Daily Archives: April 9, 2013

Jazzflits review by Herman te Loo

CF 266Eric Revis 11:11 – Parallax (CF 266)
Muzikanten die muzikaal opgroeiden in New Orleans houden altijd een bijzondere band met de jazztraditie. Zo ook bassist Eric Revis, die we vooral kennen van de groepen van Branford Marsalis. Op ‘Parallax’ komt hij met een All Star-kwartet van gelijkgestemde zielen. Pianist Jason Moran en drummer Nasheet Waits verkennen in The Bandwagon ook al een flink stuk jazzgeschiedenis, en saxofonist/klarinettist Ken Vandermark kent zijn klassiekers. Maar het viertal heeft ook een niet te stillen honger
naar vernieuwing en persoonlijke expressie. Al die elementen komen bij elkaar in een album dat flink wat verschillende kanten opschiet. Van de gestructureerde freejazz van ‘Hyperthral’ tot de vette blues van ‘Winin’ boy blues’ en van de kamermuziek van ‘Edgar’ (met subliem strijkwerk van de leider) tot de onontkoombare groove van ‘Split’. De groepsleden laten horen wat ze allemaal kunnen, en weten daarbinnen hun eigen stempel op het eindproduct te zetten. Of we nu een duidelijk beeld krijgen van Eric Revis als componist, blijft echter een twijfelpunt. Je kunt je namelijk ook in veelzijdigheid verliezen, ‘ePna rdaallta dxr’ etieg tg oebpe uren. Dat neemt niet weg dat er op de cd veel te genieten valt, want als keuzeheer heeft Revis wel een zeer gelukkige hand.
http://www.jazzflits.nl/jazzflits11.07.pdf

Downbeat review by Bob Gendron

CF 270

http://www.downbeat.com/digitaledition/2013/DB201305/single_page_view/71.html

Expresso review by João Santos

CF 268Kris Davis – Capricorn Climber (CF 268)
Na sua “Oxford History of Western Music”, Richard Taruskin recorre à metáfora do icebergue para aludir à informação que, perdida na voragem dos séculos, se vai desprendendo da superfície, afundando-se pelas profundezas rumo ao esquecimento. Uma prática por si referida é a dos tratados de instrução técnico-musical, que indicavam aos instrumentistas como adornar melodias, bordar sequências de acordes, matizar tons, acentuar dinâmicas, introduzir variações, ou seja, interpretar tudo o que as partituras raramente preservam. Taruskin não o diz, mas, na literatura, foi Hemingway que postulou uma ‘teoria do icebergue’ para delinear o processo que permite que os factos concretos flutuem acima da linha de água enquanto a sua simbólica infraestrutura se edifica longe da vista. Entre um autor e outro, é de improvisação – como um princípio que ilude qualquer categorização dogmática – que se fala. E a pianista Kris Davis, neste sétimo disco da Clean Feed com a sua marca – contando com o quarteto RIDD, o trio SKM, o grupo Paradoxical Frog e “Novela”, o álbum de Tony Malaby que orquestrou –, nunca esteve tão próxima de ilustrar estas ideias. Numa invulgar combinação – acompanhada por Mat Maneri na violeta, Trevor Dunn ao contrabaixo e pelo casal Ingrid Laubrock, em saxofone tenor, e Tom Rainey, à bateria – cada uma das suas peças, tão geométrica e matematicamente concebidas quão etérea e hesitantemente esboçadas, navega entre o que se compreende e o que apenas se pressente, num espaço de invenção ora evidente, ora submerso, retalhado por uma sinuosidade linguística e por um discurso vacilante e solipsista, mas também por um assertivo fluxo de intenções e um sistemático jorro de valência coloquial. Parte “Viola in My Life”, se Morton Feldman a tivesse criado para quinteto de jazz, parte, lá está, a comunhão com o desconhecido.