är förhållandevis lågmäld, men är ändå bärare av starka uttryck för såväl vemod och sorg som vrede och rent av glädje. Det finns också en spirituell anda (eller kanske till och med kalla det andlighet) i musiken som skickar en erinran till det rotsystem som hittar namn som Albert Ayler och Coltrane någonstans närmare stammen.

Av de åtta kompositionerna återfinns den episka Bruder Beda ist nicht mehr och den svängiga A Different Koko även på Bruder Beda, och i likhet med albumet får en komposition – här den klagande A Desert on Fire, a Forest – utgöra både inledning och avslutning.

Starkast intryck ger dock en av rakaste och vackraste kompositionerna på albumet, In our Midst, som Martin Küchen och de övriga fyller med så mycket själ att tonerna nästan gråter.
http://www.digmusic.se/Diggat.html#Trespass

Lira Magazine review by Leif Carlsson

CF 269Trespass Trio + Joe McPhee – Human Encore (CF 269)
Human Encore är en svidande vacker skiva. Ta till exempel Xe, där en ganska skör sökande altsax och en bestämdare ficktrumpet, slingrar sig runt varandra och turas om att ta sig mot en kärna. Eller ta det svängiga skevt oberäkneliga och absolut inte taktfasta trumspelet i Bruder Beda ist nicht mehr, fullt av oväntade detaljer och accenter, en fröjd att höra. Basen står för samling och säkerhet att luta sig emot.Trespass Trio: Martin Küchen – alt- och barytonsaxofon och huvudsaklig kompositör, Per Zanussi – kontrabas, och Raymond Strid – trummor, gästas av Joe McPhee på tenorsaxofon och ficktrumpet. Küchens engagerade och betydelsebärande musik tar ofta oväntade melodiska vägar, på denna skiva håller han tillbaka sitt utspel lite, kanske av respekt för den äldre mästaren McPhee. Musiken spelades in under tre dagar på jazzbaren Salao Brazil i Coimbra i Portugal.Statuariska A desert on fire, a forest finns i två versioner, dels den allra första spelningen, dels en senare. På den senare (nr 1 på cd:n) spelar alla nervigare, mer koncentrerat och tydligare – på halva tiden. Musik med en egenartad skönhet, som lever och utvecklas, och skärper både sin form och sitt innehåll.

Kwadratuur review by Koen Van Meel

CF 269Trespass Trio + Joe McPhee – Human Encore (CF 269)
Vrolijker wordt een mens niet van de cd’s van het Trespass Trio van de Zweedse saxofonist Martin Küchen. Waar die met zijn stevig bezette Angles een hoopvol en bij momenten haast extatisch geluid laat horen, klinkt het bescheiden opgezette trio soberder, soms zelfs klaaglijk. Dat was vooral duidelijk hoorbaar op ‘Bruder Beda’, het tweede album van de groep. Dat de groep voor opvolger ‘Human Encore’ met gast Joe McPhee even een kwartet wordt, verandert daar weinig aan.   Natuurlijk voegt de Amerikaan een dimensie toe en haast even natuurlijk klinkt zijn tenorsax kernachtiger dan het holle geluid van Küchens altsax. Toch valt in de eerste plaats op hoe goed de band als geheel functioneert. De onderlinge verstandhouding ligt daarbij minder in de expliciete communicatie, dan wel in de subtiele evenwichten en de sonore versmelting van de timbres.   In de eerste plaats wordt dit verkregen door het klankgevoelige spel van de muzikanten individueel. Küchen laat naast zijn licht jammerende geluid soms ook horen hoe mooi hij de wind op zijn altsaxklank kan controleren. Ook McPhee slaagt er in deze heesheid te beheersen. Op trompet komt hij vooral geïnspireerd voor de dag wanneer hij kiest voor kleine effecten die vaak niet meer dan details lijken, maar die samen wel een heel eigen verhaal vertellen. Hier komen zijn kwaliteiten beter tot uiting dan wanneer hij voor een meer melodische benadering kiest, een fenomeen dat bij vrij improviserende muzikanten natuurlijk niet zo uitzonderlijk is.   Dat McPhee meer in het linkse kanaal zit en Küchen in het rechtse is een welgekomen hulp. Meer dan eens loopt het geluid van de ene immers over in de andere, zoals in ‘A Desert on Fire, a Forest’ waar ze knap rond elkaar cirkelen. In ‘Bruder Beda is nicht mehr’ lijken ze dan weer meer het onderlinge contrast uit te spelen. Het gevolg is een een Batman en Robin-achtige verhouding, waarbij de klagende alt van Küchen misschien wat minder power heeft dan de tenor van McPhee, maar minstens evenveel, zoniet meer, karakter laat horen.   Het ritmeduo achter de blazers treedt in verschillende gedaanten aan. Bassist Per Zanussi kan een stevig en roterend geluid bovenhalen, terwijl hij in de intro van de titeltrack net het ijle geluid van een barokke gamba evoceert. Drummer Raymond Strid verstaat dan weer de kunst om het spelen met cimbalen en vellen zo goed in elkaar te laten overlopen, dat zijn geluid doet denken aan dat van Art Blakey, zei het dan in een meer ingehouden gedaante. Dit is vooral goed hoorbaar in ‘Bruder Beda ist nicht mehr’ dat gezegd is met een zwoele groove als in Ellingtons ‘Caravan’.   Ook wat energieker klinkt ‘A Different Koto’ waar Zanussi en Strid voor een overduidelijke, potente jazzritmiek kiezen, een heel verschil met de meer bedachtzame stukken. Die nemen bij momenten een soundscape-achtige gedaante aan waarbij de muzikanten opvallend veel ruimte voor elkaar laten. Zo meandert het viertal in ‘Xe’ minutenlang verder zonder hoogtepunt, maar zonder ook maar ergens in te zakken. Waar dit stuk een open ritmiek en een min of meer vrij tempo krijgt, zorgen bas en drums in het meditatieve ‘Our Midst’ net voor een duidelijke harmonie en vorm. Dat McPhee en Küchen hier dan ook nog eens quasi perfect tonaal blijven spelen, maakt het verschil met de andere stukken nog groter.   Toch klinkt ‘Human Encore’ als een coherente cd, net omdat de muzikanten duidelijk voor het kwartet kiezen en niet hun eigen race rijden. Het gevolg is een live-album dat een mooie balans vindt tussen compositie en improvisatie, groove en vrijheid en dat een bijzonder goed uitgebalanceerd groepsgeluid laat horen. En daar kunnen ongenode gasten als een blaffende hond of een autoalarm niets aan veranderen.
http://www.kwadratuur.be/cdbesprekingen/detail/trespass_trio_joe_mcphee_-_human_encore