Daily Archives: May 30, 2012

Kwadratuur review by Joachim Ceulemans

Baloni – Fremdenzimmer (CF 237)
Besproken door Joachim Ceulemans Geïmproviseerde muziek krijgt vaak op voorhand het etiket “ontoegankelijk” opgeplakt. Zeker, sommige musici gunnen de luisteraar weinig aanknopingspunten: ze vermijden vertrouwd terrein en gaan elke vorm van conventionele samenhang of structuur uit de weg. Maar evengoed zijn er muzikanten die zich deze beperkingen niet opleggen en gewoon spelen wat in hen opkomt. Zo schrikt Hamid Drake er bijvoorbeeld niet voor terug om in het gezelschap van een beeldenstormer als Peter Brötzmann heel funky en ritmisch uit de hoek te komen, omdat hij nu eenmaal die achtergrond heeft en hij die muziek door zijn aderen heeft stromen. Ook de leden van het driemansproject Baloni volgen al improviserend hun buikgevoel en creëren op hun eerste plaat ‘Fremdenzimmer’ een heerlijk bruisende klankenjungle.    Baloni is alweer een project met de Belgische rietblazer Joachim Badenhorst, die zich met albums aan de zijde van o.a. Tony Malaby (‘Novela’) en Han Bennink (‘Parken’) de voorbije jaren internationaal nadrukkelijk wist te manifesteren. Met dit plaatje, uitgebracht op Clean Feed, zet hij zijn artistieke opmars nog wat meer kracht bij. ‘Fremdenzimmer’ is namelijk een voltreffer op meerdere vlakken. Zo zorgen de gebundelde krachten van Badenhorst, altviolist Frantz Loriot en contrabassist Pascal Niggenkemper voor een buitengewoon groepsgeluid. De combinatie van twee strijkers en een houtblazer leunt sterk aan bij een klassiek kamermuziekgeluid en ook het repertoire van dit trio doet daar bijgevolg wel eens aan denken.   Doorheen het album zijn er invloeden te bemerken gaande van romantiek tot minimal music en avant-garde. In de liner notes wordt zelfs de Italiaanse componist Salvatore Sciarrino aangehaald met betrekking tot de openingstrack ‘Lokomotive’. Al die (mogelijke) invloeden nemen echter nergens expliciet vorm aan, de muziek van Baloni blijft altijd onvoorspelbaar en fris. De hoofdmoot bestaat uit improvisaties, gaande van korte doedels zoals ‘Wanna Dance?’ en ‘La Marche Sifflante’ tot meer uitgewerkte stukken, maar elk groepslid mocht ook een compositie aandragen. De titeltrack is bijvoorbeeld van de hand van Badenhorst en kent een ijzingwekkend mooie finale, die met een beetje verbeelding zelfs aan Godspeed You Black Emperor! doet denken. ‘27’10 Sous Les Neons’, dat werd geschreven door Loriot, is eveneens een parel. Het trio maakt hier aanvankelijk gebruik van enkele korte, ritmische sequenties (ook in de improvisaties komt dit regelmatig terug) waarvan vooral de zenuwachtige loopjes van Niggenkemper voor hoogspanning zorgen. Een wat smekende harmonieuze partij opent bijgevolg de improvisatiedebatten en dat is duidelijk de specialiteit van de drie.   Nergens wordt er gekozen voor powerplay. Overblazen en in het rood gaan is er voor Baloni dus niet bij. De meeste stukken drijven daarentegen voort op de diepgaande interactie tussen Badenhorst, Loriot en Niggenkemper. De tracks op ‘Fremdenzimmer’ lijken wel kleine machientjes die geduldig in elkaar worden geschroefd en uiteindelijk op een wonderlijke wijze beginnen draaien, zoals het toepasselijk getitelde ‘Lokomotive’ en het griezelig opgebouwde ‘Het Kruipt in je Oren’. Zelden slagen musici er in om zulke korte improvisaties – ‘Searching’ is met zijn acht minuten ruim het langste stuk op het album – telkens een heel eigen karakter te geven, alsof het allemaal uitgewerkte composities betreffen. Mocht het nog niet duidelijk zijn: Baloni is een groep om te koesteren.
http://www.kwadratuur.be/cdbesprekingen/detail/baloni_-_fremdenzimmer/#.T71hmvFhiSM

Cuardenos de Jazz review by Carlos Pérez Cruz

Baloni – Fremdenzimmer (CF 237)
Asegura el pianista Vijay Iyer que “la música es acción: el sonido de los cuerpos en movimiento” (notas del libreto de su último disco, Accelerando). Claro que la acción que estimula el movimiento de los cuerpos en su Accelerando es diametralmente opuesta a la que propone el trío que nos ocupa, Baloni (‘Ba’ de Badenhorst, ‘Lo’ de Loriot y ‘Ni’ de Niggenkemper). Si Iyer pone la música en acción mediante la partición del tiempo en fracciones métricas infinitesimales, el trío Baloni camina sobre el tempo como un espacio físico que se expande y se contrae a voluntad, y sólo en ocasiones prefigura una métrica mensurable. Por otro lado, si Iyer experimenta escrutando hasta el límite el encaje de pulsos rítmicos (con una exigencia extrema de precisión para los músicos), Baloni prima el expresionismo y la textura sobre cualquier otro elemento (con la comunicación -acción, reacción- como elemento primordial para la creación in situ). Formas contrapuestas, e incluso extremas, que no sé hasta qué punto son más un reto para el intérprete que elemento de seducción para el oyente.

Dice también Iyer que “si la música es acción, lo mejor es escucharla en contexto”. Cierto. Pero, ¿cuál es el contexto del oyente actual de música? Déjenme hacer uso de un tópico musical: la música, siempre mejor en directo. Y cuando ésta trata de apelar a algo mucho más amplio que tan sólo al ritmo (¡¿tan sólo?!), más si cabe. He probado a escuchar la música de este Fremdenzimmer en varios contextos propios del oyente de nuestros días, siempre con auriculares. Por la calle (caminando y corriendo), frente al ordenador (trabajando), comiendo (no recuerdo qué), etcétera. Y no funciona. Y resulta curioso cómo una misma pista (un disco entero) puede generar tanto irascibilidad como placidez. Depende del contexto. Es fundamental el contexto. Y resulta paradójico cómo la música que más asociamos a la búsqueda (ergo a la vanguardia creativa) apela, sin embargo, al ser humano que fuimos en otro momento en que (cuenta la leyenda) éramos capaces de concentrarnos en una sola actividad. Es decir, la vanguardia (todo concepto es discutible, claro) al rescate del ciudadano sometido a este insufrible “accelerando” que procura la partición del minuto en mil segmentos, en vez de regodearse y retozar en la naturaleza gozosa de la mera existencia.
http://www.cuadernosdejazz.com/index.php?option=com_content&view=article&id=2127%3Abaloni&catid=4%3Adiscos&Itemid=7

Time Out Lisboa review by José Carlos Fernandes

Trespass Trio – Bruder Beda (CF 251)
****
Quem conheça o disco anterior do Trespass Trio e a produção do quinteto Angles, também liderado por Martin Küchen, achará Bruder Beda inesperadamente contido. “A Different Koko” dança sobre brasas e “Bruder Beda Ist Nicht Mehr” é tomado por um crescendo de agitação, ao mesmo tempo que a angústia dá lugar à exasperação. Todavia, as restantes faixas pautam-se por melodias dolentes (“Don’t Ruin Me” e “Ein Krieg In Einem Kind”) e atmosferas rarefeitas (“Today’s Better Than Tomorrow”). Küchen é um saxofonista expressivo e de apurado sentido dramático e o seu canto pungente faz com que a contenção nunca se confunda com resignação, apaziguamento ou frieza. Per Zanussi (contrabaixo) e Raymond Strid (bateria) secundam-no com engenho e versatilidade.