Daily Archives: October 15, 2013

All About Jazz Italy review by Stefano Merighi

CF 267Lotte Anker / Rodrigo Pinheiro / Hernâni Faustino -Birthmark (CF 267)
Lotte Anker è tra le protagoniste della scena improvvisata quasi da un trentennio ormai. Aveva un tempo anche un trio tutto femminile con Marilyn Mazur e Marilyn Crispell. Ma si è fatta apprezzare soprattutto accanto a Craig Taborn e Gerald Cleaver negli ultimi anni (con dischi come Triptych, Live at the Loft e Floating Islands). Qui si allea con i portoghesi Pinheiro e Faustino per un programma piuttosto impegnativo, relativamente rischioso, sicuramente arcigno. La sua voce strumentale screziata, tagliente e vocalizzante incrocia le traiettorie poco accomodanti di pianoforte e contrabbasso, in un girovagare intuitivo che ha i suoi momenti, ma che nel complesso non cattura più di tanto.

Non che i solisti non siano agguerriti e brillanti; il fatto è che la costruzione di questa musica ricalca una pratica che tende ormai a riprodursi con una certa meccanicità. Una statica del silenzio che trova uno o più centri tonali, note lunghe di preparazione, un movimento interno che sale verso un climax, ritorno a capo (“Rise”). Oppure un nervosismo timbrico, con attacchi poderosi e susseguente espressionismo astratto tipico postfree, frasi che si impennano e si ritraggono, una narrazione memore di Tim Berne, ma non il suo controllo del materiale.

All’interno di conversazioni atonali e di oasi più quiete, si fa notare il contrabbasso di Hernâni Faustino, splendido sia nel fraseggio che nella maestosità del suono. Pinheiro passa spesso ai suoni cangianti del piano preparato, specie nell’episodio migliore del disco, la lunga “Golden Spiral”. Così come Lotte avvicina talvolta le frasi spiraliformi di Evan Parker. Anche la seconda parte dell’album rimane su identità informali.

Un buon disco di musica improvvisata, privo forse di qualche soluzione in più.
http://italia.allaboutjazz.com/php/article.php?id=9471

Jazzenzo Jazz Magazine review by David Cohen

CF 275Lama + Chris Speed – Lamaçal, live at Portalegre JazzFest (CF 275)
Het Portugees-Canadese trio van Lama kwam tot stand op het Rotterdams Conservatorium en debuteerde in 2011 met het album ‘Oneiros’.  Op de opvolger ‘Lamaçal’, live opgenomen op het Portalegre JazzFest, wordt het trio versterkt met de Amerikaanse freejazzsaxofonist Chris Speed. Het geluid van de cd is ontzettend goed; dat deze plaat niet het resultaat is van maandenlang studiowerk wordt slechts door sporadisch applaus verraden.

De muziek van Lama komt voort uit de opvatting dat het creeëren van muziek heden ten dage een brug moet slaan tussen verleden en toekomst. En als zodanig een nieuwe balans moet vinden tussen enerzijds een verkennende inslag en daarnaast het gebruik van een toegankelijk idioom.

Op ‘Oneiros’ en nog sterker op ‘Lamaçal’, is de invloed van deze visie nadrukkelijk aanwezig: de band bouwt zijn nummers op een combinatie van elektrische effecten en akoestisch spel. De nadruk ligt sterk op de muzikale sfeer in het openingsnummer ‘Overture for a Wandering Fish’, een compositie van trompettiste Susana Santos Silva. De combinatie van impressionistische effecten en melancholische blazers brengt de luisteraar het beeld van een diepe, kolkende zee, rijk gevuld met zeedieren en vogels. Melodieuzer van aard zijn ‘Moby Dick’, waar een grote rol is weggelegd voor bassist en bandleider Gonçalo Almeida, en het slotnummer ‘Manta’.

De toevoeging van Chris Speed aan het trio komt bijzonder natuurlijk over. Hij is nadrukkelijk aanwezig, maar eerder ondersteunend dan solistisch, en zijn geluid mengt bijzonder goed met de trompet van Santos Silva. Minder atmosferische jazz komt op de plaat naar voren in een serie duels tussen beide blazers tijdens het titelnummer ‘Lamaçal’ en op een bijdrage van Speed, het op het werk van Ornette Coleman geïnspireerde ‘Pair of Dice’.

De muziek op ‘Lamaçal’ is intrigerend en kent bijzonder sfeervolle en ontroerende passages, maar heeft ook zijn missers en weet niet de hele tijd de aandacht vast te houden. Met de verkennende inslag waarmee de muziek tot stand is gekomen, is dat niet verwonderlijk. Dat Lama echter in staat is zijn visie waar te maken en met zijn unieke elektro-akoestische bezetting muziek te creëren waarin heden en toekomst van effecten en verleden en heden van instrumentale melodielijnen prachtig worden gecombineerd, heeft het trio met ‘Lamaçal’ nogmaals bewezen.

English translation:
Portuguese – Canadian trio Lama came to stand at the Rotterdam Conservatory and debuted in 2011 with the album ” Oneiros. The successor ‘ Lamaçal ‘, recorded live at the Jazz Fest Portalegre , the trio reinforced with the American free jazz saxophonist Chris Speed. The sound of the CD is very good, that this record is not the result of months of studio work is betrayed only by sporadic applause.

The music of Lama stems from the view that the re-shaping of music today to bridge the gap between past and future, a bridge. And as such must find between a prospective impact and also the use of an accessible idiom a new balance.

On ” Oneiros ” and even stronger ‘ Lamaçal ‘, the influence of this vision clearly present: the band builds its songs on a combination of electric and acoustic effects game. The emphasis is on the musical scene in the opening track ” Overture for a Wandering Fish ‘, a composition by trumpeter Susana Santos Silva. The combination of impressionistic effects and melancholic wind brings the listener filled with rich marine life and birds. The image of a deep, churning sea , Melodic nature of ‘ Moby Dick ‘, where a large role for bassist and bandleader Gonçalo Almeida , and the closing track ‘ Manta ‘.

The addition of Chris Speed ​​on the trio comes very natural. He has a strong presence, but supportive rather than soloist, and his sound blends particularly well with the trumpet of Santos Silva. Less atmospheric jazz comes on the plate forward in a series of duels between the two instruments during the title track ‘ Lamaçal ‘ and a contribution of Speed​​, inspired by the work of Ornette Coleman ” Pair of Dice “.

The music on ‘ Lamaçal ‘ is intriguing and has very atmospheric and moving passages, but also has its failures and do not know all the time to hold attention. The exploratory impact which the music has been established, is not that surprising. However, that Lama is able to make his vision and his unique electro-acoustic music to create occupation where present and future effects of past and present are combined and beautiful instrumental melodies with the trio ‘ Lamaçal ‘ is proven again.
http://www.jazzenzo.nl/?e=2557