Daily Archives: January 13, 2015

Expresso review by João Santos

CF307

CF303
Adam Lane’s Full Throttle Orchestra – Live in Ljubljana (CF 307)
****
Angles 9 – Injuries (CF 303)
***
Lane quase que abre demasiado o jogo, nas notas de apresentação, referindo Duke, Mingus, Muhal ou Parliament. Ao introduzir ‘Ashcan Rantings’, incorpora na sua exposição ao contrabaixo os nomes de Jimmy Blanton, Richard Davis ou Bootsy Collins. Com orgulho proletário, menciona ainda os de James Jamerson e Carol Kaye. Soa, por vezes, mais convincente do que aquilo que na realidade é. Mas há muito que não surgia um octeto, assim, apto em ir de “Birth of the New Cool” (Sonny Criss, com arranjos de Horace Tapscott) até, digamos, a “Ming” (David Murray), ficando apenas a dever ao nível da capacidade de síntese e da agilidade nas dinâmicas. Ilustra um namoro de verão com formas canónicas – trazendo à memória Don Ellis – e possui fundações edificadas a partir de robustas linhas de baixo que não destoariam num álbum de Graham Collier. Cada um dos seus solistas comanda atenções como uma avioneta a sobrevoar praias. Já Martin Küchen, à frente de nove executantes, redige no livreto qualquer coisa com a pertinência de uma bula num genérico. No seu pior, lembra o que fariam Archie Shepp, Gato Barbieri ou Carla Bley com as compilações “Éthiopiques” no gira-discos. Mas também põe a descoberto uma beleza a todos os níveis planificada que praticamente desapareceu do jazz de hoje.

Mic Best of 2014 List by Pavlidis Noel

Τα καλύτερα του 2014
Από μουσική σκοπιά το 2014 ήταν αποκαλυπτικό και ταυτόχρονα βαρετό. Οι κρίσεις για τη μουσική που κυκλοφορεί γίνονται όλο και περισσότερο υποκειμενικές. Η τάση είναι να μην συμφωνούν στα καλύτερα της χρονιάς ούτε το αριστερό με το δεξί αυτί. Οι ακροάσεις είναι μοναχικές. Κατεβάζω και ακούω ένα άλμπουμ, μου αρέσει αλλά δεν το μοιράζομαι ούτε με τον πιο αγαπημένο μου φίλο, δεν έχω χρόνο πλέον, δεν τον συναντώ πλέον, δεν με ενδιαφέρει να μοιράζομαι πλέον, δεν με νοιάζει η γνώμη κανενός πλέον.

Τους τελευταίους 12 μήνες πέρασα βιαστικά από την μηχανή περίπου 2000 άλμπουμ νέων μουσικών με ούγια 2014. Μου άρεσαν πολύ περίπου 80, τα οποία θα τα κουβαλήσω και στο υπόλοιπο του βίου μου. Η διαδικασία έχει αρχίσει κάπως να με κουράζει αλλά παραμένει η μόνη αξιόπιστη. Κατέβασμα, βιαστική ακρόαση, διαλογή, προσεχτικότερη ακρόαση, διαλογή, συμπέρασμα. Για τα τελείως άγνωστα ονόματα επηρεάζομαι πλέον μόνο από το εξώφυλλο και την ετικέτα. Σπανίως ανατρέχω σε περιοδικά και κριτικές. Έπειτα από 15 χρόνια διέκοψα την συνδρομή μου στο Wire.
Ακολουθούν τα καλύτερα της χρονιάς. Τα σχόλια είναι αυτά που τα συνόδευαν στις περιοδικές στήλες Clinamina με κάποιες μικρές αλλαγές.

Τα 11 πιο αγαπημένα μου άλμπουμ του 2014

Sonar – Static Motion
Το Static Motion είναι το δεύτερο άλμπουμ των Sonar, της τετράδας Stephan Thelen και Bernhard Wagner (κιθάρες), Christian Kuntner (μπάσο) και Manuel Pasquinelli (τύμπανα). Από τη μια νομίζεις ότι ακούς μια συνέχεια του αριστουργηματικού ντεμπούτου τους A Flaw Of Nature και από την άλλη νομίζεις ότι δεν έχεις ξανακούσει τέτοιο πράγμα στη ζωή σου. Το μυστικό παραμένει στις αρμονικές που παράγει το παίξιμο στις κιθάρες. Δεν πιστεύω ότι υπάρχει άλλη μπάντα στον πλανήτη που να παίζει τέτοια μουσική, ένα μοναδικό απόσταγμα post-art-math rock. Όλα τα κομμάτια είναι μαγικά, αλλά τα 18 πιο ονειρικά δευτερόλεπτα βρίσκονται ανάμεσα στο 2.29 και στο 2.47 του Tranceportation.

Aidan Baker – Triptychs. Variations on a Melody
Ο αγαπημένος μου Aidan μοιράζει το χρόνο του σε δεκάδες διαφορετικά πράγματα αλλά η ενασχόλησή του με μουσικές σαν την παρούσα φαίνεται πως του ταιριάζει περισσότερο. Τα “Τρίπτυχα” είναι μια απλή μελωδία, η οποία παραλλάσσεται 13 φορές, κάθε φορά με άλλο όργανο. Η δομή της μελωδίας, η συγγένειά της με τις Γυμνοπαιδίες του Satie και η σχέση της με την αποκαλούμενη “furniture music” αναλύονται σε εξειδικευμένες ιστοσελίδες. Αγαπημένες μου παραλλαγές είναι οι δύο πιανιστικές, του Aki Yakamoto και του Peter Broderick, οι δύο μπασιστικές, του Leah Buckareff στο ηλεκτρικό και του David Nesselhauf στο κοντραμπάσο και οι δυο κιθαριστικές, η μια με ηλεκτρική και η άλλη με ακουστική κιθάρα, παιγμένες από το συνθέτη.

Sleaford Mods – Divide & Exit
Το ντουέτο Jason Williamson και Andrew Fearn έχει αρχίσει να γίνεται σχεδόν διάσημο. Το Divide and Exit δεν είναι καλύτερο του περσινού τους Austerity Dogs, είναι πιθανώς ισάξιο. Το Tied Up in Nottz (with a z you cunt) είναι ένα από τα καλύτερα κομμάτια της δεκαετίας. Θεωρώ ότι αυτή η μπάντα είναι το σημερινό πανκ. Είναι αλήτες, μίνιμαλ, κόκκαλοι, χύμα, ατόφιοι, γνήσιοι. Το βλέπω στις φάτσες τους, το νιώθω στους τρόπους τους, το ακούω στους στίχους τους. Ο Williamson είναι ο νέος home hero. Δηλώνω φανατικός τους.

Vilde & Inga – Makrofauna
Είναι η Vilde Sandve Alnaes στο βιολί και η Inga Margrete Aas στο κοντραμπάσο, νεαρές και οι δύο. Κυκλοφορούν στην ECM και παίζουν φοβερή αφαιρετική πειραματική τζαζ, που δεν θυμίζει ακριβώς τζαζ αλλά μοντέρνα σύνθεση. Κορυφαία τα Under Bakken, Rotter και Loss.

Schloss Mirabell – Ghosthour Diary
Είναι η Florina Speth, της οποίας το βιογραφικό είναι πραγματικά εντυπωσιακό. Στα έξι της μάθαινε τσέλο και πιάνο και τώρα στα τριάντα της κάνει διδακτορικό στην νευρομουσικολογία. Το Ghosthour Diary γράφτηκε τις πρώτες πρωινές ώρες, λίγο πριν από τον ύπνο, την ώρα που βγαίνουν τα φαντάσματα. Είναι κατά κύριο λόγο πειραματικό ηλεκτρονικό/ ηλεκτροακουστικό με μερικά σκόρπια φωνητικά. Το Feines Sanft που κλείνει το άλμπουμ είναι ένα από τα καλύτερα κομμάτια της δεκαετίας.

CF305Baloni – Belleke (CF 305)
Η σύνθεση τραβάει αμέσως την προσοχή. Joachim Badenhorst στο μπάσο κλαρινέτο, κλαρινέτο και τενόρο σαξόφωνο, Frantz Loriot στη βιόλα και Pascal Niggenkemper στο κοντραμπάσο. Το δεύτερο άλμπουμ της μπάντας κινείται ανάμεσα στην μοντέρνα μουσική δωματίου και στην αβάν-γκαρντ πειραματική τζαζ, με τις συνθέσεις να κλίνουν πότε προς τη μια και πότε προς την άλλη πλευρά. Αγαπημένες μου συνθέσεις τα “αργά”
Mon seul desir και Building Nothing Out of Something.

David Thomas Broughton & Juice Vocal Ensemble – Sliding the Same Way
Επιτέλους, το παλικάρι μου επέστρεψε. Αυτήν τη φορά με παρέα. Τις Juice Vocal Ensemble, το γυναικείο τρίο από το Λονδίνο που πειραματίζεται αποκλειστικά με τα φωνητικά και τα τελευταία χρόνια έχει συνεργαστεί με την αφρόκρεμα της avant garde σκηνής (και όχι μόνο). Αν και η συνεργασία έχει τις ιδιαιτερότητές της, δεν πιστεύω ότι θα μπορούσε ποτέ κάποιος ή κάτι να καπελώσει την μεγαλειώδη, βαθιά και θεατρική φωνή του David. Το In Service είναι κομματάρα αιώνια. Με συγκινεί επίσης το οκτάλεπτο The Promise με τις γυναικείς φωνές να έχουν τη μερίδα του λέοντος.

Land Observations – The Grand Tour
Είναι ο Βρετανός James Brooks, o κιθαρίστας των Appliance, που ως Land Observations τον είχαμε τσεκάρει στο εξαιρετικό ντεμπούτο του Roman Roads IV-XI του 2012. Στο The Grand Tour συνεχίζει το μοναχικό ταξίδι του. Σε ολόκληρο το άλμπουμ παίζει μόνο ηλεκτρική κιθάρα. Ο τρόπος του είναι ξεχωριστός και το αποτέλεσμα κινείται κάπου ανάμεσα στο post rock και το kraut, σε πιο αφαιρετική μορφή. Αρχικά μου άρεσαν περισσότερο τα On leaving the Kingdom for the well-tempered continent και Walking the warm colonnades αλλά οι επόμενες ακροάσεις αποκάλυψαν τη δυναμική όλων των συνθέσεων.

Lullatone – While Winter Whispers
Το γιαπωνέζικο ντούο από την Ναγκόγια συνεχίζει το μοναδικό του ταξίδι στην κορυφαιότερη παιδική μουσική των ημερών. Ξέρετε τώρα, ξυλόφωνα, καμπανάκια, παιχνιδάκια, τσικιτσάκια. Στο While Winter Whispers κυρίαρχο ρόλο παίζει ο χειμώνας και οι χιονονιφάδες. Τα Prelude For A Single Snowflake Under A Streetlight Falling Like A Star, An Ode To Eaten Snowflakes και A Little Song About Snowdrops έχουν τους καλύτερους χιονοτίτλους και αποτελούν το αγαπημένο μου χειμωνιάτικο soundtrack.

Eric Thielemans – Sprang
Τρίτο προσωπικό άλμπουμ για τον Βέλγο περκασιονίστα Eric Thielemans, το οποίο αποτελεί διατριβή πάνω στα κρουστά και τις πιθανές ηχητικές τους διαστάσεις. Από τη πρώτη στιγμή που το άκουσα με συνεπήρε. Είναι η μουσική με την οποία συντονίζεται τα τελευταία χρόνια ο εγκέφαλός μου. Είναι πειραματικό, βιομηχανικό, προοδευτικό, τελετουργικό. Όλα τα κομμάτια είναι αριστουργήματα, αλλά το Garden θα μπορούσα να το ακούω στο repeat όλη τη μέρα. Κάτι τέτοια άλμπουμ με κρατάνε ακόμη στις επάλξεις.

Vera Kappeler & Peter Conradin Zumthor – Babylon-Suite
Η σύνθεση των οργάνων αρκεί από μόνη της. Vera Kappeler στο πιάνο, αρμόνιο, παιδικό πιάνο και φωνή και Peter Conradin Zumthor στα κρουστά, παιδικό πιάνο και φωνή. Το αποτέλεσμα είναι εξαιρετική αβάν-γκαρντ τζαζ. Καλύτερες συνθέσεις τα πειραματικά Tor III και Bontempi Var. I και ΙΙ.

http://www.mic.gr/team.asp?id=43377

Draai Om Je Oren review by Ben Taffijn

CF317De Beren Gieren / Susana Santos Silva – The Detour Fish (Live in Ljubljana) (CF 317)
Het is altijd weer bijzonder om te zien waar artiesten hun inspiratie vandaan halen. Neem nu De Beren Gieren met hun nieuwe cd ‘The Detour Fish’, opgenomen samen met de Portugese trompetiste Susana Santos Silva. Zij haalden hun inspiratie uit de forel: levend en gebakken! Dat lijkt bijzonder, maar ene Franz Schubert, ver voordat de jazz ontstond, was hun reeds voor. Hij schreef een heus pianokwintet rondom deze zelfde vis wat, niet geheel toevallig natuurlijk, eveneens een belangrijke inspiratiebron voor dit kwartet vormde.

De Beren Gieren is een relatief jong trio bestaand uit Fulco Ottervanger op piano, Lieven Van Pée op bas en Simon Segers op drums. Zij maken muziek op het snijvlak van modern gecomponeerd en jazz met een flinke dosis improvisatie. En was het laatste album ‘A Raveling’ uit 2013 nog een trioalbum, ‘The Detour Fish’ is dat zoals gezegd niet. Eén en ander hing samen met het Jazzfestival in Ljubljana waar De Beren Gieren optraden met Santos Silva, onder andere bekend van Lama. De opnames van dit concert zijn nu op cd verschenen bij Clean Feed als onderdeel van de nieuwe serie Ljubljana Jazz Series.

Maar goed, de forel dus. Dit kwartet slaagt er bijzonder goed in om beeldend te musiceren en zo recht te doen aan de gekozen titels. De Beren Gieren spelen soms zeer melodieus, om even later te culmineren in aritmische patronen vol dissonanten en verrassende, overrompelende klanken. De blaaspartijen van Santos Silva passen daar perfect bij, alsof ze al jaren samenspelen. Ook zij beheerst immers die combinatie van enerzijds lyrische expressie en anderzijds het vertolken van hoekige, dwarse dissonanten.

Zo bestaat ‘Aquarium Benefits’ uit een opvallende staccato gespeelde melodie door de ritmesectie, waar de piano en de trompet op soleren. De piano springerig als de vissen en de trompet lyrisch. Het geheel onderbroken door stevige stukken dissonanten, alsof het helemaal mis gaat in het aquarium. In ‘Weirs’ is in de pianopartij de invloed van dat fameuze Forellenkwintet van Schubert te horen. Het roept verder een wat vervreemdende sfeer op. De donkere klanken van de flugelhorn, het bonkende slagwerk van Segers en de spaarzame noten van Ottervanger. Klinkt het zo als vissen met elkaar praten?

Een hoogtepunt is ‘Slippery Men (On The Riverbank)’. Je ziet ze staan: de vissers, op de rivieroever op de natte stenen, waarbij het oppassen is dat je niet uitglijdt. De muziek hortend en stotend. Het water stroomt om je heen in het gestage ritme, soms kolkend als in een stroomversnelling.

http://draaiomjeoren.blogspot.nl/2015/01/cd-de-beren-gieren-susana-santos-silva.html