Tag Archives: Torbjorn Zetterberg

Free Jazz review by Stef Gissels

CF 281Susana Santos Silva & Torbjorn Zetterberg – Almost Tomorrow (CF 281)
****
The trumpet-bass duo is a format I like, as I have said before, the brass and the wood, the high and the low tones, both instruments able to resonate well in closed spaces, not requiring much volume, the intimacy of conversation without disruption … Paul Smoker and Dominic Duval, Jean-Luc Cappozzo and Joëlle Léandre, Itaru Oki and Benjamin Duboc, John Corbett and Nick Stephens.

And now we get Portuguese Susana Santos Silva, the trumpeter of Lama, and Swedish bassist Torbjörn Zetterberg, reviewed before on this blog with various Swedish bands, who met at a jazz festival in Portugal, then recorded this fully improvised session somewhere in the north of Sweden, in winter, with snow and cold outside, and the warmth of the music and the intimacy of closed space to come up with this riveting and moving dialogue.

Both musicians manage to find the perfect balance between strong musical character, pushing the envelope of sonic phrasing, with short bursts and extended techniques, yet alternating with more welcoming lyricism of the more traditional kind.

To give some examples : the beautiful “Notskalmusik” with long and yearning phrases, is followed by “Head Distortion Machine”, a very fit title for the abrasive arco and the growling trumpet, full of misery and unwilling submission.

The most beautiful pieces are “Columbus Arrival At Hajerdalen”, a long and deeply emotional improvisation emerging from Zetterberg’s arco, with Santos Silva playing some absolutely heartrending and moving phrases, capturing the mood and intro perfectly, and the title track, “Almost Tomorrow”, which has some references to Coleman’s “Lonely Woman”.

Other tracks are more experimental, like the short “Action Jan-Olov”, in which Santos Silva adds a dialogue on her own between muted and unmuted, with shifting embouchure, over stagnant staccato pizzis from Zetterberg, or “Flocos De Mel”, a longer more minimalist improvisation with sparse sounds creating an ominous and menacing atmosphere.

Highly recommended for fans of intimate avant-jazz dialogues.
http://www.freejazzblog.org/

Percorsi Musicali review by Ettore Garzia

CF 281Susana Santos Silva/Torbjorn Zetterberg – Almost Tomorrow (CF 281)
A mia memoria nel jazz i dialoghi tra tromba e contrabbasso sono piuttosto rarefatti. Negli ultimi anni ricordo con piacere un episodio discografico tra Joelle Leandre e Jean Luc Cappozzo. Oggi ve ne segnalo un’altro, che mi ha affascinato molto: si tratta della trombettista portoghese Susana Santos Silva e del contrabbassista svedese Torbjorn Zetterberg. La loro collaborazione è in qualche modo un punto di sviluppo del loro lavoro che quindi necessita di qualche notizia pregressa sui due musicisti.

Sulla scia della rivalutazione d’interesse del jazz portoghese* si colloca l’esordio di Susana Santos Silva, una giovane musicista fuoriuscita dall’esperienza di una big band portoghese (OJM), che in quintetto nel 2011 pubblica “Devil’s dress”: un disco apparentemente kitsch dalla copertina che invece la presentava seriamente alla comunità dell’improvvisazione con tutte le credenziali tecniche a posto. In quel cd, nonostante venga ricalcata la cifra stilistica di gran parte del mainstream jazz odierno, salta evidente la padronanza dello strumento e la creatività della musicista. Dopo quell’episodio, Susana, intelligentemente comincia però ad allargare il raggio d’azione, collaborando sempre con suoi connazionali nei progetti dei Lama (un trio recentemente apertosi all’inserimento estemporaneo del sassofonista/clarinettista Chris Speed) e dei SSS-Q, un duo con il batterista Jorge Queijo: il free jazz autentico si fa prepotentemente strada e soprattutto si apre alla bellezza dei suoni in risonanza acustica.

Torbjorn Zetterberg, dal canto suo, non ha bisogno di grandi presentazioni: in queste pagine è stato più volte citato come uno dei migliori contrabbassisti della scena svedese soprattutto in relazione alla capacità di esplorazione interattiva dello strumento (vedi per tutte il gran lavoro di supporto svolto nel trio di “Soulstorm” con Ivo Perelman).

Il nuovo lavoro dei due musicisti, “Almost Tomorrow”, è quasi una rivelazione se rapportato a quello che è stato fatto dai due fino ad oggi. Ottimamente registrato, proietta i due musicisti nella sperimentazione empatica allo scopo di regalare la vera voce dei due strumenti utilizzati: evitando senza problemi il cerebralismo che potrebbe essere insito in questo tipo di operazioni, i due forniscono una prova di maturità maiuscola con la Santos Silva che impone un proprio stile, che ha solo un riferimento di partenza in Wadada Leo Smith, ma che poi viene totalmente bilanciato dall’esplorazione ricorrente ed ipnotica che deriva dall’utilizzo della tecnica estensiva (vedi le combinazioni che simulano macchine di Feet Machine Song e Head distortion machine).

Quello della Santos Silva è uno stile composito, che lavora sulla variabilità delle tonalità di emissione della tromba in modo da ricavare discorsività, stranezza e liricità al tempo stesso: una tromba cangiante, quasi parlante (senti Action Jan-Olov) e gradevolissima che si staglia nell’universo stantio di Zetterberg che da parte sua tiene il contrabbasso in una costante e vitale posizione di risposta al dialogo grazie all’uso a strappo delle corde (Knight of Storvalen). Qui il suo contrabbasso riesce a caratterizzare (ancora meglio rispetto a Queijo) le simbiosi dinamiche esistenti in un duo.

“Almost tomorrow”, programmatico sin dal titolo, è quindi operazione varia in cui i suoni di tromba e contrabbasso rivendicano la loro proprietà, la loro genuinità, dove si deve sottolineare la diversità delle impostazioni percorse dai due musicisti rispetto agli improvvisatori americani nello stesso strumento (Santos Silva suona sicuramente diversa dalle evoluzioni estese di Wooley o Evans, così come Zetterberg è lontano da quelle di Dresser, Bisio o Morris). Qui navighiamo in concetti improvvisativi che sono molto vicini allo status di arte (le sensazioni di Colombus Arrival in Harjedalen).
http://ettoregarzia.blogspot.it/2013/11/susana-santos-silva-torbjorn-zetterberg.html

Squid’s Ear review by Florence Wetzel

CF 281Susan Santos Silva / Torbjorn Zetterberg – Almost Tomorrow (CF 281)
Almost Tomorrow is a tremendous piece of music, a powerful burst of free playing that also incorporates classic jazz styles. Portuguese trumpeter and flugelhornist Susan Santos Silva and Swedish bassist Torbjörn Zetterberg make a formidable duo: they each have a remarkable command of their instrument, which allows them to explore a stunning range of sound. Silva and Zetterberg recorded these ten songs in the last days of 2012 in the deep dark of Swedish winter at Zetterberg’s family cabin in Härjedalen, a sparsely populated region full of misty mountain ranges. The resulting music is a forceful blend that’s impressive and shocking and absolutely enchanting.

Most of the tunes are avant-free concoctions that are a joy to behold. “Knights of Storvälen” resembles a windy landscape, showcasing the duo’s ability to craft a fully realized atmosphere. The sounds are the subtlest of the subtle, warped and familiar at the same time, creating a thoroughly enjoyable tension. Silva is really a marvel; she gets such a startling array of sounds on her instrument, from small splutterings to large swaths of tone, from creamy smooth peaks to imposing jagged ridges. Zetterberg plays with a vibrant urgency, sure and strong as he builds an architecture of intensity and dynamics. “Columbus Arrival in Härjedalen” is a long, wild piece, kind of an inverted “Taps.” Silva displays an exquisitely pure tone, but she also gets immense pleasure from shredding — nay, flaying — musical notes. Zetterberg digs deep into the strings, coaxing and cajoling them to stretch beyond the beyond. “Cow Safari” has a free-jazz jam energy, with Zetterberg’s bass providing a driving engine that Silva dances atop, leaping and alighting and plunging once more. Silva plays with a great majesty when she so desires, tapping into the regal quality of her instrument: here she offers more long, sustained notes, with lovely lines that are full of unexpected twists.

In the midst of the joyful experimentation, there are a few surprising visits from jazz history. “Almost Tomorrow” is more melodic piece: Zetterberg starts off with a pretty solo, and when Silva enters, grainy and gritty, she channels her inner Louis Armstrong and brings Satchmo right up to date. It’s a beautifully poignant tune, yearning and a touch regretful. “Action Jan-Olov” is an energetic song, full of Zetterberg’s rich plucking pounding, which creates a fantastic rhythm for Silva to bounce off. Here Silva’s muted excursions invoke Miles Davis, particularly his vastly underrated later work, where a few finely sculpted notes could speak volumes. “Nötskalsmusik #6″ is a brief meditation infused with the cool Nordic melancholy of seminal musician Lars Gullin, as well as the direct-heart playing of great Swedish trumpeters like Jan Allan. It’s a gorgeous piece, with sustained notes of heartrending beauty. Honestly, is there anything Silva and Zetterberg can’t do?

There’s definitely something special going on in Almost Tomorrow. It’s one of those CDs that give the listener a feeling of discovery, a sense of being on the ground floor of something fresh and intriguing. Silva and Zetterberg have both been playing out for years, but they are still relatively young, and thus this is just the beginning of something well worth following.
http://www.squidsear.com/cgi-bin/news/newsView.cgi?newsID=1606

Lira Magazine review by Leif Carlsson

CF 281Susana Santos Silva & Torbjörn Zetterberg – Almost tomorrow (CF 281)
Trots att musiken är inspelad i januari i Härjedalen och bilderna i fodralet är vintriga, sprider sig den vedeldade stugvärmen till lyssnarna. Ute runt knuten kan vinden vina. Musikerna klingar nyförälskade och konfliktfria gentemot varandra, är nyfikna och vill fördjupa. Det hindrar inte tillfällen med bottenlös svartsyn som i Head dis-tortion machine. Men om denna svartsyn är de ense. Susana Santos Silva, trumpet och flygelhorn, och Torbjörn Zetterberg, kontrabas, faller varandra i talet utan att byta ämne. Men de härmar inte och behåller sina identiteter. Även när instrumen-ten lämnar sina traditionella klanger pulsar de framåt. Det mesta av musiken har skapats av dem båda tillsam-mans i studion. Tio samlade och kärnfulla stycken utan fer-nissa på fyrtiofem minuter. Columbus arriving in Härjedalen är ett komplext lockrop med säregen skönhet av en fiolspel-man med ovanligt stor fiol och en trumpet som blåser in liv. Titelmelodin Almost tomorrow av Zetterberg ligger märkligt nära Ornette Colemans vemodiga Lonely woman. En sorts hommage antar jag, där kvinnan nu är subjekt och luftar sitt frisinne och sin självkänsla med eftertryck, vare sig hon är ensam eller inte.
https://docs.google.com/viewer?a=v&pid=gmail&attid=0.1.3&thid=14137d37e2d6363f&mt=application/pdf&url=https://mail.google.com/mail/u/0/?ui%3D2%26ik%3D2f4a3d8e1f%26view%3Datt%26th%3D14137d37e2d6363f%26attid%3D0.1.3%26disp%3Dsafe%26zw&sig=AHIEtbTOtIXCfFcHlOKhZ7V35v6WrZoucA

Jazz.pt review by Antonio Branco

CF 281Susana Santos Silva / Torbjörn Zetterberg – Almost Tomorrow (CF 281)
****

Uma das características que mais têm contribuído para a relevância global da Clean Feed é a aposta em projetos novos e desafiantes, integrando músicos consagrados e outros ainda em fase de ascensão. De facto, no catálogo do selo lisboeta coabitam registos de formações estabelecidas com outros resultantes de colaborações pouco ou nada expetáveis, até pela distância geográfica (apesar de tendencialmente eliminada pela tecnologia).

Tudo isto decorre de um conhecimento profundo dos músicos – dos seus desejos e da sua abertura a novas experiências – e de uma sensibilidade especial dos seus responsáveis na busca de parcerias criativas.   Esta consistente política editorial deu mais um fruto em “Almost Tomorrow”, disco que junta a trompetista portuense Susana Santos Silva ao contrabaixista Torbjörn Zetterberg. A par do seu trabalho enquanto trompetista da Orquestra Jazz de Matosinhos e com o seu próprio quinteto – mais filiados na linguagem do jazz –, Santos Silva tem vindo a empreender sucessivas aproximações a universos tendencialmente não-idiomáticos (Lama) e agora vai mais longe do que alguma vez fora nos domínios da música improvisada.

Zetterberg é um dos mais relevantes contrabaixistas suecos, avultando o trabalho com o seu Hot Five e colaborações como as que vem mantendo com os saxofonistas Jonas Kullhammar, Alberto Pinton e Fredrik Nordström. Mas também ele tem encurtado distâncias em relação à improvisação pura, como é o caso da abordagem que exibe no excelente “Soulstorm” (Clean Feed, 2010), ao lado de Ivo Perelman e Daniel Levin.

Em “Almost Tomorrow” os dois músicos mostram como os glóbulos da experimentação lhes correm nas artérias. Aventurando-se em domínios novos, Santos Silva e Zetterberg desenvolvem uma comunicação íntima entre trompete e contrabaixo, ampliando sobremaneira os respetivos vocabulários, numa matriz claramente europeia.

Entregam-se mutuamente a jogos de exploração e descoberta das potencialidades criativas do formato (ainda assim não muito habitual) e dos seus próprios instrumentos, manipulando-os de forma pouco convencional (“Flocos de Mel”, “Head Distortion Machine”).

Instrumentista virtuoso, Zetterberg é exímio tanto no pizzicato como na utilização do arco. As interações assumem, por vezes, um lado melódico mais explícito, como atesta a serenidade que brota de “Nötskalsmusik #6”, “Cow Safari” e “Columbus Arrival in Här jedalen”

O trompete da portuguesa por vezes contrasta em rugosidade (“Knights of Storvålen”, “Falling and Falling and Falling”), mas vem sempre ao de cima a clareza da sonoridade, a definição das linhas e das texturas. Interessante notar a forma como a sua sonoridade se parece relacionar, a espaços, com a do trompetista sueco Magnus Broo.

Nesta primeira aventura em parceria, ambos os músicos logram um decisivo salto em frente, revelando maturidade e propósitos claros em alargar horizontes. Roguemos a Cronos para que o amanhã chegue depressa.
http://www.jazz.pt/ponto-escuta/2013/08/17/susana-santos-silva-torbjorn-zetterberg-almost-tomorrow-clean-feed/

Enola.be review by Guy Peters

Als je de gemiddelde kwaliteit van de Clean Feed-releases buiten beschouwing laat, valt nog altijd op hoe divers het aanbod van het label is. Het is niet enkel een thuishaven geworden voor een resem Amerikaanse muzikanten, maar biedt een dwarsdoorsnede van de avontuurlijke scène in Portugal en ver daarbuiten, tot in Scandinavië. Het is ook een label dat in verhouding veel meer releases uitbrengt van vrouwelijke artiesten dan veel vergelijkbare labels. Lag de focus vorige keer nog op Angelica Sanchez, Sara Serpa en Lotte Anker, dan zetten we die combinatie van een Amerikaanse, Portugese en niet-Portugese Europese muzikante nu verder met Kris Davis, Susana Santos Silva en Sophie Agnel.  

CF 268Kris Davis – Capricorn Climber (CF 268)
De verwantschappen tussen Sanchez en Davis zijn te opvallend om te negeren. Ze komen beide uit regio’s die je niet meteen met avant-garde jazz associeert (Arizona en… Canada), ze kregen beiden ongeveer een decennium geleden voet aan de grond in New York, ze hebben iets met saxofonist Tony Malaby (voor de ene is het een echtgenoot, voor de andere een van haar meest frequente speelpartners) en brengen hun recentste werk als (co-)leider uit via Clean Feed. Na twee albums met Paradoxical Frog, een trio met Ingrid Laubrock en Tyshawn Sorey, en de uitmuntende soloplaat Aeriol Piano (2011) is de kwintetplaat Capricorn Climber de zoveelste release van Davis bij de Portugezen.   De line-up leest als een who’s who van de New Yorkse scène, met Ingrid Laubrock (tenorsax), Mat Maneri (altviool), Trevor Dunn (bas) en Tom Rainey (drums). De muziek laat voortdurend horen hoe troebel de grens tussen compositie en improvisatie soms is, met stukken die niet alleen heel divers zijn – tussen het bedwelmend mooie “Bottom Of A Well” tot het Henneman-achtige pointillisme van opener “Too Tinkerbell” tot het jazzier “Pass The Magic Hat” –, maar vooral ook ruimte laten voor individuele schittermomenten. Zowat alle bandleden krijgen regelmatig een platform om hun subtiele kant te laten zien, net als hun vertrouwdheid met tricky timing, complexe melodieën en soms ongrijpbare structuren. Met z’n zestig minuten is Capricorn Climber wat minder behapbaar dan het compacte Aeriol Piano, maar het biedt voldoende gelegenheid om te proeven van Davis’ persoonlijke stijl.  

CF 272Sophie Agnel, John Edwards & Steve Noble – Meteo (CF 272)
De klassiek geschoolde Agnel is dan weer een nieuw gezicht op het label. Wordt ze doorgaans vooral opgemerkt in het bijzijn van continentaal-Europese figuren uit de vrije improvisatie (Axel Dörner, Jerôme Noetinger, Daunik Lazro, etc), dan laat deze knappe liveregistratie haar horen in het bijzijn van twee ronkende namen uit Engeland. Bassist John Edwards en drummer Steve Noble hebben een lange voorgeschiedenis en zijn zowel thuis in robuust heen-en-weer-gehamer en swingende grooves als in complex puzzelwerk. Hier starten ze aanvankelijk in hypnosemodus, met ruisende cimbalen en gestaagde ronkende bas die Agnels al even sterk tegen de drone leunende muziek ondersteunen. Haar handelsmerk – een voorliefde voor inside piano en attributen – komt ook meteen naar de voorgrond in een performance die aanvankelijk in het verlengde lijkt te gaan liggen van Eve Rissers mantra En Corps, maar al snel een geheel eigen smoel krijgt.   De drie maken een golvende improvisatiebeweging die weinig concrete aanknoopmogelijkheden biedt, maar je zou ook kunnen zeggen dat deze muziek toegankelijker is dan die van Kris Davis. Krijg je bij die laatste voortdurend te maken met composities die steeds een andere gedaante aannemen, steeds opnieuw verborgen hoeken en kantjes ontbloten, dan wordt je hier blootgesteld aan een beweging die zich afspeelt op een meer intuïtief niveau, die focust op de aard van het gebruikte materiaal en het klankonderzoek dat eruit voortvloeit. Met een ritmesectie zoals deze blijf je echter gespaard van rigide experimenten, want Edwards en Noble zijn meesters van de dynamiek, die moeiteloos meekunnen in het verhaal van kleine geluidjes, en dat soms ook doen met een kletterende potten- en pannenstijl, maar de boel ook levendig houden. Het enige dat er nog aan ontbreekt na die rit van bijna veertig minuten is het (weggeknipte) applaus.  

CF 275Lama + Chris Speed – Lamaçal (CF 275)
Het Lama Trio – trompettiste Susana Santos Silva, de in Nederland gevestigde bassist Gonçalo Almeida en drummer Greg Smith – maakte in 2011 al het knappe Oneiros, waarin moderne jazz, vrije improvisatie en elektronica een subtiel verbond aangingen. Net als die plaat start Lamaçal met elektronische effecten, al verdwijnt snel de vrees dat alles bedolven zal worden onder allerhande manipulaties, want het trio weet ook in naakte vorm indruk te maken. Met de Amerikaanse rietblazer Chris Speed (tenorsax/klarinet) erbij verbreedt het bereik zonder dat er een abrupte koerswijziging plaatsvindt. De muziek beweegt zich van meet af aan tussen statige, soms dromerige composities (“Overture For A Wandering Fish”) en materiaal dat een sterkere stuwing heeft en bonter gekleurd is (de titeltrack).   Het mooie is vooral hoe de vier de platgetreden paden weten te vermijden. Er wordt gespeeld met kleurrijke diereneffecten (“Moby Dick”), zonder dat het een auditieve dierentuin wordt, er wordt aangeleund tegen de pop (afsluiter “Manta” met z’n knappe baswerk) zonder dat het voorgekauwd spul wordt, en in stukken als “Cachalote” en “Pair Of Dice” wordt het allemaal wat bruisender, gaat het energieniveau omhoog, zonder dat het écht openbarst. En het is net die ingehouden spanning, dat suggereren zonder helemaal mee te gaan in die verwachtingen, dat van Lamaçal een album maakt dat steeds opnieuw weet te boeien en aan te spreken. Bovendien beschikt Santos Silva, die voortdurend in de weer is met klankverschuivingen en regelmatig overschakelt op de kloekere bugel, over een imposant bereik en klankkleur.
English translation:
The Lama Trio – trumpet player Susana Santos Silva, Rotterdam-based bass player Gonçalo Almeida and drummer Greg Smith – already came up with the excellent Oneiros (2011) in which modern jazz, free improvisation and subtle electronics forged a subtle union. Just like that record, Lamaçal starts off with electronic effects, but there’s no fear of being covered in loads of manipulations, as the trio convinces with naked purity as well. With American reed player Chris Speed on board, they broaden their reach without enforcing radical changes. The music sways from stately, sometimes dreamy compositions (“Overture For A Wandering Fish”) to material that introduces more force and color (title track).
It’s especially intriguing how these four succeed in avoiding the obvious. They play with colorful animal sound effects (“Moby Dick”), but don’t turn into an animal freakshow, they come close to pop territory (closer “Manta” with its delightful bass playing) while avoiding generic soft stuff, and in pieces like “Cachalote” and “Pair Of Dice”, is als gets more sprightly, as the energy levels go up without really exploding. It’s exactly this tension, those suggestions that rarely become explicit, that turn Lamaçal into an album that stays intriguing and fascinating. On top of that, Santos Silva, who’s constantly playing with subtle sound shifts and sometimes switches to the sturdier fluegelhorn, demonstrates an impressive reach and mastery over tonal variety.

CF 281Susana Santos Silva & Torbjörn Zetterberg – Almost Tomorrow (CF 281)
Het meer experimentele spelen met geluid dat de trompettiste al liet horen op Lamaçal krijgt een veel prominentere plaats op de duoplaat met de Zweedse bassist Torbjörn Zetterberg, die al een paar keer op het label te horen was aan de zijde van rietblazer Jonas Kullhammar. Deze release werd rond Nieuwjaar opgenomen in Zweden en draagt sporen van de besneeuwde winter. Niet enkel door het zwart/witte artwork en de foto’s van onder sneeuw bedolven landschappen, maar ook door het intimistische samenspel van de twee. Hoewel het duidelijk is dat de muzikanten hier en daar werken met gecomponeerd materiaal, zoals in de knappe titeltrack en “Nötskalsmusik”, waarvoor Santos Silva een bedwelmend mooi stuk laat horen op bugel, voelt het allemaal erg vrij en ongedwongen aan.   Een groot deel van het album zoekt het bij minder traditionele expressie. De trompettiste ademt, zuigt, ruist en slurpt op haar instrument, om later iets agressiever te werk te gaan, met abrupt gespetter. Zo is “Feet Machine Song” meteen wat radicaler dan de trance-achtige opener en belandt ze met “Head Distortion Machine” en “Falling And Falling And Falling” op het terrein van Nate Wooley, een universum waarin de manipulatie en het creëren van die kleine geluidjes uitvergroot worden en centraal komen te staan. Er komt veel gekraak, geruis en gegrom aan te pas, maar gedoseerd en van knap weerwerk voorzien door Zetterberg, die nergens de neiging heeft om het allemaal vol te stouwen. In “Columbus Arrival In Här Jedalen” heeft het zelfs iets van de even bezwerende als ongepolijste schoonheid die Okkyung Lee en Peter Evans ooit in elkaars bijzijn lieten horen. Lamaçal en Almost Tomorrow tonen alleszins meerdere gezichten en facetten van een van de boeiendste jonge trompettisten van het moment.
English translation:
The experimental sound effects that were already hinted at on Lamacal are given a much more prominent role on her duo album with Swedish bass player Torbjörn Zetterberg, who’s also a bit of a Clean Feed regular and appeared a few times besides reed player Jonas Kullhammar. This release was recorded around New Year’s Day in Sweden and betrays signs of a snowy winter. Not only because of the black/white artwork and the photos of landscapes covered with snow, but also because of the intimate interplay of these two artists. Even though they use composed material a few times, like in the terrific title track and “Nötskalsmusik”, on which Santos Silva plays the flueguelhorn in an intoxicating way, it all feels free and spontaneous.
A large part of the album switches to less traditional modes of expression. The trumpet player breathes, sucks, rustles and slurps on her instrument, turning to more aggressive techniques later on, with abrupt spattering. “Feet Machine Song” feels more radical than the trance-inducing opener and with “Head Distortion Machine” and “Falling And Falling And Falling”, she’s entering the kind of territory a player like Nate Wooley also delves into – a universe where manipulation and the creation of ‘little’ sounds become enlarged and central. There’s a lot of creaking, rustling and humming, but well dosed and contrasted nicely by Zetterberg, who luckily refrains from turning it into a bombastic exercise. In “Columbus Arrival In Här Jedalen”, they even reach a kind of magnificent and unpolished beauty that is somewhat reminiscent of what Okkyung Lee and Peter Evans once created. Lamaçal and Almost Tomorrow show multiple facets of one of the most interesting young trumpet players of today.
http://www.enola.be/muziek/albums/22294:de-vrouwen-van-clean-feed-2–kris-davis-sophie-agnel-a-susana-santos-silva

JazzWrap review by Stephan Moore

CF 281Susana Santos Silva & Torbjorn Zetterberg – Almost Tomorrow (CF 281)
The meeting between Santos Silva and Zetterberg is something I wouldn’t have even thought about a few months ago. But in listening to their recordings both with Svenka Kaput and Lama, the desire for experimentation should have seemed obvious.

So Almost Tomorrow is the perfect bridge between to the groups and excellent collaboration of two emerging talents in the European scene.

Santos’ playing is becoming more bold and creative with each release. She brings a rich spirit of ideas that for me, is reminiscent of Joe Mcphee. Zetterberg has been fearless on the bass; and is also growing in stature with each performance.

These ideas and brashness are played out on tunes like the “Columbus Arrival In Har jedalen.” With its interesting blend of blues-like tones and Portuguese flavouring, “Columbus…” is absorbing and adventurous to mind and ear.

“Almost Tomorrow” opens with a heavy solo from Zetterberg as Santos joins in the tune floats between folk and experimental with ease. Both musicians exerting strong and very well placed extend passages.

“Notskalmusik #6″ is possibly the most accessible piece on the album. A short but emotional ballad led mainly by Santos, with Zetterberg adding soft touches around the edges.

Almost Tomorrow is a beautiful session that may have come out of the blue but it’s perfect timing for all of us. A great steady, detailed listen and rewarding with every note. Highly Recommended.
http://jazzwrap.blogspot.pt/