Tag Archives: Baloni

Mic Best of 2014 List by Pavlidis Noel

Τα καλύτερα του 2014
Από μουσική σκοπιά το 2014 ήταν αποκαλυπτικό και ταυτόχρονα βαρετό. Οι κρίσεις για τη μουσική που κυκλοφορεί γίνονται όλο και περισσότερο υποκειμενικές. Η τάση είναι να μην συμφωνούν στα καλύτερα της χρονιάς ούτε το αριστερό με το δεξί αυτί. Οι ακροάσεις είναι μοναχικές. Κατεβάζω και ακούω ένα άλμπουμ, μου αρέσει αλλά δεν το μοιράζομαι ούτε με τον πιο αγαπημένο μου φίλο, δεν έχω χρόνο πλέον, δεν τον συναντώ πλέον, δεν με ενδιαφέρει να μοιράζομαι πλέον, δεν με νοιάζει η γνώμη κανενός πλέον.

Τους τελευταίους 12 μήνες πέρασα βιαστικά από την μηχανή περίπου 2000 άλμπουμ νέων μουσικών με ούγια 2014. Μου άρεσαν πολύ περίπου 80, τα οποία θα τα κουβαλήσω και στο υπόλοιπο του βίου μου. Η διαδικασία έχει αρχίσει κάπως να με κουράζει αλλά παραμένει η μόνη αξιόπιστη. Κατέβασμα, βιαστική ακρόαση, διαλογή, προσεχτικότερη ακρόαση, διαλογή, συμπέρασμα. Για τα τελείως άγνωστα ονόματα επηρεάζομαι πλέον μόνο από το εξώφυλλο και την ετικέτα. Σπανίως ανατρέχω σε περιοδικά και κριτικές. Έπειτα από 15 χρόνια διέκοψα την συνδρομή μου στο Wire.
Ακολουθούν τα καλύτερα της χρονιάς. Τα σχόλια είναι αυτά που τα συνόδευαν στις περιοδικές στήλες Clinamina με κάποιες μικρές αλλαγές.

Τα 11 πιο αγαπημένα μου άλμπουμ του 2014

Sonar – Static Motion
Το Static Motion είναι το δεύτερο άλμπουμ των Sonar, της τετράδας Stephan Thelen και Bernhard Wagner (κιθάρες), Christian Kuntner (μπάσο) και Manuel Pasquinelli (τύμπανα). Από τη μια νομίζεις ότι ακούς μια συνέχεια του αριστουργηματικού ντεμπούτου τους A Flaw Of Nature και από την άλλη νομίζεις ότι δεν έχεις ξανακούσει τέτοιο πράγμα στη ζωή σου. Το μυστικό παραμένει στις αρμονικές που παράγει το παίξιμο στις κιθάρες. Δεν πιστεύω ότι υπάρχει άλλη μπάντα στον πλανήτη που να παίζει τέτοια μουσική, ένα μοναδικό απόσταγμα post-art-math rock. Όλα τα κομμάτια είναι μαγικά, αλλά τα 18 πιο ονειρικά δευτερόλεπτα βρίσκονται ανάμεσα στο 2.29 και στο 2.47 του Tranceportation.

Aidan Baker – Triptychs. Variations on a Melody
Ο αγαπημένος μου Aidan μοιράζει το χρόνο του σε δεκάδες διαφορετικά πράγματα αλλά η ενασχόλησή του με μουσικές σαν την παρούσα φαίνεται πως του ταιριάζει περισσότερο. Τα “Τρίπτυχα” είναι μια απλή μελωδία, η οποία παραλλάσσεται 13 φορές, κάθε φορά με άλλο όργανο. Η δομή της μελωδίας, η συγγένειά της με τις Γυμνοπαιδίες του Satie και η σχέση της με την αποκαλούμενη “furniture music” αναλύονται σε εξειδικευμένες ιστοσελίδες. Αγαπημένες μου παραλλαγές είναι οι δύο πιανιστικές, του Aki Yakamoto και του Peter Broderick, οι δύο μπασιστικές, του Leah Buckareff στο ηλεκτρικό και του David Nesselhauf στο κοντραμπάσο και οι δυο κιθαριστικές, η μια με ηλεκτρική και η άλλη με ακουστική κιθάρα, παιγμένες από το συνθέτη.

Sleaford Mods – Divide & Exit
Το ντουέτο Jason Williamson και Andrew Fearn έχει αρχίσει να γίνεται σχεδόν διάσημο. Το Divide and Exit δεν είναι καλύτερο του περσινού τους Austerity Dogs, είναι πιθανώς ισάξιο. Το Tied Up in Nottz (with a z you cunt) είναι ένα από τα καλύτερα κομμάτια της δεκαετίας. Θεωρώ ότι αυτή η μπάντα είναι το σημερινό πανκ. Είναι αλήτες, μίνιμαλ, κόκκαλοι, χύμα, ατόφιοι, γνήσιοι. Το βλέπω στις φάτσες τους, το νιώθω στους τρόπους τους, το ακούω στους στίχους τους. Ο Williamson είναι ο νέος home hero. Δηλώνω φανατικός τους.

Vilde & Inga – Makrofauna
Είναι η Vilde Sandve Alnaes στο βιολί και η Inga Margrete Aas στο κοντραμπάσο, νεαρές και οι δύο. Κυκλοφορούν στην ECM και παίζουν φοβερή αφαιρετική πειραματική τζαζ, που δεν θυμίζει ακριβώς τζαζ αλλά μοντέρνα σύνθεση. Κορυφαία τα Under Bakken, Rotter και Loss.

Schloss Mirabell – Ghosthour Diary
Είναι η Florina Speth, της οποίας το βιογραφικό είναι πραγματικά εντυπωσιακό. Στα έξι της μάθαινε τσέλο και πιάνο και τώρα στα τριάντα της κάνει διδακτορικό στην νευρομουσικολογία. Το Ghosthour Diary γράφτηκε τις πρώτες πρωινές ώρες, λίγο πριν από τον ύπνο, την ώρα που βγαίνουν τα φαντάσματα. Είναι κατά κύριο λόγο πειραματικό ηλεκτρονικό/ ηλεκτροακουστικό με μερικά σκόρπια φωνητικά. Το Feines Sanft που κλείνει το άλμπουμ είναι ένα από τα καλύτερα κομμάτια της δεκαετίας.

CF305Baloni – Belleke (CF 305)
Η σύνθεση τραβάει αμέσως την προσοχή. Joachim Badenhorst στο μπάσο κλαρινέτο, κλαρινέτο και τενόρο σαξόφωνο, Frantz Loriot στη βιόλα και Pascal Niggenkemper στο κοντραμπάσο. Το δεύτερο άλμπουμ της μπάντας κινείται ανάμεσα στην μοντέρνα μουσική δωματίου και στην αβάν-γκαρντ πειραματική τζαζ, με τις συνθέσεις να κλίνουν πότε προς τη μια και πότε προς την άλλη πλευρά. Αγαπημένες μου συνθέσεις τα “αργά”
Mon seul desir και Building Nothing Out of Something.

David Thomas Broughton & Juice Vocal Ensemble – Sliding the Same Way
Επιτέλους, το παλικάρι μου επέστρεψε. Αυτήν τη φορά με παρέα. Τις Juice Vocal Ensemble, το γυναικείο τρίο από το Λονδίνο που πειραματίζεται αποκλειστικά με τα φωνητικά και τα τελευταία χρόνια έχει συνεργαστεί με την αφρόκρεμα της avant garde σκηνής (και όχι μόνο). Αν και η συνεργασία έχει τις ιδιαιτερότητές της, δεν πιστεύω ότι θα μπορούσε ποτέ κάποιος ή κάτι να καπελώσει την μεγαλειώδη, βαθιά και θεατρική φωνή του David. Το In Service είναι κομματάρα αιώνια. Με συγκινεί επίσης το οκτάλεπτο The Promise με τις γυναικείς φωνές να έχουν τη μερίδα του λέοντος.

Land Observations – The Grand Tour
Είναι ο Βρετανός James Brooks, o κιθαρίστας των Appliance, που ως Land Observations τον είχαμε τσεκάρει στο εξαιρετικό ντεμπούτο του Roman Roads IV-XI του 2012. Στο The Grand Tour συνεχίζει το μοναχικό ταξίδι του. Σε ολόκληρο το άλμπουμ παίζει μόνο ηλεκτρική κιθάρα. Ο τρόπος του είναι ξεχωριστός και το αποτέλεσμα κινείται κάπου ανάμεσα στο post rock και το kraut, σε πιο αφαιρετική μορφή. Αρχικά μου άρεσαν περισσότερο τα On leaving the Kingdom for the well-tempered continent και Walking the warm colonnades αλλά οι επόμενες ακροάσεις αποκάλυψαν τη δυναμική όλων των συνθέσεων.

Lullatone – While Winter Whispers
Το γιαπωνέζικο ντούο από την Ναγκόγια συνεχίζει το μοναδικό του ταξίδι στην κορυφαιότερη παιδική μουσική των ημερών. Ξέρετε τώρα, ξυλόφωνα, καμπανάκια, παιχνιδάκια, τσικιτσάκια. Στο While Winter Whispers κυρίαρχο ρόλο παίζει ο χειμώνας και οι χιονονιφάδες. Τα Prelude For A Single Snowflake Under A Streetlight Falling Like A Star, An Ode To Eaten Snowflakes και A Little Song About Snowdrops έχουν τους καλύτερους χιονοτίτλους και αποτελούν το αγαπημένο μου χειμωνιάτικο soundtrack.

Eric Thielemans – Sprang
Τρίτο προσωπικό άλμπουμ για τον Βέλγο περκασιονίστα Eric Thielemans, το οποίο αποτελεί διατριβή πάνω στα κρουστά και τις πιθανές ηχητικές τους διαστάσεις. Από τη πρώτη στιγμή που το άκουσα με συνεπήρε. Είναι η μουσική με την οποία συντονίζεται τα τελευταία χρόνια ο εγκέφαλός μου. Είναι πειραματικό, βιομηχανικό, προοδευτικό, τελετουργικό. Όλα τα κομμάτια είναι αριστουργήματα, αλλά το Garden θα μπορούσα να το ακούω στο repeat όλη τη μέρα. Κάτι τέτοια άλμπουμ με κρατάνε ακόμη στις επάλξεις.

Vera Kappeler & Peter Conradin Zumthor – Babylon-Suite
Η σύνθεση των οργάνων αρκεί από μόνη της. Vera Kappeler στο πιάνο, αρμόνιο, παιδικό πιάνο και φωνή και Peter Conradin Zumthor στα κρουστά, παιδικό πιάνο και φωνή. Το αποτέλεσμα είναι εξαιρετική αβάν-γκαρντ τζαζ. Καλύτερες συνθέσεις τα πειραματικά Tor III και Bontempi Var. I και ΙΙ.

http://www.mic.gr/team.asp?id=43377

Free Jazz Best of 2014

Albums of the Year – 2014
So another year and another 1500 albums considered for review (and that’s just the ones we actually added to the list!). Taking a quick look back: this year Julian, Matthew, Chris, Ed, Antonio, Stefan, Josh, and Hugo joined the review team and we recently welcomed Eyal and Alfonso – you’ll be seeing more of them soon. 2014 also saw Martin Schray bringing the Free Jazz Blog to the air on SWR2, public radio in southern Germany. His next show is on the 9th of January (stay tuned for more info on that!). Finally, thanks to all of you, we’re seeing upwards of 75,000 page views a month and have a growing subscriber base … all we can (and should) say is thank you everyone and keep listening!

And now here it is … our hotly anticipated top ten list of albums of the year, tallied and calculated from the collective’s personal top 10 album choices (listed below):

The Free Jazz Collective Top-10 albums of 2014
CF303

1.Steve Lehman Octet – Mise en Abîme
2.Akira Sakata, Johan Berthling, Paal Nilssen-Love – Arashi
3.Jemeel Moondoc – The Zookeeper’s House
4.Angles 9 – Injuries (CF 303)
5.Audio One – An International Report
6.Farmers By Nature – Love and Ghosts
7.Ken Vandermark/Paal Nilssen-Love Duo – Lightning Over Water
8.Marc Ribot Trio – Live at the Village Vanguard
9.Wadada Leo Smith – The Great Lakes Suites
10.Jeremiah Cymerman – Pale Horse / Lotte Anker & Jakob Riis – Squid Police

Troy Dostert
CF 292

1.Steve Lehman Octet, Mise en Abîme
2.Marty Ehrlich Large Ensemble – Trumpet in the Morning
3.Franco D’Andrea Sextet – Monk and the Time Machine
4.Kris Davis Trio – Waiting for You to Grow (CF 292)
5.Ivo Perelman – The Other Edge
6.Ken Vandermark/Paal Nilssen-Love Duo – Lightning Over Water
7.Peter Van Huffel – Boom Crane
8.Angles 9 – Injuries
9.Max Johnson – Invisible Trio
10.Audio One – An International Report

Julian Eidenberger
CF306

1.Akira Sakata, Johan Berthling, Paal Nilssen-Love – Arashi
2.Kyle Bruckmann’s Wrack – … Awaits Silent Tristero’s Empire
3.Steve Lehman Octet – Mise en Abîme
4.Anthony Braxton, Tom Rainey, Tomas Fujiwara – Trio New Haven 2013
5.Audio One – An International Report
6.Many Arms with Colin Fisher – Suspended Definition
7.Lean Left – Live at Area Sismica
8.Joe Morris Quartet – Balance (CF 306)
9.Yoni Kretzmer, Pascal Niggenkemper, Weasel Walter – Protest Music
10.Wadada Leo Smith, Jamie Saft, Joe Morris, Balázs Pándi – Red Hill

Matthew Grigg
CF300LPSHH 010
1.Pharoah & the Underground – Spiral Mercury/Primative Jupiter (CF 300)
2.Audio One – An International Report/The Midwest School
3.Nicole Mitchell’s Black Earth Ensemble – Xenogenesis II: Intergalactic Beings
4.Nate Wooley, Hugo Antunes, Chris Corsano – Malus
5.Thurston Moore, Gabriel Ferrandini, Pedro Sousa – Live at ZDB (SHH 010)
6.Peter Evans Quintet – Destination:Void
7.Broetzmann, Adasiewicz, Edwards, Noble – Mental Shake
8.Roscoe Mitchell/Mike Reed – In Pursuit of Magic
9.Jason Ajemain, Tony Malaby, Rob Mazurek, Chad Taylor – A Way A Land of Life
10.Marc Ribot Trio – Live at the Village Vanguard

Chris Haines
CF306CF295  CF2941.Joe Morris Quartet – Balance (CF 306)
2.Sei Miguel – Salvation Modes (CF 295)
3.Eric Revis – In Memory of Things Yet Seen (CF 294)
4.Jakob Thorkild Trio – Art Sleaze
5.Tisziji Munoz – Star Worlds
6.Ken Aldcroft – Threads 10/09/11
7.Marc Ribot – Live at the Village Vanguard
8.Andymusic – Heavydance
9.Tomas Fujiwara Trio – Variable Bets
10.Tellef Ogrim & Anders Berg – November

Antonio Poscic
CF303

1.Wadada Leo Smith – The Great Lakes Suites
2.Steve Lehman Octet – Mise en Abîme
3.DKV Trio – Sound in Motion in Sound
4.Farmers By Nature – Love and Ghosts
5.Lotte Anker & Jakob Riis – Squid Police
6.Jeremiah Cymerman – Pale Horse
7.Angles 9 – Injuries (CF 303)
8.Tyshawn Sorey Trio – Alloy
9.Zion 80 – Adramelech: Book of Angels, Vol. 22
10.Jemeel Moondoc – The Zookeeper’s House

Dan Sorrells
CF314CF303
1.Daunik Lazro, Benjamin Duboc, Didier Lassere – Sens Radiants
2.Wacław Zimpel To Tu Orchestra – Nature Moves
3.Benjamin Duboc – St. James Infirmary
4.Zanussi Five – Live in Coimbra (CF 314)
5.Angles 9 – Injuries (CF 303)
6.Max Johnson, Ingrid Laubrock, Mat Maneri, Tomas Fujiwara – The Prisoner
7.Keir Neuringer – Ceremonies Out of the Air
8.Jeremiah Cymerman, Evan Parker, Nate Wooley – World of Objects
9.RED Trio & Mattias Ståhl – North and the Red Stream
10.Michael Francis Duch – Tomba Emmanuelle

Hugo Truyens
CF317CF305
1.De Beren Gieren & Susana Santos Silva – The Detour Fish (CF 317)
2.1000 + 1 – Butterfly Garden
3.East of the Sun – ICP Orchestra
4.Os Meus Shorts – Os Meus Shorts II
5.Sylvain Rifflet & Jon Irabagon – Perpetual Motion (A Celebration of Moondog)
6.Baloni – Belleke (CF 305)
7.Ideal Bread Beating The Teens – Songs Of Steve Lacy
8.Franco D’Andrea Sextet – Monk and the Time Machine
9.Marc Ribot Trio – Live at the Village Vanguard
10.Sylvie Courvoisier – Mark Feldman Quartet Birdies for Lulu

http://www.freejazzblog.org/2014/12/albums-of-year-2014.html

Free Jazz review by Stefan Wood

CF305Baloni – Belleke (CF 305)
****
Baloni is an improv trio comprised of Joachim Badenhorst (bass clarinet, clarinet & tenor sax, worked with Han Bennink and Tony Malaby), Frantz Loriot (viola, played with David Ware), and Pascal Niggenkemper (double bass, played with Frank Gratowski). Belleke is their second album on clean feed, their debut Fremdenzimmer garnering accolades for their unique brand of music, part chamber jazz, part surreal improvisations inhabiting classical trappings.

“Belleke” opens the album with the clarinet and strings combining for a low volume and, evenly paced, like gliding across calm waters, but with the feeling of some tension. “Building Nothing Out of Something” is where each instrument is pushed out of their familiar trappings; the clarinet squeaks like a rusty swing, the bass like an industrial machine being stressed with weight, and the viola a high pitched feedback wail. Chamber industrial noise abstractions. An outstanding track is “Feuertreppe,” meaning Fire Escape Staircase. The viola and bass bow and pluck from a slow simmer to a burning frenzy, deftly managing both high and low registers, before fading into the clarinet solo, where later joined by the strings in a Schoenberg like classical piece, before the three build up the tension, clarinet leading with all three in medium register, then fading into an almost minimal silence.

“Turning Inwards Like a Glove,” is perhaps the centerpiece of the album, a soulful bass clarinet solo that is then joined by a frenetic plucking of the double bass, with the viola bowing a little behind the two in a high register. The strings provide the background for the bass clarinet to then gently float above, creating a very spiritually uplifting piece. Tracks like “Heaving Hearts,” “Casse Meditative,” and “Snowflakes” all demonstrate the trio’s ability to redefine the boundaries of how their instruments sound, in as of themselves and how they interact with each other. The music never digresses nor is superfluous, the mostly sub eight minute works are succinct and clear. “What Grows Beneath,” the final track, alternates from free form blowing of the sax to minimal notes of the stringed instruments and back again, ending with the sax gently soloing over a soft toned but frenetic viola bowing.

Belleke is an excellent album of creative music making, defying convention and creating a unique sound that combines improvisations with classical sensibilities. Recommended.

http://www.freejazzblog.org/2014/09/baloni-belleke-clean-feed-2014.html

Jazzques review

Baloni – Fremdenzimmer (CF 237)
S’il doit nous emmener loin, le morceau d’ouverture («Lokomotive») nous attire plutôt par le fond. Il nous entraîne dans une longue et angoissante plongée abyssale. L’archet de Frantz Loriot (violon) se mélange aux crissements, tout aussi peu rassurants, de celui de Pascal Niggenkemper sur sa contrebasse. Le tout s’emmêle et s’entrelace au son de la clarinette de Joachim Badenhorst. Bienvenu dans Fremdenzimmer, de Baloni (chez Clean Feed)!

Fremdenzimmer, qui signifie «chambre d’hôte», pourrait ici ressembler ces endroits froids, inhospitalier et impersonnel qui servent de salles d’attente à tous les réfugiés ou demandeurs d’asile plutôt qu’à une chambre accueillante pour de simples touristes aventureux. C’est ce récit mystérieux, aux ambiances étranges et au malaise persistant, ce voyage dans l’inconnu et son lot de rencontres inattendues que le trio nous raconte. Et les trois musiciens (qui se sont rencontrés en 2008 à Brooklyn) ont fermement décidé de nous entraîner dans une histoire pour laquelle il vaut mieux mettre ses certitudes de côté.

Tout au long de l’album, les influences musicales se confondent. On passe du romantisme d’une musique de chambre à une musique minimaliste et avant-gardiste. On navigue constamment entre les improvisations très maîtrisées et des lignes mélodiques écrites avec précision.

Les timbres des différents instruments semblent parfois se rejoindre et, par moments, et il est très difficile de savoir «qui parle». Tantôt le jeu est nerveux et presque mélodique («Fremdenzimmer»), tantôt il est plus anarchique («Het Kruipt In Je Oren»), ou délibérément dépouillé («Wet Wood»). «Searching» est indécis et les questionnements de la clarinette basse trouvent des bribes de réponses dans les accords mouvants des cordes. Au silence angoissant de la nuit («4 PM»), succède un morceau presque dansant («27’10 Sous Les Néons»)…

Ce jazz très libre, fait appel à tous les sens et Baloni ne nous laisse jamais tranquille, il nous oblige à rester en éveil, à rester attentif.

Le moindre claquement de clarinette, la moindre friction de cordes et les plus infimes pizzicatos racontent un détail de l’histoire. Il ne faut rien manquer.

Le trio démontre ainsi qu’il est possible de rendre toujours accessible une musique «dite difficile» dans laquelle l’improvisation n’apparaît pas toujours aussi abstraite qu’on l’imagine… Il suffit simplement de bien vouloir l’entendre.

Si le voyage avec Fremdenzimmer n’est pas de tout repos, il est cependant fa-sci-nant d’un bout à l’autre.
http://jazzques.skynetblogs.be/archive/2012/10/20/baloni-fremdenzimmer.html

Nero Arcobaleno review by Daniele Chicca

Baloni – Fremdenzimmer (CF 237)
Il diavolo è nei dettagli, si dice in inglese. La scoperta di un oggetto dimenticato per anni in una stanza o di un ricordo che riemerge dal subconscio. Cosî é Fremdentzimmer: intendiamoci, non è un album per tutti. Ma al contempo è un album per tutti. Basta lasciarsi andare. In fondo è il suono dei tempi e delle città alientanti in cui viviamo. Ci é giocoforza familiare. Come lo era negli Anni 90 il teatro di Harold Pinter nella Londra del Modernismo. O come lo erano durante la Rivoluzione Industriale le denunce della dura vita dei minatori nelle pagine di Germinal di Emile Zola.   Più che il timpano fine, come si sarebbe portati a pensare quando si ha a che fare con il free jazz, è richiesta una forte sensibilità di animo. Non bisogna aspettarsi solo noise alternato da silenzi – due elementi caratteristici della realtà contemporanea. Alla fredda precisione dell’esecuzione si affianca il calore di qualche respiro. Qualche melodia prevedibile ci è concessa, ma si tratta più che altro di un racconto da ascoltare a bocca aperta e occhi chiusi. Per poterlo ingoiare, pronti a farsi prendere per mano dal trio europeo nato tra i rumori di Brooklyn.   Non sorprende che dal rimbombo stridente delle rotaie della metro newyorchese sia partorita una musica cosî disorientante. Quando il filo della trama sembra perso, ecco ritrovare improvvisamente un senso. Tutto torna. Magari in un ritornello, magari in un piccolo particolare ripetuto in sottofondo. Siamo sempre nel terreno dell’improvvisazione, ma in prefetto equilibrio tra free jazz e musica da camera. Immaginatevi di dover suonare un brano di musica classica senza avere piu sotto lo spartito, e doverlo fare con una vanga da giardino, una foglia secca e dei chiodi trovati per terra.   Si comincia subito con un’immersione di suoni sottovoce, un’esplorazione che coglie di sorpresa per la durata di due brani fino a La Marche Sifflante, prima dell’arrivo di un urlo nello stomaco improvviso con Searching. Arrivando a Torpado, si sperimenta la caduta, il cuore della prima parte. Da qui fa seguito una digestione leggera, che aiuta a ricordare l’impatto del primo boccone, mentre in bocca è rimasto solo un retrogusto di una sinfonia di archi scandita dalle note del contrabbasso.   Si prosegue per la strada maestra indicata dai fiati del clarinetto, il vento che soffia da dietro e l’attesa dell’arrivo, in silenzio. Ma dove? Spetta a voi deciderlo. La cosa è molto semplice: se siete irrequieti state certi che questi suoni non vi tranquillizzeranno, bensì alimenteranno con ogni probabilità il vostro stato. Se siete calmi, non vi innervosiranno, anzi, vi accompagneranno per una contemplazione verso la meta finale.   Nella traccia forse più significativa, Wet Wood, Frantz Loriot alla viola ricrea un ambiente misterioso come se avesse tre braccia e sei orecchie, mentre Joachim Badenhorst ci indica la via, le tante vie, da percorrere, attraverso le quali Pascal Niggenkemper tiene il tempo dei passi. Il viaggiatore siamo noi. Alle prese con una tempesta. Una lotta verso l’accettazione in un mondo estraneo. Alla ricerca non di una verità che ci accomuni, ma di una verità tutta nostra.

Viaggi così intensi come questi si vorrebbe durassero di più, perché ci possano aiutare anche a rivelarci chi siamo. Come tutte le esperienze inaspettate, che ne scatenano un milione di altre. Invece ogni nuovo ascolto non sarà mai uguale, non vi comunicherà le stesse cose. Rassegnatevi, è tutto frutto della vostra immaginazione (ma andate a vederli in tour). Con una sola certezza: il significato di questo CD è da cercare dentro di noi. E’ dato dai collegamenti che facciamo nella nostra testa, dalle sensazioni che restano.
http://neroarcobaleno.tumblr.com/post/32692180079/music-review-of-fremdenzimmer-by-baloni?og=1&fb_action_ids=10151239225595406&fb_action_types=tumblr-feed%3Apost&fb_source=other_multiline&action_object_map=%7B%2210151239225595406%22%3A156983674440357%7D&action_type_map=%7B%2210151239225595406%22%3A%22tumblr-feed%3Apost%22%7D&action_ref_map

Kwadratuur review by Joachim Ceulemans

Baloni – Fremdenzimmer (CF 237)
Besproken door Joachim Ceulemans Geïmproviseerde muziek krijgt vaak op voorhand het etiket “ontoegankelijk” opgeplakt. Zeker, sommige musici gunnen de luisteraar weinig aanknopingspunten: ze vermijden vertrouwd terrein en gaan elke vorm van conventionele samenhang of structuur uit de weg. Maar evengoed zijn er muzikanten die zich deze beperkingen niet opleggen en gewoon spelen wat in hen opkomt. Zo schrikt Hamid Drake er bijvoorbeeld niet voor terug om in het gezelschap van een beeldenstormer als Peter Brötzmann heel funky en ritmisch uit de hoek te komen, omdat hij nu eenmaal die achtergrond heeft en hij die muziek door zijn aderen heeft stromen. Ook de leden van het driemansproject Baloni volgen al improviserend hun buikgevoel en creëren op hun eerste plaat ‘Fremdenzimmer’ een heerlijk bruisende klankenjungle.    Baloni is alweer een project met de Belgische rietblazer Joachim Badenhorst, die zich met albums aan de zijde van o.a. Tony Malaby (‘Novela’) en Han Bennink (‘Parken’) de voorbije jaren internationaal nadrukkelijk wist te manifesteren. Met dit plaatje, uitgebracht op Clean Feed, zet hij zijn artistieke opmars nog wat meer kracht bij. ‘Fremdenzimmer’ is namelijk een voltreffer op meerdere vlakken. Zo zorgen de gebundelde krachten van Badenhorst, altviolist Frantz Loriot en contrabassist Pascal Niggenkemper voor een buitengewoon groepsgeluid. De combinatie van twee strijkers en een houtblazer leunt sterk aan bij een klassiek kamermuziekgeluid en ook het repertoire van dit trio doet daar bijgevolg wel eens aan denken.   Doorheen het album zijn er invloeden te bemerken gaande van romantiek tot minimal music en avant-garde. In de liner notes wordt zelfs de Italiaanse componist Salvatore Sciarrino aangehaald met betrekking tot de openingstrack ‘Lokomotive’. Al die (mogelijke) invloeden nemen echter nergens expliciet vorm aan, de muziek van Baloni blijft altijd onvoorspelbaar en fris. De hoofdmoot bestaat uit improvisaties, gaande van korte doedels zoals ‘Wanna Dance?’ en ‘La Marche Sifflante’ tot meer uitgewerkte stukken, maar elk groepslid mocht ook een compositie aandragen. De titeltrack is bijvoorbeeld van de hand van Badenhorst en kent een ijzingwekkend mooie finale, die met een beetje verbeelding zelfs aan Godspeed You Black Emperor! doet denken. ‘27’10 Sous Les Neons’, dat werd geschreven door Loriot, is eveneens een parel. Het trio maakt hier aanvankelijk gebruik van enkele korte, ritmische sequenties (ook in de improvisaties komt dit regelmatig terug) waarvan vooral de zenuwachtige loopjes van Niggenkemper voor hoogspanning zorgen. Een wat smekende harmonieuze partij opent bijgevolg de improvisatiedebatten en dat is duidelijk de specialiteit van de drie.   Nergens wordt er gekozen voor powerplay. Overblazen en in het rood gaan is er voor Baloni dus niet bij. De meeste stukken drijven daarentegen voort op de diepgaande interactie tussen Badenhorst, Loriot en Niggenkemper. De tracks op ‘Fremdenzimmer’ lijken wel kleine machientjes die geduldig in elkaar worden geschroefd en uiteindelijk op een wonderlijke wijze beginnen draaien, zoals het toepasselijk getitelde ‘Lokomotive’ en het griezelig opgebouwde ‘Het Kruipt in je Oren’. Zelden slagen musici er in om zulke korte improvisaties – ‘Searching’ is met zijn acht minuten ruim het langste stuk op het album – telkens een heel eigen karakter te geven, alsof het allemaal uitgewerkte composities betreffen. Mocht het nog niet duidelijk zijn: Baloni is een groep om te koesteren.
http://www.kwadratuur.be/cdbesprekingen/detail/baloni_-_fremdenzimmer/#.T71hmvFhiSM

Cuardenos de Jazz review by Carlos Pérez Cruz

Baloni – Fremdenzimmer (CF 237)
Asegura el pianista Vijay Iyer que “la música es acción: el sonido de los cuerpos en movimiento” (notas del libreto de su último disco, Accelerando). Claro que la acción que estimula el movimiento de los cuerpos en su Accelerando es diametralmente opuesta a la que propone el trío que nos ocupa, Baloni (‘Ba’ de Badenhorst, ‘Lo’ de Loriot y ‘Ni’ de Niggenkemper). Si Iyer pone la música en acción mediante la partición del tiempo en fracciones métricas infinitesimales, el trío Baloni camina sobre el tempo como un espacio físico que se expande y se contrae a voluntad, y sólo en ocasiones prefigura una métrica mensurable. Por otro lado, si Iyer experimenta escrutando hasta el límite el encaje de pulsos rítmicos (con una exigencia extrema de precisión para los músicos), Baloni prima el expresionismo y la textura sobre cualquier otro elemento (con la comunicación -acción, reacción- como elemento primordial para la creación in situ). Formas contrapuestas, e incluso extremas, que no sé hasta qué punto son más un reto para el intérprete que elemento de seducción para el oyente.

Dice también Iyer que “si la música es acción, lo mejor es escucharla en contexto”. Cierto. Pero, ¿cuál es el contexto del oyente actual de música? Déjenme hacer uso de un tópico musical: la música, siempre mejor en directo. Y cuando ésta trata de apelar a algo mucho más amplio que tan sólo al ritmo (¡¿tan sólo?!), más si cabe. He probado a escuchar la música de este Fremdenzimmer en varios contextos propios del oyente de nuestros días, siempre con auriculares. Por la calle (caminando y corriendo), frente al ordenador (trabajando), comiendo (no recuerdo qué), etcétera. Y no funciona. Y resulta curioso cómo una misma pista (un disco entero) puede generar tanto irascibilidad como placidez. Depende del contexto. Es fundamental el contexto. Y resulta paradójico cómo la música que más asociamos a la búsqueda (ergo a la vanguardia creativa) apela, sin embargo, al ser humano que fuimos en otro momento en que (cuenta la leyenda) éramos capaces de concentrarnos en una sola actividad. Es decir, la vanguardia (todo concepto es discutible, claro) al rescate del ciudadano sometido a este insufrible “accelerando” que procura la partición del minuto en mil segmentos, en vez de regodearse y retozar en la naturaleza gozosa de la mera existencia.
http://www.cuadernosdejazz.com/index.php?option=com_content&view=article&id=2127%3Abaloni&catid=4%3Adiscos&Itemid=7

All About Jazz Italy review by Vincenzo Roggero

Baloni – Fremdenzimmer (CF 237)
Valutazione: 4 stelle
Il trio è cosmopolita (Frantz Loriot è nippo-francese, Joachim Badenhorst è belga, Pascal Niggenkemper è franco-tedesco) ma è di stanza a New York. Dettaglio non trascurabile, forse decisivo, nel definire le coordinate di Fremdenzimmer. Perché in questa ostica, aggrovigliata ma stimolante incisione si fondono in maniera decisamente originale, e con passione quasi selvaggia, le pulsazioni uniche che solo la Grande Mela è in grado di offrire con le derive avant, le suggestioni contemporanee e l’allure accademica del Vecchio Continente. Musica da camera, noise, radicalismo, free, sono etichette che faticano a definire il contenuto di Fremdenzimmer, perché le undici composizioni istantanee che lo compongono sono tutto questo e molto altro, nella loro onnivora sete di ricerca e sperimentazione. Con strumenti che forzano la loro fisicità, espandono risorse timbriche, intrecciano tecniche canoniche con utilizzi lontani dall’ortodossia, si confondono, si scambiano ruoli, si trasformano in veicoli ora primitivi, quasi rudimentali, ora sofisticati, quando non spaziali, per trasportare pensieri fuori del comune.

I clarinetti di Badenhorst sono così eterei da apparire inafferrabili e altrettanto materici da sembrare magma incandescente in fuoriuscita dalle crepe dell’anima. Niggenkemper estrae dal suo contrabbasso il possibile e l’impossibile, lavorando spesso di archetto e ancor più spesso di sconfinata fantasia. Loriot e la sua viola, ossia la bisbetica domata, corde pizzicate, maltrattate, circuite, amate follemente, portate a vibrazioni quasi maledette per l’orecchio ma così salutari per l’anima.

Fremdenzimmer, la stanza per gli ospiti preparata da Baloni, può apparire ostica e un poco inquietante come la foto di copertina, ma una volta abitata rivela piaceri e prospettive che vanno ben al di là degli angusti spazi fisici.
http://italia.allaboutjazz.com/php/article.php?id=7871

Free Jazz review by Stef Gissels

Baloni – Fremdenzimmer (CF 237)
****½
A “Fremdenzimmer” is the German word for a guest room, litterally “a room for strangers”, usually paid for, in private houses, farms or other places, the kind of room which you have kind of accept the way it is when you are travelling and can’t find no other lodging. The title demonstrates a willingness for adventure, including the risk of the unknown, and the acceptance of what will befall them.

Whether this relates to the musicians or the listener is not clear, possibly to both, and you’re taken on this musical journey by Joachim Badenhorst on clarinet, bass clarinet and tenor, Pascal Niggenkemper on bass, and Frantz Loriot on viola, respectively of Belgian, German-French and French-Japanese origin.

The journey goes deep into the realm of lyricism and sonic beauty, a journey of strange harmonic encounters, timbral greetings, shared distances, differences of perspectives adding to the overall texture. As with these encounters, possibly hiking, on foot, the pace is slow, vulnerability a prerequisite for openness, openness the prerequisite for suprise, suprise the prerequisite for new ideas and the aha-erlebnis of new possibilities.

You get stories here, tiny and small and real and sensitive and authentic, the beauty of strangers meeting and becoming friends, immediately going to the essence, talking about joy or misery, without too much elaboration, without varnish and polish, because the chemistry is here, in the personalities, the voices, including the low-volume singing by Badenhorst, the emotional sharing, the musical vision.

Just beautiful. So real!
http://freejazz-stef.blogspot.com/

Gapplegate Music review by Grego Edwards

Baloni, “Fremdenzimmer:” Trio Improvisations in an Abstract Mode

Baloni – Fremdenzimmer(CF 237)
Some improvisational music today, especially that coming out of Europe, has roots more in “new music” than it does in Bird or Bud. There is a distinct enough sub-genre there that Bob Rusch has dubbed the entire overarching musical category “creative improvised music.” It’s another aspect of the debate on the use of the term “jazz” and I personally can’t say that there is an easy answer to any of it–other than to say that if you remove the identity politics element, there is a continuum between modern jazz on one end and new music on the other, with rock and electronic influences in the middle. This is just so. Let us give credit to those who deserve it and reserve condemning any of it if it doesn’t fit in with the ends or middle of the spectrum. The debate may be an assertion of identity in times when almost nobody playing undiluted improvisational music is financially solvent unless they teach, at least over here in North America. I think that’s the principal defining impetus behind everything. Now I could be wrong but what matters to me is music first of all. The rest is always a huge factor in social life but not on the musical level in some ultimate sense.

So today we have a trio called Baloni who falls most definitely into the new music side of the spectrum. They play an abstract sort of chamber trio music that flows nicely, has musical high points and engages fully the creative ideas of each of the players.

The album at hand is Fremdenzimmer (Clean Feed 237). Baloni is Joachim Badenhorst on bass clarinet, clarinet and tenor, Frantz Loriot on viola and Pascal Niggenkemper on doublebass. They play eleven improvisatory pieces, some longer than others, but all showing very good inventiveness in the realm of spontaneous form, with compositionally pre-planned ideas coming in at times as well, apparently.

It’s music that one who doesn’t know already what is being attempted will find puzzling. Those people need to be educated and our media (Statewise) has no doubt no intention of ever addressing the issue. It’s part of world culture, part of our culture! It’s something we should be proud to know. Not, as we’ve seen, according to barbaric money-changer media moguls that control most of the airwaves. A pity. A crime. No, they say we should be concerned with who is wearing what crazy gown at the Oscars. Even though not as many are going to the movies these days. Who actually saw the winning pictures at a theater? Well I suppose that shouldn’t matter. Nonetheless the same old pap prevails in our unregulated cultural mass-media lives. Stars have become much more important than what they actually do, if anything. Fabian and Tiny Tim should have given us a warning of what was coming? There are generations thriving now who never heard of either but nonetheless worship the latest equivalent of superficiality, the Tims and Fabians of 2012.

Do something about it. Listen carefully to this CD and other worthy examples in all the improvisational spectrums that prevail today. You’ll be supporting people directly. You’ll be all the richer in your cultural life!
http://gapplegatemusicreview.blogspot.com/