Daily Archives: September 12, 2013

Jazz.pt review by Antonio Branco

CF 281Susana Santos Silva / Torbjörn Zetterberg – Almost Tomorrow (CF 281)
****

Uma das características que mais têm contribuído para a relevância global da Clean Feed é a aposta em projetos novos e desafiantes, integrando músicos consagrados e outros ainda em fase de ascensão. De facto, no catálogo do selo lisboeta coabitam registos de formações estabelecidas com outros resultantes de colaborações pouco ou nada expetáveis, até pela distância geográfica (apesar de tendencialmente eliminada pela tecnologia).

Tudo isto decorre de um conhecimento profundo dos músicos – dos seus desejos e da sua abertura a novas experiências – e de uma sensibilidade especial dos seus responsáveis na busca de parcerias criativas.   Esta consistente política editorial deu mais um fruto em “Almost Tomorrow”, disco que junta a trompetista portuense Susana Santos Silva ao contrabaixista Torbjörn Zetterberg. A par do seu trabalho enquanto trompetista da Orquestra Jazz de Matosinhos e com o seu próprio quinteto – mais filiados na linguagem do jazz –, Santos Silva tem vindo a empreender sucessivas aproximações a universos tendencialmente não-idiomáticos (Lama) e agora vai mais longe do que alguma vez fora nos domínios da música improvisada.

Zetterberg é um dos mais relevantes contrabaixistas suecos, avultando o trabalho com o seu Hot Five e colaborações como as que vem mantendo com os saxofonistas Jonas Kullhammar, Alberto Pinton e Fredrik Nordström. Mas também ele tem encurtado distâncias em relação à improvisação pura, como é o caso da abordagem que exibe no excelente “Soulstorm” (Clean Feed, 2010), ao lado de Ivo Perelman e Daniel Levin.

Em “Almost Tomorrow” os dois músicos mostram como os glóbulos da experimentação lhes correm nas artérias. Aventurando-se em domínios novos, Santos Silva e Zetterberg desenvolvem uma comunicação íntima entre trompete e contrabaixo, ampliando sobremaneira os respetivos vocabulários, numa matriz claramente europeia.

Entregam-se mutuamente a jogos de exploração e descoberta das potencialidades criativas do formato (ainda assim não muito habitual) e dos seus próprios instrumentos, manipulando-os de forma pouco convencional (“Flocos de Mel”, “Head Distortion Machine”).

Instrumentista virtuoso, Zetterberg é exímio tanto no pizzicato como na utilização do arco. As interações assumem, por vezes, um lado melódico mais explícito, como atesta a serenidade que brota de “Nötskalsmusik #6”, “Cow Safari” e “Columbus Arrival in Här jedalen”

O trompete da portuguesa por vezes contrasta em rugosidade (“Knights of Storvålen”, “Falling and Falling and Falling”), mas vem sempre ao de cima a clareza da sonoridade, a definição das linhas e das texturas. Interessante notar a forma como a sua sonoridade se parece relacionar, a espaços, com a do trompetista sueco Magnus Broo.

Nesta primeira aventura em parceria, ambos os músicos logram um decisivo salto em frente, revelando maturidade e propósitos claros em alargar horizontes. Roguemos a Cronos para que o amanhã chegue depressa.
http://www.jazz.pt/ponto-escuta/2013/08/17/susana-santos-silva-torbjorn-zetterberg-almost-tomorrow-clean-feed/

Jazz.pt review by Nuno Catarino

CF 278Joe McPhee – Sonic Elements (CF 278)
*****
Visitante regular do nosso país, Joe McPhee tem-se apresentado com diversas formações. Tocou em Lisboa, Porto e Coimbra e chegou até a colaborar com músicos nacionais (integrou um quarteto liderado por Rodrigo Amado, que actuou no Centro Cultural de Belém).

Contudo, o momento mais especial da ligação de McPhee com Portugal terá sido o concerto que deu no Museu Machado de Castro, em Coimbra. Integrada no festival Jazz ao Centro 2009, essa prestação não só mostrou a versatilidade instrumental do multi-instrumentista americano, como a capacidade emotiva da sua música. Aquele solo absoluto foi uma experiência quase religiosa, quase transcendente.

Ora, é a solo que McPhee surge neste disco, registo de um concerto incluído na edição de 2012 do Festival de Jazz de Ljubliana. A actuação divide-se em duas partes (ou “episódios”), cada uma delas dedicada a um herói pessoal do músico (ele próprio uma lenda viva para as gerações contemporâneas). A primeira metade do disco é um tributo a Don Cherry e nela McPhee utiliza o mesmo instrumento que tinha as preferências de Cherry, o trompete de bolso.

O CD começa com uma toada quase silenciosa, com McPhee a explorar o seu “pocket” de forma quase subliminar, num sopro ténue e contido. Mais à frente passa a explorar efeitos, servindo-se, sobretudo, da voz processada pelo metal. Quase sempre textural e atmosférica, esta música encontra paralelo em alguns trabalhos do próprio homenageado. Esta primeira parte do disco engloba dois elementos, “Wind” e “Water” (a explicação do título).

A segunda metade é dedicada a Ornette Coleman, com uma substituição do trompete para o saxofone alto. Joe McPhee começa com um discurso ondulante, evocativo de Ornette, embora evolua livremente, transformando-se. Há uma rápida mudança de ambiente e ficamos perante uma toada mais lenta e de assumido carácter melódico, que se traduz numa abordagem emotiva – quase que se imagina Albert Ayler.

Menos textural que a primeira metade, esta segunda assenta mais no tonalismo improvisado de McPhee, que aqui disserta sobre outros dois elementos – “Earth” e “Fire” – e ainda repesca um antigo tema. Chega-se a incluir até algum “groove”, encerrando o disco com um regresso à emoção ayleriana, agora de forma mais trémula. Essa melodia sentimental, evocada em dois momentos diferentes, vem desse referido tema, “Old Eyes”.

McPhee continua a exibir a sua profunda vitalidade musical, colaborando com projectos enérgicos de músicos mais jovens, como The Thing e, mais recentemente, o nórdico Trespass Trio (também recomendável). A solo, relembra-nos as suas enormes imaginação e capacidade criativa. Esta gravação serve, assim, para voltarmos a celebrar a sua dimensão e contínua relevância, como figura tutelar do jazz criativo contemporâneo.
http://www.jazz.pt/ponto-escuta/2013/08/29/joe-mcphee-sonic-elements-clean-feed/

The Whole Note review by Stuart Broomer

In the spirit that jazz is increasingly an international language, this month’s collection of CDs emphasizes that dialogue, from American guests turning up on Canadian musicians’ CDs to Canadian expatriates who are members of a global community.

CF 275Lama + Chris Speed – Lamaçal (CF 275)
Drummer Greg Smith went to Europe with Toronto’s Shuffle Demons in the mid-90s and decided to stay there, taking up residence in Holland. Among his current projects is a Rotterdam-based band called Lama with Portuguese trumpeter Susana Santos Silva and bassist Gonçalo Almeida. The group expands to Lama + Chris Speed with the addition of the New York saxophonist and clarinettist for Lamaçal (Clean Feed CF 275 cleanfeed-records.com), a live performance from the Portalegre Jazz Festival. This is lively creative music that delights in detailed close interaction amid a mix of unusual sonic textures: suggestions of village brass bands, Middle-Eastern scales, electronic loops and whale sounds abound. It even combines old-fashioned New Orleans polyphony with atonality. Smith’s boppish composition Cachalote is highlighted by a duet between the drummer and the mercurial Speed.

CF 277Eric Revis – City of Asylum (CF 277)
Pianist Kris Davis has followed a path from Calgary to Toronto and on to Brooklyn where she has established herself as one of the most creative improvisers of her generation. She appears on bassist Eric Revis’ City of Asylum (Clean Feed CF 277 cleanfeed-records.com) in a piano trio completed by the veteran drummer Andrew Cyrille. The studio session marked the first meeting of the three musicians, but there’s no sense that they’re feeling one another out. There’s aggressive creative interplay in the freely improvised pieces, with a special attention to momentum, the three sometimes developing tremendous swing while pursuing independent rhythms. A playful approach to Thelonious Monk’s Gallop’s Gallop and a reverent one to Keith Jarrett’s Prayer reveal something of the trio’s range and affinities.
http://www.thewholenote.com/index.php/booksrecords2/jazzaimprovised

Enola.be review by Guy Peters

Als je de gemiddelde kwaliteit van de Clean Feed-releases buiten beschouwing laat, valt nog altijd op hoe divers het aanbod van het label is. Het is niet enkel een thuishaven geworden voor een resem Amerikaanse muzikanten, maar biedt een dwarsdoorsnede van de avontuurlijke scène in Portugal en ver daarbuiten, tot in Scandinavië. Het is ook een label dat in verhouding veel meer releases uitbrengt van vrouwelijke artiesten dan veel vergelijkbare labels. Lag de focus vorige keer nog op Angelica Sanchez, Sara Serpa en Lotte Anker, dan zetten we die combinatie van een Amerikaanse, Portugese en niet-Portugese Europese muzikante nu verder met Kris Davis, Susana Santos Silva en Sophie Agnel.  

CF 268Kris Davis – Capricorn Climber (CF 268)
De verwantschappen tussen Sanchez en Davis zijn te opvallend om te negeren. Ze komen beide uit regio’s die je niet meteen met avant-garde jazz associeert (Arizona en… Canada), ze kregen beiden ongeveer een decennium geleden voet aan de grond in New York, ze hebben iets met saxofonist Tony Malaby (voor de ene is het een echtgenoot, voor de andere een van haar meest frequente speelpartners) en brengen hun recentste werk als (co-)leider uit via Clean Feed. Na twee albums met Paradoxical Frog, een trio met Ingrid Laubrock en Tyshawn Sorey, en de uitmuntende soloplaat Aeriol Piano (2011) is de kwintetplaat Capricorn Climber de zoveelste release van Davis bij de Portugezen.   De line-up leest als een who’s who van de New Yorkse scène, met Ingrid Laubrock (tenorsax), Mat Maneri (altviool), Trevor Dunn (bas) en Tom Rainey (drums). De muziek laat voortdurend horen hoe troebel de grens tussen compositie en improvisatie soms is, met stukken die niet alleen heel divers zijn – tussen het bedwelmend mooie “Bottom Of A Well” tot het Henneman-achtige pointillisme van opener “Too Tinkerbell” tot het jazzier “Pass The Magic Hat” –, maar vooral ook ruimte laten voor individuele schittermomenten. Zowat alle bandleden krijgen regelmatig een platform om hun subtiele kant te laten zien, net als hun vertrouwdheid met tricky timing, complexe melodieën en soms ongrijpbare structuren. Met z’n zestig minuten is Capricorn Climber wat minder behapbaar dan het compacte Aeriol Piano, maar het biedt voldoende gelegenheid om te proeven van Davis’ persoonlijke stijl.  

CF 272Sophie Agnel, John Edwards & Steve Noble – Meteo (CF 272)
De klassiek geschoolde Agnel is dan weer een nieuw gezicht op het label. Wordt ze doorgaans vooral opgemerkt in het bijzijn van continentaal-Europese figuren uit de vrije improvisatie (Axel Dörner, Jerôme Noetinger, Daunik Lazro, etc), dan laat deze knappe liveregistratie haar horen in het bijzijn van twee ronkende namen uit Engeland. Bassist John Edwards en drummer Steve Noble hebben een lange voorgeschiedenis en zijn zowel thuis in robuust heen-en-weer-gehamer en swingende grooves als in complex puzzelwerk. Hier starten ze aanvankelijk in hypnosemodus, met ruisende cimbalen en gestaagde ronkende bas die Agnels al even sterk tegen de drone leunende muziek ondersteunen. Haar handelsmerk – een voorliefde voor inside piano en attributen – komt ook meteen naar de voorgrond in een performance die aanvankelijk in het verlengde lijkt te gaan liggen van Eve Rissers mantra En Corps, maar al snel een geheel eigen smoel krijgt.   De drie maken een golvende improvisatiebeweging die weinig concrete aanknoopmogelijkheden biedt, maar je zou ook kunnen zeggen dat deze muziek toegankelijker is dan die van Kris Davis. Krijg je bij die laatste voortdurend te maken met composities die steeds een andere gedaante aannemen, steeds opnieuw verborgen hoeken en kantjes ontbloten, dan wordt je hier blootgesteld aan een beweging die zich afspeelt op een meer intuïtief niveau, die focust op de aard van het gebruikte materiaal en het klankonderzoek dat eruit voortvloeit. Met een ritmesectie zoals deze blijf je echter gespaard van rigide experimenten, want Edwards en Noble zijn meesters van de dynamiek, die moeiteloos meekunnen in het verhaal van kleine geluidjes, en dat soms ook doen met een kletterende potten- en pannenstijl, maar de boel ook levendig houden. Het enige dat er nog aan ontbreekt na die rit van bijna veertig minuten is het (weggeknipte) applaus.  

CF 275Lama + Chris Speed – Lamaçal (CF 275)
Het Lama Trio – trompettiste Susana Santos Silva, de in Nederland gevestigde bassist Gonçalo Almeida en drummer Greg Smith – maakte in 2011 al het knappe Oneiros, waarin moderne jazz, vrije improvisatie en elektronica een subtiel verbond aangingen. Net als die plaat start Lamaçal met elektronische effecten, al verdwijnt snel de vrees dat alles bedolven zal worden onder allerhande manipulaties, want het trio weet ook in naakte vorm indruk te maken. Met de Amerikaanse rietblazer Chris Speed (tenorsax/klarinet) erbij verbreedt het bereik zonder dat er een abrupte koerswijziging plaatsvindt. De muziek beweegt zich van meet af aan tussen statige, soms dromerige composities (“Overture For A Wandering Fish”) en materiaal dat een sterkere stuwing heeft en bonter gekleurd is (de titeltrack).   Het mooie is vooral hoe de vier de platgetreden paden weten te vermijden. Er wordt gespeeld met kleurrijke diereneffecten (“Moby Dick”), zonder dat het een auditieve dierentuin wordt, er wordt aangeleund tegen de pop (afsluiter “Manta” met z’n knappe baswerk) zonder dat het voorgekauwd spul wordt, en in stukken als “Cachalote” en “Pair Of Dice” wordt het allemaal wat bruisender, gaat het energieniveau omhoog, zonder dat het écht openbarst. En het is net die ingehouden spanning, dat suggereren zonder helemaal mee te gaan in die verwachtingen, dat van Lamaçal een album maakt dat steeds opnieuw weet te boeien en aan te spreken. Bovendien beschikt Santos Silva, die voortdurend in de weer is met klankverschuivingen en regelmatig overschakelt op de kloekere bugel, over een imposant bereik en klankkleur.
English translation:
The Lama Trio – trumpet player Susana Santos Silva, Rotterdam-based bass player Gonçalo Almeida and drummer Greg Smith – already came up with the excellent Oneiros (2011) in which modern jazz, free improvisation and subtle electronics forged a subtle union. Just like that record, Lamaçal starts off with electronic effects, but there’s no fear of being covered in loads of manipulations, as the trio convinces with naked purity as well. With American reed player Chris Speed on board, they broaden their reach without enforcing radical changes. The music sways from stately, sometimes dreamy compositions (“Overture For A Wandering Fish”) to material that introduces more force and color (title track).
It’s especially intriguing how these four succeed in avoiding the obvious. They play with colorful animal sound effects (“Moby Dick”), but don’t turn into an animal freakshow, they come close to pop territory (closer “Manta” with its delightful bass playing) while avoiding generic soft stuff, and in pieces like “Cachalote” and “Pair Of Dice”, is als gets more sprightly, as the energy levels go up without really exploding. It’s exactly this tension, those suggestions that rarely become explicit, that turn Lamaçal into an album that stays intriguing and fascinating. On top of that, Santos Silva, who’s constantly playing with subtle sound shifts and sometimes switches to the sturdier fluegelhorn, demonstrates an impressive reach and mastery over tonal variety.

CF 281Susana Santos Silva & Torbjörn Zetterberg – Almost Tomorrow (CF 281)
Het meer experimentele spelen met geluid dat de trompettiste al liet horen op Lamaçal krijgt een veel prominentere plaats op de duoplaat met de Zweedse bassist Torbjörn Zetterberg, die al een paar keer op het label te horen was aan de zijde van rietblazer Jonas Kullhammar. Deze release werd rond Nieuwjaar opgenomen in Zweden en draagt sporen van de besneeuwde winter. Niet enkel door het zwart/witte artwork en de foto’s van onder sneeuw bedolven landschappen, maar ook door het intimistische samenspel van de twee. Hoewel het duidelijk is dat de muzikanten hier en daar werken met gecomponeerd materiaal, zoals in de knappe titeltrack en “Nötskalsmusik”, waarvoor Santos Silva een bedwelmend mooi stuk laat horen op bugel, voelt het allemaal erg vrij en ongedwongen aan.   Een groot deel van het album zoekt het bij minder traditionele expressie. De trompettiste ademt, zuigt, ruist en slurpt op haar instrument, om later iets agressiever te werk te gaan, met abrupt gespetter. Zo is “Feet Machine Song” meteen wat radicaler dan de trance-achtige opener en belandt ze met “Head Distortion Machine” en “Falling And Falling And Falling” op het terrein van Nate Wooley, een universum waarin de manipulatie en het creëren van die kleine geluidjes uitvergroot worden en centraal komen te staan. Er komt veel gekraak, geruis en gegrom aan te pas, maar gedoseerd en van knap weerwerk voorzien door Zetterberg, die nergens de neiging heeft om het allemaal vol te stouwen. In “Columbus Arrival In Här Jedalen” heeft het zelfs iets van de even bezwerende als ongepolijste schoonheid die Okkyung Lee en Peter Evans ooit in elkaars bijzijn lieten horen. Lamaçal en Almost Tomorrow tonen alleszins meerdere gezichten en facetten van een van de boeiendste jonge trompettisten van het moment.
English translation:
The experimental sound effects that were already hinted at on Lamacal are given a much more prominent role on her duo album with Swedish bass player Torbjörn Zetterberg, who’s also a bit of a Clean Feed regular and appeared a few times besides reed player Jonas Kullhammar. This release was recorded around New Year’s Day in Sweden and betrays signs of a snowy winter. Not only because of the black/white artwork and the photos of landscapes covered with snow, but also because of the intimate interplay of these two artists. Even though they use composed material a few times, like in the terrific title track and “Nötskalsmusik”, on which Santos Silva plays the flueguelhorn in an intoxicating way, it all feels free and spontaneous.
A large part of the album switches to less traditional modes of expression. The trumpet player breathes, sucks, rustles and slurps on her instrument, turning to more aggressive techniques later on, with abrupt spattering. “Feet Machine Song” feels more radical than the trance-inducing opener and with “Head Distortion Machine” and “Falling And Falling And Falling”, she’s entering the kind of territory a player like Nate Wooley also delves into – a universe where manipulation and the creation of ‘little’ sounds become enlarged and central. There’s a lot of creaking, rustling and humming, but well dosed and contrasted nicely by Zetterberg, who luckily refrains from turning it into a bombastic exercise. In “Columbus Arrival In Här Jedalen”, they even reach a kind of magnificent and unpolished beauty that is somewhat reminiscent of what Okkyung Lee and Peter Evans once created. Lamaçal and Almost Tomorrow show multiple facets of one of the most interesting young trumpet players of today.
http://www.enola.be/muziek/albums/22294:de-vrouwen-van-clean-feed-2–kris-davis-sophie-agnel-a-susana-santos-silva

desde mi cadiera review by Jesus

CF 253Hugo Carvalhais – Particula (CF 253)
Con “nebulosa” (clean feed), el contrabajista portugues hugo cavalhais dio un buen toque de atención. el disco era bueno, desde luego, pero es que además, a su trío habitual -gabriel pinto, teclados y mario costa, batería- sumaba (con acierto), nada mas y nada menos que a tim berne. para su segundo disco “particula” (clean feed) apuesta por un quinteto luso frances con el añadido del violinista dominique pifarely (sclavis…) y el emergente saxofonista emile parisien (atención a este hombre). sin necesidad de guinda-cebo construye un disco , sin fisuras, de jazz europeo. por momentos “el sonido mas bello despues del silencio”.
http://jesus-desdemicadiera.blogspot.com.es/2013/09/hugo-carvalhais.html

Improvised review by Craig Premo

I’ve been aware of the existence of these two CDs, but given the generous output of the Clean Feed label over the past few years, I’d never gotten around to exploring them until now. I’m glad that I did, as the core group offers an interesting take on the piano trio. In fact, with the sound they generate, “piano trio” doesn’t really come close to describing their approach. I really like the use of space on both recordings; it generates both tension at various points and a sense that the musicians are letting events unfold naturally, though not languidly.

CF 201Hugo Carvalhais – Nebulosa (CF 201)
On Nebulosa, Tim Berne again displays his ability to blend well with different situations, something I wouldn’t have expected from someone who has such an idiosyncratic approach. He takes a prominent role on the six tracks (out of ten) in which he participates, but doesn’t dominate, instead respecting the dynamic of the trio. In spite of my fondness for certain fusion groups from the bad old days, I’m hesitant when I see the word “synthesizer” on a CD cover. Pinto for the most part avoids the clichés, with his sparse approach working in his favor, the occasional texture from Mr. Gone-era Weather Report a little too prominent.

CF 253Hugo Carvalhais – Particula (CF 253)
Particula grabs you from the opening notes, with sparse piano over a background of ambient sound. This is not a trio-with-guests recording; the whole unit is razor sharp, able to turn on a dime from what sound like group improvisations to solo spotlights. Parisien and Pifarely are excellent throughout, and the electronics are better integrated on Particula as well. Costa the drummer really makes this group. He reminds me a little of Gerry Hemingway in that he shapes the flow and energy, and can be forceful when that’s required.
http://www.improvisedblog.blogspot.pt/2013/09/catching-up-with-hugo-carvalhais.html

Gapplegate Music review by Grego Edwards

CF 277Eric Revis – City of Asylum (CF 277)
Bassist Eric Revis assembles an all-star piano trio and turns them loose on City of Asylum (Clean Feed 277). Acutely inspired collective improvisation is the order of the day. Revis and his very advanced bass forays, the increasingly ever-present Kris Davis on piano and the fantastic drumming of Andrew Cyrille hold forth for a really nice set that includes one by Jarrett and one by Monk along with a series of very accomplished and adventuresome free journeys.

I don’t believe I’ve heard Kris Davis sound so continually brimming over with ideas and so poised at the same time. This one is a real ear opener for me in that. Eric is right up there with inventive all-over ideas. And Andrew sounds so beautiful, you could certainly listen just to him and get much to appreciate. He plays out-of-time phrasings that perfectly complement the musical proceedings, do not repeat and are models of inventive freetime.

This one is a piano trio triumph in the free zone. It makes me smile! You must hear it.
http://gapplegatemusicreview.blogspot.pt/2013/09/eric-revis-city-of-asylum-with-kris.html