Tag Archives: Fremdenzimmer

Jazzques review

Baloni – Fremdenzimmer (CF 237)
S’il doit nous emmener loin, le morceau d’ouverture («Lokomotive») nous attire plutôt par le fond. Il nous entraîne dans une longue et angoissante plongée abyssale. L’archet de Frantz Loriot (violon) se mélange aux crissements, tout aussi peu rassurants, de celui de Pascal Niggenkemper sur sa contrebasse. Le tout s’emmêle et s’entrelace au son de la clarinette de Joachim Badenhorst. Bienvenu dans Fremdenzimmer, de Baloni (chez Clean Feed)!

Fremdenzimmer, qui signifie «chambre d’hôte», pourrait ici ressembler ces endroits froids, inhospitalier et impersonnel qui servent de salles d’attente à tous les réfugiés ou demandeurs d’asile plutôt qu’à une chambre accueillante pour de simples touristes aventureux. C’est ce récit mystérieux, aux ambiances étranges et au malaise persistant, ce voyage dans l’inconnu et son lot de rencontres inattendues que le trio nous raconte. Et les trois musiciens (qui se sont rencontrés en 2008 à Brooklyn) ont fermement décidé de nous entraîner dans une histoire pour laquelle il vaut mieux mettre ses certitudes de côté.

Tout au long de l’album, les influences musicales se confondent. On passe du romantisme d’une musique de chambre à une musique minimaliste et avant-gardiste. On navigue constamment entre les improvisations très maîtrisées et des lignes mélodiques écrites avec précision.

Les timbres des différents instruments semblent parfois se rejoindre et, par moments, et il est très difficile de savoir «qui parle». Tantôt le jeu est nerveux et presque mélodique («Fremdenzimmer»), tantôt il est plus anarchique («Het Kruipt In Je Oren»), ou délibérément dépouillé («Wet Wood»). «Searching» est indécis et les questionnements de la clarinette basse trouvent des bribes de réponses dans les accords mouvants des cordes. Au silence angoissant de la nuit («4 PM»), succède un morceau presque dansant («27’10 Sous Les Néons»)…

Ce jazz très libre, fait appel à tous les sens et Baloni ne nous laisse jamais tranquille, il nous oblige à rester en éveil, à rester attentif.

Le moindre claquement de clarinette, la moindre friction de cordes et les plus infimes pizzicatos racontent un détail de l’histoire. Il ne faut rien manquer.

Le trio démontre ainsi qu’il est possible de rendre toujours accessible une musique «dite difficile» dans laquelle l’improvisation n’apparaît pas toujours aussi abstraite qu’on l’imagine… Il suffit simplement de bien vouloir l’entendre.

Si le voyage avec Fremdenzimmer n’est pas de tout repos, il est cependant fa-sci-nant d’un bout à l’autre.
http://jazzques.skynetblogs.be/archive/2012/10/20/baloni-fremdenzimmer.html

Kwadratuur review by Joachim Ceulemans

Baloni – Fremdenzimmer (CF 237)
Besproken door Joachim Ceulemans Geïmproviseerde muziek krijgt vaak op voorhand het etiket “ontoegankelijk” opgeplakt. Zeker, sommige musici gunnen de luisteraar weinig aanknopingspunten: ze vermijden vertrouwd terrein en gaan elke vorm van conventionele samenhang of structuur uit de weg. Maar evengoed zijn er muzikanten die zich deze beperkingen niet opleggen en gewoon spelen wat in hen opkomt. Zo schrikt Hamid Drake er bijvoorbeeld niet voor terug om in het gezelschap van een beeldenstormer als Peter Brötzmann heel funky en ritmisch uit de hoek te komen, omdat hij nu eenmaal die achtergrond heeft en hij die muziek door zijn aderen heeft stromen. Ook de leden van het driemansproject Baloni volgen al improviserend hun buikgevoel en creëren op hun eerste plaat ‘Fremdenzimmer’ een heerlijk bruisende klankenjungle.    Baloni is alweer een project met de Belgische rietblazer Joachim Badenhorst, die zich met albums aan de zijde van o.a. Tony Malaby (‘Novela’) en Han Bennink (‘Parken’) de voorbije jaren internationaal nadrukkelijk wist te manifesteren. Met dit plaatje, uitgebracht op Clean Feed, zet hij zijn artistieke opmars nog wat meer kracht bij. ‘Fremdenzimmer’ is namelijk een voltreffer op meerdere vlakken. Zo zorgen de gebundelde krachten van Badenhorst, altviolist Frantz Loriot en contrabassist Pascal Niggenkemper voor een buitengewoon groepsgeluid. De combinatie van twee strijkers en een houtblazer leunt sterk aan bij een klassiek kamermuziekgeluid en ook het repertoire van dit trio doet daar bijgevolg wel eens aan denken.   Doorheen het album zijn er invloeden te bemerken gaande van romantiek tot minimal music en avant-garde. In de liner notes wordt zelfs de Italiaanse componist Salvatore Sciarrino aangehaald met betrekking tot de openingstrack ‘Lokomotive’. Al die (mogelijke) invloeden nemen echter nergens expliciet vorm aan, de muziek van Baloni blijft altijd onvoorspelbaar en fris. De hoofdmoot bestaat uit improvisaties, gaande van korte doedels zoals ‘Wanna Dance?’ en ‘La Marche Sifflante’ tot meer uitgewerkte stukken, maar elk groepslid mocht ook een compositie aandragen. De titeltrack is bijvoorbeeld van de hand van Badenhorst en kent een ijzingwekkend mooie finale, die met een beetje verbeelding zelfs aan Godspeed You Black Emperor! doet denken. ‘27’10 Sous Les Neons’, dat werd geschreven door Loriot, is eveneens een parel. Het trio maakt hier aanvankelijk gebruik van enkele korte, ritmische sequenties (ook in de improvisaties komt dit regelmatig terug) waarvan vooral de zenuwachtige loopjes van Niggenkemper voor hoogspanning zorgen. Een wat smekende harmonieuze partij opent bijgevolg de improvisatiedebatten en dat is duidelijk de specialiteit van de drie.   Nergens wordt er gekozen voor powerplay. Overblazen en in het rood gaan is er voor Baloni dus niet bij. De meeste stukken drijven daarentegen voort op de diepgaande interactie tussen Badenhorst, Loriot en Niggenkemper. De tracks op ‘Fremdenzimmer’ lijken wel kleine machientjes die geduldig in elkaar worden geschroefd en uiteindelijk op een wonderlijke wijze beginnen draaien, zoals het toepasselijk getitelde ‘Lokomotive’ en het griezelig opgebouwde ‘Het Kruipt in je Oren’. Zelden slagen musici er in om zulke korte improvisaties – ‘Searching’ is met zijn acht minuten ruim het langste stuk op het album – telkens een heel eigen karakter te geven, alsof het allemaal uitgewerkte composities betreffen. Mocht het nog niet duidelijk zijn: Baloni is een groep om te koesteren.
http://www.kwadratuur.be/cdbesprekingen/detail/baloni_-_fremdenzimmer/#.T71hmvFhiSM

Cuardenos de Jazz review by Carlos Pérez Cruz

Baloni – Fremdenzimmer (CF 237)
Asegura el pianista Vijay Iyer que “la música es acción: el sonido de los cuerpos en movimiento” (notas del libreto de su último disco, Accelerando). Claro que la acción que estimula el movimiento de los cuerpos en su Accelerando es diametralmente opuesta a la que propone el trío que nos ocupa, Baloni (‘Ba’ de Badenhorst, ‘Lo’ de Loriot y ‘Ni’ de Niggenkemper). Si Iyer pone la música en acción mediante la partición del tiempo en fracciones métricas infinitesimales, el trío Baloni camina sobre el tempo como un espacio físico que se expande y se contrae a voluntad, y sólo en ocasiones prefigura una métrica mensurable. Por otro lado, si Iyer experimenta escrutando hasta el límite el encaje de pulsos rítmicos (con una exigencia extrema de precisión para los músicos), Baloni prima el expresionismo y la textura sobre cualquier otro elemento (con la comunicación -acción, reacción- como elemento primordial para la creación in situ). Formas contrapuestas, e incluso extremas, que no sé hasta qué punto son más un reto para el intérprete que elemento de seducción para el oyente.

Dice también Iyer que “si la música es acción, lo mejor es escucharla en contexto”. Cierto. Pero, ¿cuál es el contexto del oyente actual de música? Déjenme hacer uso de un tópico musical: la música, siempre mejor en directo. Y cuando ésta trata de apelar a algo mucho más amplio que tan sólo al ritmo (¡¿tan sólo?!), más si cabe. He probado a escuchar la música de este Fremdenzimmer en varios contextos propios del oyente de nuestros días, siempre con auriculares. Por la calle (caminando y corriendo), frente al ordenador (trabajando), comiendo (no recuerdo qué), etcétera. Y no funciona. Y resulta curioso cómo una misma pista (un disco entero) puede generar tanto irascibilidad como placidez. Depende del contexto. Es fundamental el contexto. Y resulta paradójico cómo la música que más asociamos a la búsqueda (ergo a la vanguardia creativa) apela, sin embargo, al ser humano que fuimos en otro momento en que (cuenta la leyenda) éramos capaces de concentrarnos en una sola actividad. Es decir, la vanguardia (todo concepto es discutible, claro) al rescate del ciudadano sometido a este insufrible “accelerando” que procura la partición del minuto en mil segmentos, en vez de regodearse y retozar en la naturaleza gozosa de la mera existencia.
http://www.cuadernosdejazz.com/index.php?option=com_content&view=article&id=2127%3Abaloni&catid=4%3Adiscos&Itemid=7

All About Jazz Italy review by Vincenzo Roggero

Baloni – Fremdenzimmer (CF 237)
Valutazione: 4 stelle
Il trio è cosmopolita (Frantz Loriot è nippo-francese, Joachim Badenhorst è belga, Pascal Niggenkemper è franco-tedesco) ma è di stanza a New York. Dettaglio non trascurabile, forse decisivo, nel definire le coordinate di Fremdenzimmer. Perché in questa ostica, aggrovigliata ma stimolante incisione si fondono in maniera decisamente originale, e con passione quasi selvaggia, le pulsazioni uniche che solo la Grande Mela è in grado di offrire con le derive avant, le suggestioni contemporanee e l’allure accademica del Vecchio Continente. Musica da camera, noise, radicalismo, free, sono etichette che faticano a definire il contenuto di Fremdenzimmer, perché le undici composizioni istantanee che lo compongono sono tutto questo e molto altro, nella loro onnivora sete di ricerca e sperimentazione. Con strumenti che forzano la loro fisicità, espandono risorse timbriche, intrecciano tecniche canoniche con utilizzi lontani dall’ortodossia, si confondono, si scambiano ruoli, si trasformano in veicoli ora primitivi, quasi rudimentali, ora sofisticati, quando non spaziali, per trasportare pensieri fuori del comune.

I clarinetti di Badenhorst sono così eterei da apparire inafferrabili e altrettanto materici da sembrare magma incandescente in fuoriuscita dalle crepe dell’anima. Niggenkemper estrae dal suo contrabbasso il possibile e l’impossibile, lavorando spesso di archetto e ancor più spesso di sconfinata fantasia. Loriot e la sua viola, ossia la bisbetica domata, corde pizzicate, maltrattate, circuite, amate follemente, portate a vibrazioni quasi maledette per l’orecchio ma così salutari per l’anima.

Fremdenzimmer, la stanza per gli ospiti preparata da Baloni, può apparire ostica e un poco inquietante come la foto di copertina, ma una volta abitata rivela piaceri e prospettive che vanno ben al di là degli angusti spazi fisici.
http://italia.allaboutjazz.com/php/article.php?id=7871

JazzWrap review by Stephan Moore

Baloni – Fremdenzimmer Baloni (CF 237)
Blending the urgency of improvised music with spacial aesthetics of classical chamber music, Baloni have debuted with the phenomenal and flawless, Fremdenzimmer (Clean Feed; 2011).

If you’ve been with us for awhile you know I have become a huge fan of both Badenhorst and Niggenkemper in the last year. They’ve teamed up again along with Frantz Loriot to compile 11 tracks of beguiling expertise and beauty.

I guess a way to describe it is free form improvised classical? Maybe? I guess?

“Lokomotive” moves in just as the title says. The train leaves the station slowly and builds up steam. The music sways and shifts like a Steve Riech piece but is challenging at every turn. A hypnotic number that utilizes space and calm that leaves you motionless. Badenhorst’s manipulation on clarinet with Loriot and Niggenkemper’s counterpoint structures on “Searching” had me sitting intensely trying to figure out which instrument to focus in on. It’s a  dense piece with moving parts that are both quiet and bold. Niggenkemper and Loriot really shine from the halfway point through to the closing notes of this piece. Their string work is impressive and full of life.

“4am” is fragile and haunting. The trio, while starting on a structured path make it clear that within the borders of this piece they will roam freely with ideas. Loriot’s plucking provides the creative constant within “4am.” The backdrop is Badenhorst and Niggenkemper’s one tone that locks the listener in and also sets in place the next piece, “27’10 Sous Les Neons.”  A playful number which feels like it could be a commissioned piece for an avant-garde ballet.

The title track, I believe meaning “guest room” in German (someone please correct me if I’m wrong), is possible not the guest room you’d want to stay in. This is a delicate and well-crafted piece that has many angles and edges. Badenhorst and Loriot are unified in sound and compliment each other even during the slightly aggressive exchanges.

At a time when music needs to move forward, Baloni is one of those rare groups that can show us the way. Fremdenzimmer is an album of unexpected exchanges, harmonies and patterns that fans of challenging and introspective sounds must give a priority listen.
http://jazzwrap.blogspot.com/2012/02/baloni-fremdenzimmer.html