Monthly Archives: September 2013

Expresso review by João Santos

CF 280Nate Wooley Sextet – (SIT IN) THE THRONE OF FRIENDSHIP (CF 280)
****
Zeloso curador na eminente “Database of Recorded American Music” e inspirado editor e redator na trimestral “Sound American”, Nate Wooley vasculha habilmente nesse espaço em que se arquivam as vanguardas norte-americanas. Quer isto dizer que, contrariamente à opinião comum, que deprecia aspetos hereditários em manifestações artísticas de singular configuração – e, durante anos, Wooley foi tido como um xamane do insólito –, o trompetista cumpre os requisitos para que se entenda a sua ação à luz de um, quiçá subterrâneo, contínuo cultural, no qual, por entre um número excecional de forças expressivas, cabe, naturalmente, essa que se pratica numa jurisdição invulgarmente atenta aos direitos de sucessão e se apelida de jazz. Seria, aliás, presunçoso e injusto considerar que a sua produção – ao lado da de análogos instrumentistas como Peter Evans, Greg Kelley, Franz Hautzinger ou Axel Dörner, invariavelmente coadunados na estirpe de Bill Dixon – se gerava, qual erva-daninha, espontânea e invasoramente. Dir-se-á que o quinteto – agora, com o ingresso do tubista Dan Peck, expandido para sexteto – há dois anos responsável por “(Put Your) Hands Together” se formou para dar resposta a esta questão, ainda que salvaguardando uma premissa essencial: afiançar que cada um dos seus agentes não se aliena no conjunto de vínculos históricos que possa reivindicar. Ou seja, Wooley, Peck, Josh Sinton (saxofone barítono e clarinete baixo), Matt Moran (vibrafone), Eivind Opsvik (contrabaixo) e Harris Eisenstadt (bateria) promovem aqui – numa sessão que tem como único senão uma escrita nem sempre à altura dos acontecimentos – uma genial abstração do pendor relacional no jazz contemporâneo, evocando simultaneamente as mais extáticas e elegantes características que procedem da sua fundação enquanto linguagem. Um caso sério.

Downbeat article by Bradley Bambarger

Harris Eisenstadt, Intellect and Emotion
Any encounter with drummer Harris Eisenstadt—whether in person or through his music—provides evidence that he is a “thinking man,” to borrow a phrase from trumpeter Nate Wooley.

The prolific Eisenstadt leads multiple bands, with Wooley a member of his most longstanding group, the quintet Canada Day. Wooley traded horn for pen to write liner notes for the eponymous first album by another of Eisenstadt’s groups, the September Trio, which features saxophonist Ellery Eskelin and pianist Angelica Sanchez. Wooley wrote: “He doesn’t produce unneeded complexity in his compositions or his playing to give us mental gymnastics to follow; he instead puts his incredible natural energy and intelligence into creating music that is thoughtful, unique, well-constructed, meaningful
and somehow simple sounding.”

CF 276There is indeed a balance of thought and feeling in Eisenstadt’s music, particularly with the September Trio. That first album features wonderfully
atmospheric, poetic ballads. Eskelin’s tenor has a husky lyricism, while Sanchez’s harmonic choices eschew cliché. Eisenstadt’s playing reveals a drummer
with a composer’s ear, for whom color is as vital as propulsion. The group’s second release, The Destructive Element (Clean Feed), ups the ante; the album is melody-rich and blue-hued but more volatile that its predecessor.

Seated outdoors at a bar in Ditmas Park, the charming Brooklyn neighborhood he calls home with his family, the 38-year-old Eisenstadt talked about his open style of composing for the September Trio: “Ellery plays the notes, but his distinctive sound and sense of time shape the music. For the new record, I encouraged Ellery to be as bluesy as he wanted to be and for Angie to be as gospel-y as she wanted. Both of them can deal with lyrical material but naturally subvert it, too, through timbre and by expanding forms. The idea is to meld lyricism with abstraction—it doesn’t have to be either/or.”

Eskelin, a veteran bandleader in his own right, was drawn to the ballad-like aspect of Eisenstadt’s writing for the trio, as well as the sense of space and freedom. “As a saxophonist, that setting is really conducive to going for a fuller tone—there is a lot of air around each instrument, and this becomes part of the fabric of the band’s sound,” Eskelin said. “Harris also plays with close attention to dynamics, which I appreciate greatly in a drummer.”

Canada Day—which these days includes Wooley, tenor saxophonist Matt Bauder, vibraphonist Chris Dingman and bassist Garth Stevenson—has released three albums as a quintet, plus one as a textured octet with alto sax, trombone and tuba. Canada Day Octet (482 Music) begins with a drum solo, although it’s a characteristically singing, sculptural one. Eisenstadt’s music for Canada Day is compositionally oriented, yet has room for personal inflections in the playing.

Regarding Canada Day, Wooley said, “What Harris has done brilliantly is to keep the same band together over some years, which isn’t as easy as it seems. And he combines a growing knowledge of each player’s preferences for how they like to improvise with a talent for finding good ways to push us into new areas, to force us to think in new ways. He knows how to hear someone’s voice in a new context.
That has a lot to do with why his music always sounds fresh and vibrant.”

Eisenstadt’s newest band is the chamber-jazz outfit Golden State, with bassist Mark Dresser, flutist Nicole Mitchell and bassoonist Sara Schoenbeck. The group’s debut, Golden State (Songlines), is Eisenstadt’s 15th album as a leader since 2001. He has various connections with each member, most closely
with Schoenbeck, who is his wife. Reflecting on the genesis of the band, Eisenstadt said, “The unusual instrumentation of flute, bassoon, bass and drums was intriguing—like, ‘What’s this going to sound like?’ I wanted to hear it. There is that post-Ellington thing to what I do in that I write for specific players,
striving to take advantage of what the musicians can do.”

Continually expanding his palette, Eisenstadt has studied West African drumming, recorded an album with saxophonist Sam Rivers and percussionist
Adam Rudolph (as the Vista trio) and composed a concerto for multiple drummers that will be performed with the Brooklyn Conservatory Community Orchestra for its premiere in November. As he pondered the challenges of making music as a career, Eisenstadt mentioned composer Arnold Schoenberg, the modernist icon who provided germinal inspiration for a couple of September Trio pieces. Schoenberg was a famous intellectual, but Eisenstadt cited another of the composer’s traits—tenacity—which is certainly a necessity for any questing artist.
http://www.downbeat.com/digitaledition/2013/DB201311/single_page_view/22.html

Decanting Cerebral review

CF 276Harris Eisenstadt September Trio – The Destructive Element (CF 276)
Drummer/composer convenes his open improv sax/piano/drums trio in Portugal, with Ellery Eskelin and Angelica Sanchez filling empty spaces so expertly it might take a while to notice the missing bass player. Schoenberg gets name-checked twice, via a very loose and multi-structured nod to Concerto for Violin and Orchestra. Eisenstadt the former lit student also makes brief allusions to Joseph Conrad and Kurosawa, the latter number tersely cinematic as it builds builds builds. Elsewhere, Eskelin/Sanchez channel John/Alice Coltrane on the mournful “Additives,” slowly smolder across gorgeous ballad “Back And Forth,” and amble out the gate with a bluesy “Swimming, Then Rained Out”. And while the melodists do the heavy lifting, Eisenstadt the drummer coaxes both whispers and clatter from his kit. Plus, every number claims a theme or statement worthy of the trio’s chops, which brings us back to Eisenstadt the composer.
http://decanting-cerebral.tumblr.com/post/54519026932/listening-notes-ultra-brief-pt-96

Jazzitis review by Jesús Gonzalo

CF 276Harris Eisenstadt September Trio – The Destructive Element (CF 276)
Harris Eisenstadt: batería; Ellery Eskelin: saxo tenor; Angelica Sanchez: piano   La elección de un fragmento extraído del Lord Jim de Joseph Conrad sirve de base para un título, a primera vista, chocante. Más si cabe al compararlo con la serena impresión que deja el dibujo de portada, un paisaje aislado, estático, irreal. Es como si se quisiera subrayar, más aún con esa imagen, que siempre sobrevuela una amenaza sobre el orden pacífico de las cosas… Conrad y Coppola, el caos llega por aire con la música de Wagner… El personaje principal de Lord Jim, como en cierto modo también el coronel Kurtz en El corazón de las tinieblas, es un personaje que puede ser un héroe o un antihéroe. La línea que separa una faceta de la otra depende en gran media de la moral con la que lo miremos.   Eisenstadt (Toronto, 1975), que también ha sido profesor de literatura además de música y percusión, manifiesta una sensación de conmoción al relacionar estas ideas de manera, dice, no sabe si consciente o inconsciente. Quizá por ello y por asociación libre entre terror y heroicidad surja la personalidad de Arnold Schoenberg, que tuvo que exiliarse para no sucumbir al “elemento destructivo” nazi (Lord Jim abandona el barco que tripulaba antes que el resto de pasajeros). Sea como fuere, y para salir a la superficie de nuestro análisis, aquí hay dos elementos distintivos en discordia: adversidad/huída y su manifestación plástica de complejidad/sencillez.   Harris Eisenstadt es un creador cuya modernidad se aleja de los cánones formales de vanguardia instalados en la dificultad de la escucha o en un hecho contemporáneo ajeno al hecho melódico. Su obra está en línea generacional y estética de bateristas de su generación como John Hollenbeck. Por esta faceta en los últimos años ha sido incluido repetidas veces entre los mejores en las listas anuales, por detrás de referentes suyos como Threadgill, Braxton y sobre todo Wadada Leo Smith, de quien fue discípulo y miembro de sus grupos entre finales de los 90 y principios de los 2000. Del trompetista tomó la idea de construir grupos atípicos en cuanto la peculiaridad tímbrica del formato. Ejemplos llamativos de esto serían el noneto de cámara electroacústico Woodblock Prints (No Business, 2010) o el más reciente -de cámara a secas- Golden State, con Mark Dresser (contrabajo), Nichole Mitchell (flauta), Sara Schoenbeck (fagot) y él. El quinteto Canada Day, con Nate Wooley (trompeta), Matt Bauder (saxo tenor), Chris Dingman (vibráfono) y Garth Stevenson (contrabajo), sería su proyecto más maduro y expresivo (nació en 2007), una fórmula que sintetiza la modernidad del jazz de los años 60 (quinteto de Miles, Andrew Hill), la música africana (determinantes fueron sus viajes a Gambia y Senegal, dejó constancia de ello en Guewell, Clean Feed 2008) y una estructura dinámica compacta y dúctil al mismo tiempo, que se nutre de figuración melódica y de texturas (metales).   El September Trio supone una experiencia distinta a todos estos proyectos que glosamos. En un escenario reducido a tres voces el sentido suntuoso, a veces solemne otras leve y aéreo, en muchas onírico, de unas melodías con respiración a blues y un mayor espacio y apertura entre líneas lo definen. Fundado en 2010 tras su estreno en The Stone, con esta fórmula de piano, saxo tenor y batería se potencian distintas líneas de interacción creativa que favorecen una mayor visibilidad de su ejecución instrumental en la batería (exuberante, precisa y explosiva), al aligerar plantilla y escritura. Pero incluso aquí, a trío, Eisenstadt sigue la máxima de Leo Smith de posibilitar nuevos empastes huyendo de un criterio conservador, si repasamos experiencias previas a trío con aliados como Sam Rivers y, otro de sus mentores, el percusionista Adam Rudolph (Vista, Meta).   Y es que este formato está en plena vigencia contemporánea. Kris Davis lo visita acompañada de Tyshawn Sorey e Ingrid Laubrock en el exigente e incisivo Paradoxical Frog. En el September Trio, pese a inspirarse en dos piezas en el máximo exponente del cambio hacia la contemporánea que es Schoenberg, a través de unos breves pasajes de su Concierto para Violín y Orquesta, los perfiles atonales están menos pronunciados que en Paradoxical Frog Trio. Suceden, pero, como todo en el canadiense, se inducen de una manera natural desde un discurso interior. En el caso de Eskelin -saxo por contrabajo- con ese fraseo serpenteante y lleno de matices que bordean el motivo central, empuja al  discurso colectivo a estar dentro y al mismo tiempo fuera de la consonancia. Sanchez en este contexto era la pianista ideal, pues su sentido melódico entorno al blues y formas arcaicas y percusivas casa a la perfección con este lugar difícil que construye una estructura en elevación sobre intensidades y silencios.   Con un tono más bien religioso que linda con lo elegiáco, entre el blues, el gospel y la ensoñación expresionista, en una mezcla entre moral y heroicidad sugeridas por las historias viajeras de Conrad, los conceptos plásticos de complejidad y sencillez en Eisenstadt, como la portada, comparten un solo fin: comunicar sensaciones nuevas y también reconocibles desde un orden que hace transcender a la melodía. Posiblemente sea el último trabajo que publica este trío, un proyecto que con dos entregas para Clean Feed ha completado un ámbito de creación y una faceta creativa distinta a todo lo hecho por Eisenstadt. Una gran oportunidad para no dejarlo pasar o para recuperar la anterior.
http://www.jazzitis.com/web/content/destructive-element

Enola.Be review by Quincy Cloet

CF 276Harris Eisenstadt September Trio – The Destructive Element (CF 276)
Oh Canada. Niet enkel haar schoonheid en mysterie is veelvuldig geprezen, met name door literair stilist Richard Ford in zijn laatste roman. Zelfs voor muziek is het tegenwoordig een walhalla, met artiesten en groepen als Feist, Arcade Fire en Patrick Watson, waarmee Amerika’s donkere zolderkamertje niet voor haar luidruchtige zuiderbuur hoeft onder te doen. Wat jazz betreft, voegen we daar graag Harris Eisenstadt aan toe, die al geruime tijd bezig is met een albumreeks onder de titel Canada Day. Zijn nieuwe album The Destructive Element hoort daar echter niet bij, want dat staat in het teken van trio en traditie.   Met traditie doelen we voornamelijk op Eisenstadts keuze om zich met The Destructive Element heel nadrukkelijk op blues toe te leggen. Ellery Eskelins tenorsaxofoon pruttelt van het eerste tot het laatste kleppengeluid volledige serenades vol passie en melancholie, onverhinderd, doordrongen van intensiteit en tranen (“Swimming, Then Rained”). Die uitgesproken bewogenheid valt op in vergelijking met pianiste Angelica Sanchez, die ondanks haar bedrijvige klavierspel toch terughoudender speelt en de aandacht meer met sporadische tempoversnellingen en welgekozen stiltes opeist (“Ordinary Weirdness”). Eisenstadt zelf voorziet de melodieuze blues van gefragmenteerde ritmische patronen, niet binnen één genre te plaatsen maar wel volledig in de lijn van zijn uiteenlopende oeuvre. Als componist brengt hij eveneens een intellectuele toets bij, door terug te keren naar het verleden en zich te identificeren met inspiratiebronnen als Arnold Schönberg en Joseph Conrad.

Het meest in het oog springend is de tweeledige compositie die een aantal motieven en passages ontleent aan uit Schönbergs Concerto for Violin and Orchestra. Eisenstadt meet zich hier met de leider van de Tweede Weense School en misschien wel een van de grootste componisten van de twintigste eeuw. Gelukkig weet het September Trio “From Schönberg” op zo’n wijze in te kleden dat het volledig afzonderlijk van het origineel kan staan. Sanchez’ bedroevende pianoharmonieën laten meteen sidderen van genot — wat een geweldige opening — terwijl Eisenstadt zijn onrustig aanvoelende, vaak tegenstribbelende percussie tot leven brengt. Voortdurend springt het drietal van September Trio tussen de verschillende tijdvakken, om elementen van atonaliteit te verweven met blues en free jazz. Heel snel is duidelijk dat ze vlotjes een handvol diverse genres beheersen en daarin telkens de grenzen van het mogelijke opzoeken.

Dat Harris Eisenstadt en het September Trio van aardig wat markten thuis zijn, hoor je in de wijze waarop bluesy ballades en avant-garde probleemloos met elkaar samengaan op een album. Akkoord, The Destructive Element is in vergelijking met ander werk (uitgegeven bij Tzadik) eerder als toegankelijk te beschouwen, toch absorbeert het een pak kenmerken van Eisenstadts complexere werk. “Cascadia” weet dat allemaal mooi in een en dezelfde compositie te bevatten, met een los aaneenhangende pianomelodie, alsook snel op- en aflopende toonladders. Een handvol minuten later is dat alles volledig weggeëbd: Eskelin en Sanchez weten een bloedmooi, romantisch samenspel uit hun instrumenten te toveren. Zo weet The Destructive Element meermaals te verrassen, zowel met toegankelijke melodieën als met schimmige experimenten.

Over Schönberg weet Eisenstadt het volgende te zeggen: “He resolved to submit himself to the destructive element – writing music, finding ways to get it played, often in the face of great adversity …” Van brutale vernietiging is er bij The Destructive Element echter weinig sprake. Hoogstens wat creative destruction, hier de geest van een briljante Canadees die druk in de weer is om klassiek, blues en avant-garde aan elkaar te knopen. September Trio is opnieuw in topvorm, met een muzikaal knooppunt dat nooit in de war raakt, ondanks tal van kronkelende zijsporen en kleine weggetjes.
http://enola.be/muziek/albums/22192:harris-eisenstadt-september-trio–the-destructive-element

JazzWrap review by Stephan Moore

CF 279Mark Dresser – Nourishments (CF 279)
Mark Dresser is one the few distinctive bassist on the scene that continues to impress with complex arrangements that challenge convention. His latest outing as leader, Nourishments, Dresser demonstrates a solid and bold approach with both his playing and compositions. Allowing the quintet to mix things up yet follow a rough set of parameters with beautiful results.

“Not Withstanding” jumps out like a delightful and fierce piece that could have been written by Zorn’s Masada. It’s filled with both improvised accompaniments and stoic solos. All shifting back and forth through various counterpoints making for an intense and fun listen. “Para Waltz,” a wonderful ballad that starts off solemn and quaint thanks to Maroney and slowly builds in stature. Mahanthappa’s horn sounds big yet very romantic pared against Dresser understated touches during this piece.

The harmonic structure of “Rasaman” is highlighted by the always immepecable Michael Dessen and his early exchanges with Mahanthappa. Another lovely and romantic number that feels more like a journey than just a musical number.

Mark Dresser has put together a tightly woven document with Nourishments. An exemplary piece which is also filled with improvisations that while challenging are also very inviting. Nourishments is a superb album that delivers on every construct and theme which should give every listener something to think about after the first spin.
http://jazzwrap.blogspot.pt/

Lira Magazine review by Leif Carlsson

CF 269Trespass Trio + Joe McPhee – Human Encore (CF 269)
Human Encore är en svidande vacker skiva. Ta till exempel Xe, där en ganska skör sökande altsax och en bestämdare ficktrumpet, slingrar sig runt varandra och turas om att ta sig mot en kärna. Eller ta det svängiga skevt oberäkneliga och absolut inte taktfasta trumspelet i Bruder Beda ist nicht mehr, fullt av oväntade detaljer och accenter, en fröjd att höra. Basen står för samling och säkerhet att luta sig emot.Trespass Trio: Martin Küchen – alt- och barytonsaxofon och huvudsaklig kompositör, Per Zanussi – kontrabas, och Raymond Strid – trummor, gästas av Joe McPhee på tenorsaxofon och ficktrumpet. Küchens engagerade och betydelsebärande musik tar ofta oväntade melodiska vägar, på denna skiva håller han tillbaka sitt utspel lite, kanske av respekt för den äldre mästaren McPhee. Musiken spelades in under tre dagar på jazzbaren Salao Brazil i Coimbra i Portugal.Statuariska A desert on fire, a forest finns i två versioner, dels den allra första spelningen, dels en senare. På den senare (nr 1 på cd:n) spelar alla nervigare, mer koncentrerat och tydligare – på halva tiden. Musik med en egenartad skönhet, som lever och utvecklas, och skärper både sin form och sitt innehåll.

Lira Magazine review by Leif Carlsson

CF 281Susana Santos Silva & Torbjörn Zetterberg – Almost tomorrow (CF 281)
Trots att musiken är inspelad i januari i Härjedalen och bilderna i fodralet är vintriga, sprider sig den vedeldade stugvärmen till lyssnarna. Ute runt knuten kan vinden vina. Musikerna klingar nyförälskade och konfliktfria gentemot varandra, är nyfikna och vill fördjupa. Det hindrar inte tillfällen med bottenlös svartsyn som i Head dis-tortion machine. Men om denna svartsyn är de ense. Susana Santos Silva, trumpet och flygelhorn, och Torbjörn Zetterberg, kontrabas, faller varandra i talet utan att byta ämne. Men de härmar inte och behåller sina identiteter. Även när instrumen-ten lämnar sina traditionella klanger pulsar de framåt. Det mesta av musiken har skapats av dem båda tillsam-mans i studion. Tio samlade och kärnfulla stycken utan fer-nissa på fyrtiofem minuter. Columbus arriving in Härjedalen är ett komplext lockrop med säregen skönhet av en fiolspel-man med ovanligt stor fiol och en trumpet som blåser in liv. Titelmelodin Almost tomorrow av Zetterberg ligger märkligt nära Ornette Colemans vemodiga Lonely woman. En sorts hommage antar jag, där kvinnan nu är subjekt och luftar sitt frisinne och sin självkänsla med eftertryck, vare sig hon är ensam eller inte.
https://docs.google.com/viewer?a=v&pid=gmail&attid=0.1.3&thid=14137d37e2d6363f&mt=application/pdf&url=https://mail.google.com/mail/u/0/?ui%3D2%26ik%3D2f4a3d8e1f%26view%3Datt%26th%3D14137d37e2d6363f%26attid%3D0.1.3%26disp%3Dsafe%26zw&sig=AHIEtbTOtIXCfFcHlOKhZ7V35v6WrZoucA

Gapplegate Music review by Grego Edwards

CF 276Harris Eisenstadt September Trio – The Destructive Element (CF 276)
For my money Harris Eisenstadt is a key composer, drummer and bandleader on the new jazz scene today. Happily there have been a good number of recordings to document his music, and today we have another fine one. Harris joins together with two beautiful players in his September Trio for the disk The Destructive Element (Clean Feed 276) in a program of Eisenstadt compositions. They are place setters sometimes for some excellent improvisations–yet have a memorable quality either way for the best of the new. In Angelica Sanchez and Ellery Eskelin, piano and tenor, respectively, Harris has chosen well. Angelica may not be a household name as yet but she impresses strongly here as elsewhere as a pianist who can get inside a tonality and take it to farther reaches when it seems right, all with her own way of going about it. Of course Ellery Eskelin is a monster artist, someone who keeps turning in great performances and remains a fresh voice, an evergreen so to speak.   The program goes from strength to strength as composition and artist meld into what is a most creatively probing series of chapters in a seriously absorbing “book” of music. My system is crashing this morning continually so I must cut this a bit short and check my virus software!   The Destructive Element is to me one of the minor masterpiece of this year thus far, eminently worth your time.
http://gapplegatemusicreview.blogspot.pt/2013/09/harris-eisenstadt-september-trio.html

Kwadratuur review by Koen Van Meel

CF 269Trespass Trio + Joe McPhee – Human Encore (CF 269)
Vrolijker wordt een mens niet van de cd’s van het Trespass Trio van de Zweedse saxofonist Martin Küchen. Waar die met zijn stevig bezette Angles een hoopvol en bij momenten haast extatisch geluid laat horen, klinkt het bescheiden opgezette trio soberder, soms zelfs klaaglijk. Dat was vooral duidelijk hoorbaar op ‘Bruder Beda’, het tweede album van de groep. Dat de groep voor opvolger ‘Human Encore’ met gast Joe McPhee even een kwartet wordt, verandert daar weinig aan.   Natuurlijk voegt de Amerikaan een dimensie toe en haast even natuurlijk klinkt zijn tenorsax kernachtiger dan het holle geluid van Küchens altsax. Toch valt in de eerste plaats op hoe goed de band als geheel functioneert. De onderlinge verstandhouding ligt daarbij minder in de expliciete communicatie, dan wel in de subtiele evenwichten en de sonore versmelting van de timbres.   In de eerste plaats wordt dit verkregen door het klankgevoelige spel van de muzikanten individueel. Küchen laat naast zijn licht jammerende geluid soms ook horen hoe mooi hij de wind op zijn altsaxklank kan controleren. Ook McPhee slaagt er in deze heesheid te beheersen. Op trompet komt hij vooral geïnspireerd voor de dag wanneer hij kiest voor kleine effecten die vaak niet meer dan details lijken, maar die samen wel een heel eigen verhaal vertellen. Hier komen zijn kwaliteiten beter tot uiting dan wanneer hij voor een meer melodische benadering kiest, een fenomeen dat bij vrij improviserende muzikanten natuurlijk niet zo uitzonderlijk is.   Dat McPhee meer in het linkse kanaal zit en Küchen in het rechtse is een welgekomen hulp. Meer dan eens loopt het geluid van de ene immers over in de andere, zoals in ‘A Desert on Fire, a Forest’ waar ze knap rond elkaar cirkelen. In ‘Bruder Beda is nicht mehr’ lijken ze dan weer meer het onderlinge contrast uit te spelen. Het gevolg is een een Batman en Robin-achtige verhouding, waarbij de klagende alt van Küchen misschien wat minder power heeft dan de tenor van McPhee, maar minstens evenveel, zoniet meer, karakter laat horen.   Het ritmeduo achter de blazers treedt in verschillende gedaanten aan. Bassist Per Zanussi kan een stevig en roterend geluid bovenhalen, terwijl hij in de intro van de titeltrack net het ijle geluid van een barokke gamba evoceert. Drummer Raymond Strid verstaat dan weer de kunst om het spelen met cimbalen en vellen zo goed in elkaar te laten overlopen, dat zijn geluid doet denken aan dat van Art Blakey, zei het dan in een meer ingehouden gedaante. Dit is vooral goed hoorbaar in ‘Bruder Beda ist nicht mehr’ dat gezegd is met een zwoele groove als in Ellingtons ‘Caravan’.   Ook wat energieker klinkt ‘A Different Koto’ waar Zanussi en Strid voor een overduidelijke, potente jazzritmiek kiezen, een heel verschil met de meer bedachtzame stukken. Die nemen bij momenten een soundscape-achtige gedaante aan waarbij de muzikanten opvallend veel ruimte voor elkaar laten. Zo meandert het viertal in ‘Xe’ minutenlang verder zonder hoogtepunt, maar zonder ook maar ergens in te zakken. Waar dit stuk een open ritmiek en een min of meer vrij tempo krijgt, zorgen bas en drums in het meditatieve ‘Our Midst’ net voor een duidelijke harmonie en vorm. Dat McPhee en Küchen hier dan ook nog eens quasi perfect tonaal blijven spelen, maakt het verschil met de andere stukken nog groter.   Toch klinkt ‘Human Encore’ als een coherente cd, net omdat de muzikanten duidelijk voor het kwartet kiezen en niet hun eigen race rijden. Het gevolg is een live-album dat een mooie balans vindt tussen compositie en improvisatie, groove en vrijheid en dat een bijzonder goed uitgebalanceerd groepsgeluid laat horen. En daar kunnen ongenode gasten als een blaffende hond of een autoalarm niets aan veranderen.
http://www.kwadratuur.be/cdbesprekingen/detail/trespass_trio_joe_mcphee_-_human_encore