Daily Archives: July 25, 2013

Jazzflits review by Herman te Loo

CF 277ERIC REVIS – City Of Asylum (CF 277)
In april van dit jaar (JF 196) besprak ik de cd ‘Parallax’ van bas-sist Eric Revis. Een van de conclusies was toen dat hij zich somsin veelzijdigheid dreigde te verliezen, en blijkbaar heeft hij datin zijn oren geknoopt. De muziek op zijn nieuwste album, ‘CityOf Asylum’, blinkt namelijk uit in een sterk programma, uitge-voerd door een subliem pianotrio. Aan het klavier vinden we KrisDavis, van wie ik onlangs ook al het verfrissende album‘Capricorn Climber’ besprak – eveneens uitgegeven door hetPortugese label Clean Feed. De Canadese pianiste heeft haareigen stem bepaald tegen een achtergrond van dwarse pianis-tiek, waarin Thelonious Monk en Paul Bley belangrijke inspiratie-bronnen vormen. Het improviseren vanuit melodische cellen, zotyperend voor de laatste, is sterk te horen in het openingsstuk,‘Vadim’. Melodisch improviseren is ook een pijler van het werkvan Monk, en diens ‘Gallop’s gallop’ wordt vanuit dat uitgangs-punt benaderd. Geen simpele imitatie van de stijl van de com-ponist, maar vanuit je eigen stijl doorwerken aan een thema,dat maakt pas echt indruk. Dat Revis een goede hand heeft inde samenstelling van zijn team, had ik bij de bespreking van‘Parallax’ ook al opgemerkt. De keuze voor Andrew Cyrille alsdrummer is opnieuw perfect. De inmiddels 73-jarige slagwerkeropereert vanuit de (Afrikaans beïnvloede) traditie van het melo-dische drummen, die vanuit Max Roach naar Ed Blackwell enSunny Murray loopt. De omfloerste trommels in het titelstuklaten horen waartoe deze grootmeester in staat is. De hele plaatlang is hij de subtiele onderstreper van het muzikale discoursdat bij voortduring helder en transparant blijft. En dan Reviszelf: hij levert loepzuiver strijkwerk dat tot pure ontroering kanleiden, zoals in het thema van ‘Harry Partch laments the dyingof the moon… and then laughs’ of het ingetogen gespeelde‘Prayer’ van Keith Jarrett, dat misschien wel het hoogtepunt isop een cd die toch al geen zwakke momenten kent.
https://docs.google.com/viewer?a=v&pid=gmail&attid=0.1&thid=14006825a7331228&mt=application/pdf&url=https://mail.google.com/mail/u/0/?ui%3D2%26ik%3D2f4a3d8e1f%26view%3Datt%26th%3D14006825a7331228%26attid%3D0.1%26disp%3Dsafe%26zw&sig=AHIEtbTT_XsiElifnrVg5cNph1g9aKAlyw

Advertisements

Le Son du Grisli review by Luc Bouquet

CF 270Ches Smith and These Arches – Hammered (CF 270)
Les questionnements du disque précédent ne sont plus. L’heure est au désordre. Ches Smith est ici le patron d’une entreprise de pillage et de non-sens (presque) absolu. Comme ici, tout va à Zoot Allures, Tony Malaby et Tim Berne, pourtant habitués à vagabonder avant fracas, se retrouvent immédiatement dans la fournaise. Sans préavis et sans chemin tout tracé. Mary Halvorson et Andrea Parkins ne sont pas plus sages, qui prennent part avec gourmandise à ce sabotage volontaire.

Esprits forts et jamais fuyants, cris sans chuchotements, gesticulations et riffs détraqués, les collisions ne peuvent que s’enchaîner. Ici, c’est le clou rouillé dans le talon, le scrupule dans la chaussure, les duels de saxophones mal dosés, les unissons embrouillés. C’est une maîtrise – puisqu’il faut aussi en passer par là – qui ne se prend pas au sérieux. Ici, le sonique ricane de ses habitudes. Ici, les cinq de These Arches ont le bon goût de saboter le bon goût.
http://grisli.canalblog.com/archives/2013/07/12/27567827.html

Jazznytt review by Jan Granlie

CF 281Susanna Santos Silva / Torbjörn Zetterberg – Almost Tomorrow (CF 281)
UKENS PLATEANMELDELSE I JAZZNYTT: At musikk er kjærlighet, er noe de fleste kan være enige om. Man kan dyrke musikk som man dyrker kjærligheten. Enten på en god og varm måte, eller kaldt og kynisk.

Hvorfor i all verden starter jeg en anmeldelse med dette? Jo, fordi samarbeidet mellom den portugisiske trompeteren Susana Santor Silva og den svenske bassisten Torbjörn Zetterberg startet som et kjærlighetsforhold, og utviklet seg, temmelig kjapt, til et musikalsk samarbeid som nå debuterer på plate.

Zetterberg kjenner vel de fleste som en av Sveriges sterkeste bass-stemmer, noe han har bevist gjennom et mangeårig samarbeid med bl.a. saksofonisten Jonas Kullhammar, mens Santos Silva er mer ukjent for de fleste av oss. Jeg hørte henne første gang på 12 Points-festivalen i Dublin for noen år siden, og dette er hennes andre innspilling på Pedro Costas fine Clean Feed-selskap.

I forhold til Santos Silvas tidligere bravader med eget band, tar hun på denne innspillingen lange skritt ut til venstre. Fra å være en relativt streit trompeter med den ene foten i hjemlandet og den andre i den amerikanske jazztradisjonen, er hun nå langt inne i improland. Mesteparten av musikken er «komponert» i fellesskap (i studio), mens Zetterberg står for den fine tittellåta og «Nötskalsmusik #6», som begge plasserer duoen inne i et slags nedstrippa  Atomic-landskap.

Hele veien er det kommunikasjonen som står sterkest i denne duoen. Zetterbergs komposisjoner er, naturlig nok, de som har de mest opplagte melodilinjene, og fremstår også som de mest iørefallende låtene. Men vi merker oss Santos Silvas litt skarpe og flotte lyd i trompeten, som låter mye mer svensk (Magnus Broo) enn portugisisk. Hun er en trompeter som med «Almost Tomorrow» vokser seg stor og voksen musikalsk, og som man bør merke seg. Zetterberg er, som alltid, en bauta med bassen.  Ei strålende plate som overrasker.

English translation:
That music is love is something most of us can agree with. You can worship music as you worship love. Either in a good and warm way, or cold and cynical. Why on earth do I start a review like this? Well, because the collaboration between Portuguese trumpet player Susana Santos Silva and Swedish bass player Torbjörn Zetterberg started out as a love relation, and developed, fairly quick, into a musical relation which now makes it’s album debut. I guess most of us know Zetterberg as one of Sweden’s strongest voices on bass, something he has proofed through a longstanding collaboration with saxophone player Jonas Kullhammar among others, while Santos Silva is a bit less known to most of us. First time I heard her was a few years ago at the 12 Points Festival in Dublin, and this is her second recording on Pedro Costa’s fine Clean Feed label. Compared to Santos Silva earlier exploits with her own band, on this recording she takes a big step out left. From being a relatively straight trumpeter with one foot in homeland and the other in the American jazz tradition, she is now deep down in improland. Most of the music is “composed” together (in the studio), while Zetterberg account for the beautiful title track and “Nötskalsmusik #6″, both of which place the duo inside a sort of stripped-Atomic landscape. All the way it is communication that is strongest in this duo. Zetterberg’s compositions are, naturally enough, those with the most obvious melody lines, and also appears as the most melodious songs. However, we note Santos Silva’s slightly sharp and beautiful sounding trumpet, which sounds much more Swedish (Magnus Broo) than Portuguese. She is a player who with “Almost Tomorrow” grow big and musically mature, and who one should take note of. Zetterberg is, as always, a monument with the bass. A brilliant album that surprises.

http://jazznytt.jazzinorge.no/2013/07/24/susanna-santos-silva-torbjorn-zetterberg/

Dark Was the Night review by Cayetano López

CF 275Lama + Chris Speed – Lamaçal (CF 275)
Lo mejor que se puede decir de la nueva escena portuguesa es que está logrando una identidad propia a base de no dejarse llevar por la imitación de ninguna corriente en particular y no sonar a nada familiar, buena parte de lo que he comentado en este aspecto acerca del contrabajista Hugo Carvalhais es igualmente aplicable a Lama, banda con la que mantiene una cierta afinidad.

Lama es un trío que lidera el contrabajista Gonçalo Almeida junto al baterista canadiense Greg Smith y la joven trompetista Susana Santos Silva, verdadera revelación para mí que en estos días ve también publicado un dúo con el contrabajista sueco Torbjörn Zetterberg en el que se sumerge en las procelosas aguas de la libre improvisación y del que pude disfrutar de su espléndida presentación en el reciente festival de jazz de Liubliana.

Tras un prometedor debut, Oneiros, esta segunda entrega grabada en vivo en Portalegre ha contado con el refuerzo del saxo y clarinete de Chris Speed, que lejos de actuar de invitado ocasional ha encajado a la perfección en el concepto de la banda con su estilo sosegado y profundo. Susana hace gala en este contexto de un lirismo que me recuerda a aquel Dave Douglas camerístico que tanto echo en falta en sus últimos proyectos. Lo más característico de Lamaçal es la creación de atmósferas que sorprenden con inesperados giros, un espíritu muy libre sin perder el gusto por la melodía, y todo ello aderezado de un sutil uso de la electrónica que le confiere un sonido muy contemporáneo. Una escucha sumamente disfrutable.

English translation:
“The best that can be said of the new Portuguese scene is that is making it’s own identity based not on the imitation of any particular stream and not sound as anything familiar, much of what I said in this regard about bassist Hugo Carvalhais is equally applicable to Lama with whom has a certain affinity. Lama is a trio led by bassist Gonçalo Almeida with Canadian drummer Greg Smith and the young trumpeter Susana Santos Silva, a true revelation to me that in these days I also saw released a duo with Swedish bassist Torbjörn Zetterberg in which she immerses herself in the stormy waters of free improvisation and enjoyed the splendid presentation at the recent Ljubljana Jazz Festival. After a promising debut, Oneiros, this second recorded live at Portalegre has had the sax and clarinet reinforcement of Chris Speed, that far from occasional guest act has fit perfectly into the concept of the band with his calm and deep style. Susana presents in this context a lyricism that reminds me that chamber music Dave Douglas that I miss so much in his latest projects. The strongest characteristic of Lamaçal is creating amazing atmospheres with unexpected twists, very free spirit without losing the taste for melody, and all topped by a subtle use of electronics which gives it a very contemporary sound. A highly enjoyable listen.”
http://oscuraeralanoche.blogspot.nl/2013/07/lama-chris-speed-lamacal-clean-feed-2013.html?spref=fb