Daily Archives: December 11, 2014

Jazz.pt review by Gonçalo Falcão

CF303Angles 9 – Injuries (CF 303 LP)
*****
Saiu no final de Maio um grande disco da Clean Feed, grande em todos os sentidos, da música à embalagem. Os Angles são uma das bandas fiéis à editora portuguesa: começou por ser um sexteto formado em 2007 por Martin Küchen que lançou dois CDs (“Every Woman is a Tree” em 2008 e “Epileptical West” em 2010) antes de passar a octeto e gravar “By Way of Deception” (2012). de que só existe a prensagem em vinil.

Contámos sempre com uma enorme dose de intensidade, assente numa fortíssima secção de metais. A música tem uma espécie de jingado soul, que atravessa os temas com melodias atraentes que são entregues com a força e a atitude do “combat rock”. Nas palavras de Küchen: «Bagaloo music for fiesta and contemplation».

O LP duplo da nova formação, que passou a noneto, vem finalmente embalado como deve ser (bom cartão, boa gramagem, com uma imagem de capa fortíssima: os oito expedicionários que acompanharam o norueguês Nansen Fram em 1893, na tentativa (falhada) de pela primeira vez chegar ao Polo Norte. Depois de dois ensaios pouco conseguidos com os Made to Break e o anterior Angles, desta vez a Clean Feed lançou um LP com uma óptima relação táctil e sensorial. E os objectos contam.

«A maior parte de nós fica para trás. Não vamos. Não conseguimos. Ficamos. A maior parte de nós fica», diz-nos o texto de apresentação, que fala de mudança. “Combat jazz”. Entramos no lado A do primeiro vinil pela porta grande, com “European Boogie” e “Eti”, temas rápidos, impulsionadores. O lado B muda completamente de ambiente e toca lento, com enorme beleza lírica. Imóveis, funerários, não são propriamente entrópicos e não convidam a um avanço ponderado. Grande solo to trombone de Mats Äleklint.

O segundo disco mantém a oscilação entre o soul/funk e temas mais contemplativos, que dão vontade de mergulhar na música. Acaba em ambiente festivo. O grupo tem uma enorme leveza e um ritmo acelerado, os solos são magníficos e sempre interessantes de seguir, a composição é alegre e motivadora. Uma escrita belíssima e cantável que dá vontade de dançar.

Tenho assistido frequentemente à comparação deste “Injuries” com a Liberation Music Orchestra de Charlie Haden, o que se deve, provavelmente, ao sabor alegre e libertário da música. Mas é uma descendência que lhe fica curta: o que se ouve em “Injuries” é muito mais consciente, maduro, objectivo e swingante.

A Liberation marcha, os Angles dançam, festejam. São psicossociais, lutadores e esperançosos. Devêmo-lo ao punk, que nos salvou de toda a ingenuidade.

http://jazz.pt/ponto-escuta/2014/06/11/angles-9-injuries-clean-feed/

Advertisements

Jazz.pt review by Nuno Catarino

CF 292Kris Davis Trio – Waiting for You to Grow (CF 292)
****
Kris Davis é uma pianista discreta que domina todos os recursos e ferramentas, utilizando-os inteligentemente, com moderação e sem espalhafato. Vem desenvolvendo um percurso curioso, trabalhando diferentes formatos em frentes distintas. Além dos seus discos a solo, há que destacar o recente “Capricorn Climber” (gravado em quinteto) e esse outro trio que é o grupo Paradoxical Frog, com Ingrid Laubrock (saxofone) e Tyshawn Sorey (bateria).

Neste novo álbum, Kris Davis regressa ao trio clássico de piano, na companhia de John Hébert no contrabaixo e Tom Rainey na bateria. Este é já o segundo disco do projecto, depois de ter editado o primeiro, “Good Citizen”, pela “label” espanhola Fresh Sound em 2010. Dois dos mais requisitados “sidemen” da cena americana, Hébert e Rainey acrescentam aqui a sua segurança e a sua criatividade. Ao piano, Davis combina a matriz jazz com referências clássicas, mantendo a porta aberta à improvisação.

A composição e a gravação desta obra decorreram no período em que se encontrava grávida do seu primeiro filho, pelo que esta música representa um lado mais pessoal da sua actividade (factor esse que está desde logo expresso no título do álbum, “Waiting for You to Grow”). Apesar dessa premissa, a música não se afasta muito dos elementos que caracterizam habitualmente a música de Davis.

O CD arranca numa toada pontilhístico-monkiana, depois abranda o ritmo e termina num interessante “midtempo” com diversos ambientes, designado por “Whirly Swirly”. O tema-título “Waiting for You to Grow” é aquele em que a pianista consegue expressar sentimento de forma mais clara: assente numa pensada lentidão, primeiro dando autonomia a Hébert e depois assumindo a intensidade melódica, a melodia é sublinhada pelo arco do contrabaixo, por cima das escovas de Rainey.

Com “Berio”, terceiro tema (atenção ao apontamento referencial do título), a música arranca de forma lenta, para depois evoluir para um terreno “cerebral”. Este termo é, aliás, frequentemente associado à pianista, e não sem razão. A sua música é quase sempre articulada de forma complexa, evitando caminhos fáceis ou directos. Este disco não é excepção.

http://jazz.pt/ponto-escuta/2014/05/12/kris-davis-trio-waiting-you-grow-clean-feed/

Enola.be review by Guy Peters

CF312CDLuís Lopes Lisbon Berlin Trio – The Line (CF 312)
Was Lissabon volgens ooggetuigen anderhalf decennium geleden nog een kale woestenij wat jazz en geïmproviseerde muziek betreft, dan is de stad dezer dagen een van de boeiendste Europese steden voor dergelijke muziek, samen met Londen en Berlijn. Een van de vele boeiende muzikanten die er momenteel het mooie weer maken, is gitarist Luís Lopes, die in navolging van o.m. Rodrigo Amado steeds intenser en frequenter gaat samenwerken met binnen- en buitenlandse collega’s.

alt
Lopes’ recentste plaat laat hem samen met het Lisbon Berlin Trio horen, waarmee hij in 2011 al een titelloze plaat uitbracht bij Clean Feed. In het voorjaar van 2014 kwam hij nog eens samen met de jonge Duitsers Robert Landfermann (bas) en Christian Lillinger (drums) om de plaat in te blikken. Bij dit trio laat hij, net als bij zijn Humanization Quartet, horen dat hij geen zuivere jazzmuzikant is. Lopes is perfect in staat om jazzy licks uit de oude doos af te haspelen, maar is duidelijk ook beïnvloed door een generatie van noise-, rock- en skronk-gitaristen. Meer nog dan bij het kwartet kan hij hier dan ook helemaal uitpakken met een grillig kluwen van gegier, snarengegesel en knopjesdraaierij.

The Line klinkt dan ook net iets agressiever en lawaaieriger dan zijn voorganger, ook al zet “Dark Suite (Prologue)” je aanvankelijk misschien op het verkeerde been. Samen met de epiloog wordt immers vooral aan sfeeropbouw gedaan, met geïsoleerde, cleane gitaarnoten, voorzichtig gewrijf en geschuifel van Lillinger en een donker brommende en krakende bas, die vooral met de strijkstok bespeeld (en hier en daar misschien mishandeld) wordt. De twee stukken die verstopt zitten tussen die desolate horror laten een heel andere stijl horen: ongedurig en elektrisch knetterend, meer Sonny Sharrock en Thurston Moore, of de Japanse school van Takayanagi/Yoshihide, dan John Scofield en Pat Metheny.

“Vertigo” zoekt het tussen heavy rock en loodware improvisatie, met een monsterlijk vervormde contrabas en een processiegang die gaandeweg ruimte maakt voor vrijer verkeer met een kletterend spel van Lillinger, die er enorm vinnig op los roffelt, eerder op snelheid en souplesse dan op kracht en geweld. Dit is dus geen doorsnee gitaartrio, met Lopes die hier en daar klinkt als een verwant van Nels Cline in Banyan. Het kloeke “Mother Snake” is het sleutelstuk en een imponerende oplawaai van piepend en gierend gitaarspel dat uitgespeeld wordt tegen de betonmolenbas en de roffelfanfare van Lillinger. Merkwaardig genoeg slaat het iets na de helft helemaal om in een monotoon geschuur dat in de lijn ligt van Lopes’ soloplaat Noise Solo At ZDB Lisbon: het gaat mechanisch grommen, zeuren en zelfs daveren. Een indrukwekkend intens hoorspel.

De vierdelige suite krijgt dan nog een vervolg in twee bijkomende stukken: de titeltrack schiet voortdurend in spastische stuiptrekkingen, terwijl het wat minder volgestouwde “Schwarzwald” grilliger is, met grotere intervallen en aan/uit-dynamiek. Een merkwaardig einde voor een plaat die de ingeslagen weg van zijn voorganger verder verkent, maar dan met extremere pieken en een compactere duur. Het samenspel is tegelijkertijd provocerend en energiek, maar vormt ook een samenhangend front om tegen te pletter te slaan. Live moet dit aankomen als een handgranaat die ontploft in je gezicht. Verdomd opwindend.

http://www.enola.be/muziek/albums/24644:luis-lopes-lisbon-berlin-trio–the-line