Daily Archives: November 26, 2013

Tomajazz review by Pachi Tapiz

CF 287Angelica Sanchez, Wadada Leo Smith: Twine Forest (CF 287)
La pianista Angelica Sanchez ha colaborado durante los últimos años en distintos proyectos y grabaciones del trompetista Wadada Leo Smith: The Golden Quartet y Organic (Heart’s Reflection, Cuneiform, 2011). En 2013, finalmente, Clean Feed publica Twine Forest, primera grabación mano a mano de ambos músicos.

Angelica Sanchez es la autora de los ocho temas. Unas composiciones que son desarrolladas de un modo muy abierto, en las que ambos músicos llevan a cabo un diálogo de igual a igual.

A lo largo de la grabación en un momento son las líneas, cortas, del trompetista, las que son apoyadas en la distancia (espacio y tiempo mediante) por la pianista. En otro momento es el pianista quien sigue el juego a su compañera. En otras ocasiones ambos se enzarzan en un diálogo directo y sin cortapisas, en consistente un toma y daca musical.

Wadada Leo Smith en esta ocasión ni recurre al espíritu sonoro de Miles Davis, ni a la inspiración milesiana que inunda algunos de sus proyectos como Yo Miles! (que por otro lado es toda una declaración de principios ya desde su propio nombre). En esta ocasión se deja llevar por su sonido, transitando sin premura ni precipitación por unos temas que recogen distintos estados de ánimo.

Angelica Sanchez responde perfectamente a las exigencias de su compañero. Al contrario que él, sí que llega a utilizar técnicas extendidas con su instrumento, el piano, con las que logra unos pasajes especialmente intensos y crispados.

A sus casi 72 años (que cumplirá el próximo 18 de diciembre de 2013), Wadada Leo Smith sigue en plena forma en una reluciente segunda juventud. Obras como Twine Forest o como la monumental Ten Freedom Summers (finalista de los Premios Pulitzer en 2013 en la categoría de música), no son un espejismo sino el magnífico reflejo de la manera de entender el jazz y la improvisación por parte de este veterano.
http://www.tomajazz.com/web/?p=9440

Jazzenzo review by Jan Jasper Tamboer

CF 286Kaja Draksler – The Lives Of Many Others (CF 286)
Globalisering mag dan voor menige activist een vloek zijn, in veel opzichten kan zij ook een verrijking betekenen. Hoeveel uitwisseling van talent vindt er niet plaats. De Sloveense pianiste Kaja Draksler streek neer in Nederland voor studies in de muziek en maakt inmiddels deel uit van de Amsterdamse scene. Wat een aanwinst is zij voor ons land.

Draksler zit met haar soloalbum ‘The Lives Of Many Others’ in de hoek van de impro en avant-garde, maar haar plaat bevat ook elementen uit de klassieke muziek. Voor haar thesis over het werk van Cecil Taylor werd ze dit jaar gelauwerd en eerder won ze al de Deloitte Jazz Award. Zij studeerde muziek in Slovenië, deed in Groningen haar bachelors als jazzpianist en voltooit momenteel een masters klassieke compositie in Amsterdam. Ze speelt in verschillende projecten, onder meer in een duo met Onno Govaert.

Sommige pianisten wachten hun halve carrière met het zich wagen aan solowerk. Iemand als Bugge Wesseltoft kwam pas op latere leeftijd met zijn eerste soloalbum, want hij dacht daarvoor aanvankelijk persoonlijkheid te missen. Draksler heeft geen last van enige schroom, zij is vijfentwintig jaar en wat een persoonlijkheid straalt zij uit. Zij schaart zich op de bühne van het Bimhuis in de rij groten als Brad Mehldau, Michiel Borstlap en Jacky Terrasson, die in deze tijden in hun eentje de Nederlandse podia beklimmen.

Van volledige notenkeus kan bij Draksler geen sprake zijn. Daarmee zou je een weloverwogen rationaliteit veronderstellen die een te eenzijdige invalshoek vormt voor de creaties van de pianiste. Om elke voorspelbaarheid uit te sluiten, schudt zij de noten door elkaar en lijkt die een willekeurige plek te geven. Het resultaat is echter geen chaos, maar een goddelijke ordening, die niemand kon bedenken en alleen door ingrijpen van Draksler kon ontstaan. Was zij in Slovenië blijven zitten, dan zou haar album er heel anders uit hebben gezien.
http://www.jazzenzo.nl/?e=2603

Le Son du Grisli review by Luc Bouquet

CF 283Pascal Niggenkemper Vision 7 – Lucky Prime (CF 283)
S’il n’est pas des sept basses à paraître, Pascal Niggenkemper n’en est pas moins contrebassiste. Capable, même, d’emmener septette…

Les idées ne fusent pas au hasard chez Pascal Niggenkemper. Avec sa petite bande (Frank Gratkowski, Emilie Lesbros, Eve Risser, Frantz Loriot, Els Vandeweyer, Christian Lillinger), le contrebassiste enflamme quelques hautes contrées. La plus évidente de ces zones passe par l’entremêlement des timbres (concentration et délestement en duo, charge unie en septet).

D’autres territoires seront fréquentés qui passeront par la désintégration des masses et de bruts découpages. Il y aura crispation et respiration, composition et décomposition, surchauffe et attente. Le jazz sera restitué en un axe bancal et souffreteux avant qu’un vibraphone gouailleur ne vienne lui rappeler sa force vitale. Et du fil de tendresse final (sortir de la colère) jailliront des pépites aux soleils audacieux. Pas mal pour un premier enregistrement.
http://grisli.canalblog.com/