Tag Archives: Kaja Draksler

Odzven review by Mario Batelić

Med črnim in belim
Na pričujočem albumu je Drakslerjeva razvila samosvoj zvok in je na dobri poti, da bo izoblikovala popolnoma unikaten in takoj razpoznaven pristop in zven, kajpak v svetovnem merilu.
Na pričujočem albumu je Drakslerjeva razvila samosvoj zvok in je na dobri poti, da bo izoblikovala popolnoma unikaten in takoj razpoznaven pristop in zven, kajpak v svetovnem merilu.

CF 286Kaja Draksler – The Lives of Many Others (CF 286)
Solistični jazzovski albumi so kljub svoji zahtevnosti dokaj pogosti; na domači sceni pa kljub temu tovrstne izdelke lahko naštejemo na prste ene roke. Da se je tovrstnega izziva lotila mlada pianistka Kaja Draksler, nas ne preseneča, saj velja že od svoje pojavitve na sceni za zelo obetavno in ambiciozno. Povrhu se je prav z vsakim albumom podajala na drugačno glasbeno pot, od predelav ljudskih z različnih vetrov s projektom Katarchestra, prek samosvoje vizije modernega jazza z Acropolis Quintetom, s katerim pa se je spet na albumu Türkü s turško pevko Sanem Kalfa lotila predelav turških tradicionalnih skladb. Ravno v tem času, ko se še vedno vrstijo pozitivni odmevi na pričujoči solistični album (med drugim so o njem pohvalno pisali v New York Timesu), pa je Drakslerjeva napovedala izid albuma The Best Of s triom BadBooshBand. Tako slednjega kot The Lives of Many Others bo predstavila na Cankarjevih torkih 11. februarja.

Če se še za hipec ustavimo pri podatkih o aktualnem dogajanju, povezanem s pianistkinim ustvarjanjem oziroma z njeno mednarodno uveljavitvijo: ne le, da je pred kratkim prejela nagrado mednarodne organizacije EPTA za najboljše magistrsko delo (v njem analizira tehniko Cecila Taylorja), temveč so njeno odličnost prepoznali tudi pri odmevnem mednarodnem jazzovskem srečanju Jazzahead!, kjer se bo, na predlog Druge godbe, predstavila s solističnim koncertom (kar bo prvi nastop kakega slovenskega glasbenika na tem jazzovskem srečanju!).

Drakslerjeva nas na svojem solističnem prvencu (posnet je bil na Ljubljanskem jazz festivalu lani ter objavljen pri založbi Clean Feed, v seriji Ljubljana Jazz Series) takoj vpelje »in medias res«: album se namreč začne abruptno, vtis imamo, da smo sredi skladbe in ne na začetku tistega, kar se bo izkazalo za izjemno tenkočutno in vznemirljivo popotovanje. Pianistka si je namreč za uvod v prvo skladbo in v album izbrala poseganje po notranjosti inštrumenta, po strunah (slišati je, da le rahlo) prepariranega klavirja. Gre seveda za tehniko, ki jo povezujemo s svobodno improvizacijo in avantgardno miselnostjo. A tak način igranja je, kot se kaj kmalu izkaže, zanjo le enakopravni košček v kalejdoskopskem nizanju različnih tehnik. Ta »šunder«, kot bi temu nemara rekli zapriseženi romantični malikovalci črno-belih klavirskih tipk, se namreč počasi prelevi v komaj slišno škrebljanje, da bi nato pianistka začela prebirati po tipkah. Iz slednjih za hip izvabi zelo melodično, milozvočno temo, a kaj kmalu se spet poda med strune.

Že v drugi skladbi nas popelje na znano območje; no ja, tako vsaj mislimo, ko preberemo naslov Vsi so venci vejli, saj kajpak pričakujemo predelavo znane ljudske. A jo ima Drakslerjeva bolj za izhodišče, tistih nekaj not, ki nosijo to žalostinko, je opora bolj razvejani skladbi, ki s svojimi sunkovitimi grozdi in meandriranjem kaže na pestrost in širino pristopov, ki jih premišljeno rabi na albumu. Izmenjava tehnik igranja poteka ves čas zelo gibčno in usklajeno. Občutek imamo, da se Drakslerjeva teh tehnik vedno poslužuje premišljeno in konceptualno zaokroženo; v načinih igranja ni nič samovšečnega ali pretiranega, jasno je, da pianistka obožuje in spoštuje svoje glasbilo ter ga jemlje kot partnerja v pletenju ves čas žanrsko nihajoče, a zato nič manj impresivne zvočne teksture.

Priča smo izjemno osmišljenem balansiranju, vibriranju med glasnimi in tihimi deli, med melodioznostjo in izbruhi prostoplavajočih tonov, ki jih strumno pošilja v eter, da bi se, kakor po njeni komandi, znova prizemljili in zlili s prihajajočo melodijo. Manj je več, pianistka nam raje odstre skrivnosten haiku kot razvejano epopejo ali bohotno simfonijo, stavi prej na poetično slutnjo kot eksaktnost.

Ko omenjamo žanre, niti najmanj ne merimo le na jazzovske, saj pianistka že od začetka ustvarjanja velja za prefinjeno združevalko klasičnega in jazzovskega pianizma. Na solo albumu je to prežemanje, pričakovano, prignano do maksimuma, povrhu pa smo očarani nad lahkoto, s katero Drakslerjeva znotraj iste skladbe »prestavlja« iz denimo impresionizma klasične glasbe prek občutene predelave ljudske Vsi so venci vejli do nepredvidljivosti in »robatosti« avantgardnega jazza. Spretno se je izognila pastem, ki prežijo na ustvarjalce solističnih plošč. Nikoli ne zaide v hermetičnost ali larpurlartizem in se ne ponavlja; dejansko imamo vtis, da se repetitivnim vzorcem prav namerno izogiba, pa čeprav dobimo v kar nekaterih skladbah občutek prijetne omotice (sicer značilne za glasbo z izpostavljeno repetitivno formo).

Že naslov albuma je slikovit in poveden, saj kot da bi povzemal zvočno obilje in nepredvidljivost, nič manj pa niso zgovorni naslovi posamičnih skladb, denimo Army of Drops; še preden sem se poglobil v naslove skladb, sem imel namreč ponekod vtis, da poslušam kapljice dežja. Slednje me je spomnilo na njeno predavanje na lanskoletnem Ljubljanskem jazz festivalu, kjer je predstavila omenjeno analizo igranja Cecila Taylorja ter omenila, da je ta sloviti avantgardni pianist namesto ob metronomu igral ob nepredvidljivemu ritmu drevesnih vej, ki jih je upogibal veter. Album s svojo zgoščeno, a spet zvočno zelo zračno glasbo ponuja obilo takih opor za miselne prebliske, ki pa v številnih skladbah komaj dohajajo drug drugega, toliko je namreč v njih hipnih sprememb in prekucij. Hipni, »hitroprsti« motivi se izmenjujejo z bolj globočinskimi valovanji, ki pa se jim umetnica spet posveti za kratek čas. Vtis med samim poslušanjem dejansko spomni na pravo valovanje, denimo kot bi bili na jadrnici, ki jo premetava sem ter tja, mirni, blagodejni trenutki pa se izmenjujejo z nevarnimi sunki.

Iskati njene »podobnike« med sodobnimi ali zgodovinskimi glasbeniki bi ne imelo smisla, ne le zato ker se to nenazadnje lahko izteče v golo naštevanje, ki lahko zmanjša pomembnost avtoričinega dela, temveč še bolj zato, ker Drakslerjeva različnosti pristopov igranja na klavir tako enkratno združi. Seveda je v njeni glasbi moč slišati odmeve starejših in malo manj starih pianističnih mojstrov, a Drakslerjeva je razvila samosvoj zvok in je na dobri poti, da bo izoblikovala popolnoma unikaten in takoj razpoznaven pristop in zven, kajpak v svetovnem merilu.
http://www.sigic.si/odzven/med-crnim-in-belim

Advertisements

Noiself review by Jesús Gonzalo

CF 286Kaja Draksler – The Lives Of Many Others (CF 286)
Con Pedro Costa como codirector artístico del prestigioso y avanzado festival de Ljubljana, la verdad es que no sorprende que la jovencísima pianista eslovena, que tocó el pasado julio en una edición que hacía la 55, aterrice en Clean Feed. Otros grupos tan señalados y excepcionales, que también graban en el sello lisboeta, como el Bigmouth de Chris Lightcap han pasado por allí. Por aquí va a ser complicado construir un certamen semejante o traer a cualquiera de estos músicos. En diciembre fue Kaja a Lisboa a presentar este disco. Y fue, como en la capital de su país, con su tesis doctoral sobre Cecil Taylor debajo del brazo, trabajo que contó con la supervisión de Vijay Iyer antes de ser presentada en el conservatorio de Amsterdam.

La nónima de pianistas mujeres de Clean Feed es de lo mejor de la escena contemporánea de generaciones posteriores a Gary Allen, Myra Melford y Marilyn Crispell. Angelica Sánchez, Kris Davis y ahora Kaja Draksler, en cierto modo, abarcan las líneas estéticas de esos tres pilares que las anteceden y que irían de un profundo sentido del blues a una construcción atonal consonante o más hacia lo abstracto. Kaja está más cerca de Kris Davis, aunque aún le queda mucho para llegar a la envergadura arquitectónica y técnica de la canadiense. Las dos, y a diferencia de todas las citadas, trabajan sobre técnicas de piano extendido, sobre las cuerdas y con pequeños objetos de frotación.

“Un trabajo trufado a nivel conceptual de motivos pequeños y variados estilos contemporáneos, que ofrecen un producto atractivo, con tendencia a lo ornamental y a las figuras suspendidas…”

La conquista de nuevos timbres ha sido el gran desafio -no sólo- del piano contemporáneo del siglo XX, ya desde Debussy a Cage o Lachenmann. Kris Davis profundiza en el legado de compositores como el autor de 4.33 y también de Feldman, sin olvidar a los europeos, para trasladarlo a un sólido lenguaje de improvisación. Draksler también persigue ese fin y se sirve de la huella de dichos autores, pero sin obviar un diseño del sonido más suavizado y enfundado en una respiración melódica que le confiere un matiz naïf algo pop a su estilo. Por eso en el primer corte parece que sólo falta que cante para que los modos repetitivos y algo “ascéticos” nos recuerden a Wim Mertens. Y luego, y no es ninguna boutade si pensamos lo que significó My Song, puede sonarnos al Jarrett más plácidamente folk (Vsi so Venci vejli), para pasar al torrencial Ligeti (también en Suite) y dejarse caer en una leve llovizna sostenida en el silencio (Communicational Entropy/Andromeda) o termine el disco con una especie de balada-blues saltarina, caprichosa y monkiana en Delicious Irony.

En realidad, no es una fijación estética sobre el frondoso pianismo de Cecil Taylor, con su exuberante trabajo sobre intrincados arpegios, bloques de acordes, clusters y células melódicas, la huella evidente con la que nutre el estilo de la pianista, trufado a nivel conceptual de motivos pequeños (más en línea con el piano solo de Angelica Sánchez en A little house que del de Kris Davis en Aeriol Piano) para ofrecer un producto variado y atractivo, con tendencia a lo ornamental y a las figuras suspendidas antes que volcado en el músculo técnico o la construcción vigorosa.
http://noiself.blogspot.com.es/2014/01/kaja-draksler-lives-of-many-others.html

Muziek Van Nu review by Annette den Heijer

CF 286Kaja Draksler, piano – The lives of many others (CF 286)
Jong, gedreven en talentvol; het is een mooie combinatie, die blijft boeien. Vooral wanneer jonge mensen met een frisse blik op de wereld bestaande en nieuwe muziek uitvoeren.
Kaja Draksler is zo iemand. Deze jonge jazzpianiste en componiste uit Slovenië is een opvallende verschijning in het Amsterdamse jazz- en improvisatiecircuit. Klassiek geschoold, speelt ze Frédéric Chopin én Thelonious Monk met evenveel gemak in één programma; ze laat zich door zowel klassieke muziek als jazz inspireren voor haar composities en improvisaties.
Het talent barst door haar muzikale vezels. Soepel spel, mooie timing en een subtiel toucher vormen het ideale gereedschap voor haar vrije improvisaties, waarin ze zomaar een simpel liedje kan laten uitwaaieren tot een gelaagde compositie.

Na haar studie jazz in Ljubljana en Groningen, volgde Kaja Draksler privélessen in New York. Terug in Nederland voltooit ze momenteel haar master klassieke compositie aan het Conservatorium van Amsterdam. In 2009 sleepte ze de Deloitte Jazz Award in de wacht; ze schreef een pianoconcert voor haar band Katarchestra en bracht als leider van het Acropolis Quartet drie cd’s uit.

Een vierde cd, met eigen werk voor solo piano, werd gepresenteerd op 27 november tijdens haar debuut in het Bimhuis. Geen trio, geen kwartet, maar meteen een solo-optreden in de Nederlandse jazztempel, je moet maar durven.
En durven doet Kaja Draksler, hoewel niet zozeer in haar presentatie. Verlegen schuift ze het podium op, lacht ontwapenend en trekt wat aan haar handen. Die mogen nog even de toetsen zoeken, voordat ze hun keuze maken. Fascinerend is het verschil met klassieke musici, die alleen in boze dromen de openingsnoten zoeken. Maar dan treffen haar handen doel. Kaja transformeert.

Ze bespeelt niet alleen de toetsen, ze buigt zich over de snaren, tokkelt, raspt, wiegt en neuriet. In het openingsnummer van cd en concert ‘The lives of many others’ observeert ze naar eigen zeggen de mensen om zich heen, beeldt zich hun levens in, hoort hun dromen en hun ‘dingetjes’, en vertaalt die in ruis, belklanken en losse, herhalende tonen. Flarden melodieën uit volksliedjes worden uit elkaar gehaald en belanden in een Morton Feldman–achtig continuüm.

Ze sleept me aan mijn oren mee naar buiten, naar parken, waar kinderen zingen, naar een werkplaats, een ijzerzagerij, een fabriek, een treinstation. Haar beeldende composities worden van een passende achtergrond voorzien door de wand van glas achter het podium, waar bewegend Amsterdam het magistrale decor van het Bimhuis vormt. Een dubbeldekker vertraagt tegen snelle repetitieve patronen in naar rechts, richting station, Fyraklanken glijden naar links, Amsterdam uit, het donker in.

Ik laat me meevoeren met de trein, maar merk dat ik soms nog iets in haar muziek mis. De taal en het spel kloppen. Maar wanneer de bouwstenen van het muzikale materiaal, de uit elkaar getrokken melodieën, terechtkomen in een lui ostinato, dreigt ze haar eigen stem, haar Draksleriaanse visie op Monk en Chopin, even te verliezen.
http://muziekvan.nu/content/jong-talent-sooth-my-soul-feed-my-thoughts

Jazzenzo review by Jan Jasper Tamboer

CF 286Kaja Draksler – The Lives Of Many Others (CF 286)
Globalisering mag dan voor menige activist een vloek zijn, in veel opzichten kan zij ook een verrijking betekenen. Hoeveel uitwisseling van talent vindt er niet plaats. De Sloveense pianiste Kaja Draksler streek neer in Nederland voor studies in de muziek en maakt inmiddels deel uit van de Amsterdamse scene. Wat een aanwinst is zij voor ons land.

Draksler zit met haar soloalbum ‘The Lives Of Many Others’ in de hoek van de impro en avant-garde, maar haar plaat bevat ook elementen uit de klassieke muziek. Voor haar thesis over het werk van Cecil Taylor werd ze dit jaar gelauwerd en eerder won ze al de Deloitte Jazz Award. Zij studeerde muziek in Slovenië, deed in Groningen haar bachelors als jazzpianist en voltooit momenteel een masters klassieke compositie in Amsterdam. Ze speelt in verschillende projecten, onder meer in een duo met Onno Govaert.

Sommige pianisten wachten hun halve carrière met het zich wagen aan solowerk. Iemand als Bugge Wesseltoft kwam pas op latere leeftijd met zijn eerste soloalbum, want hij dacht daarvoor aanvankelijk persoonlijkheid te missen. Draksler heeft geen last van enige schroom, zij is vijfentwintig jaar en wat een persoonlijkheid straalt zij uit. Zij schaart zich op de bühne van het Bimhuis in de rij groten als Brad Mehldau, Michiel Borstlap en Jacky Terrasson, die in deze tijden in hun eentje de Nederlandse podia beklimmen.

Van volledige notenkeus kan bij Draksler geen sprake zijn. Daarmee zou je een weloverwogen rationaliteit veronderstellen die een te eenzijdige invalshoek vormt voor de creaties van de pianiste. Om elke voorspelbaarheid uit te sluiten, schudt zij de noten door elkaar en lijkt die een willekeurige plek te geven. Het resultaat is echter geen chaos, maar een goddelijke ordening, die niemand kon bedenken en alleen door ingrijpen van Draksler kon ontstaan. Was zij in Slovenië blijven zitten, dan zou haar album er heel anders uit hebben gezien.
http://www.jazzenzo.nl/?e=2603

Time Out Lisboa review by Jose Carlos Fernandes

CF 286Kaja Draksler – The Lives of Many Others (CF 286)
****
Pressentem-se muitas vidas a pulsar na música de Draksler, mas a pianista eslovena tem o condão de integrar as múltiplas influências num todo coerente. Pode detectar-se a sombra de Monk na melancolia enviesada e ritmos entrecortados de “Delicious Irony” e uma variante rarefeita da agitação rítmica de Cecil Taylor (cujo processo de improvisação foi o tema da tese de mestrado de Draksler) em “Communicational Entropy”, mas também pode invocar-se o impressionismo austero e despojado das derradeiras peças de Liszt (Nuages Gris, La Lugubre Gondola) em “Vsi So Venci Vejli”, ou a presença de Messiaen nos momentos mais épicos e solenes de “I Walked Into Yesterday”. Mas ao fim destas sete faixas de piano solo, o que emerge é uma voz única.

All About Jazz Italy review by Alberto Bazzurro

EMJO – Live in Coimbra (CF 228)
Valutazione: 4 stelle
Fa piacere notare come in giro per il mondo stiano emergendo diverse realtà orchestrali capaci di dire la loro fuori da cliché anche in quest’ambito spesso sovrabbondanti. Oggi tocca all’EMJO (European Movement Jazz Orchestra), organico cosmopolita (tedesco-sloveno-portoghese) sorto nel 2007 su basi di fatto istituzionali (le ambasciate dei tre Paesi) e forte di venti unità, di età media attorno ai trent’anni (ma la pianista Kaja Draksler è addirittura dell’87).
L’album in oggetto, inciso nel giugno 2010, presenta sei ampi brani (dieci minuti ciascuno, poco più o poco meno) quasi tutti dovuti a membri dell’orchestra. Solo il primo, il tripartito “Waves,” è infatti a firma di un esterno, il giovane pianista tedesco Jürgen Friedrich, e dà immediatamente la misura della coesione interna all’ensemble, giustapponendo massicci collettivi al solo centrale del trombonista Jörn Marcussen-Wulff. Un altro trombone, Lars Arens, contrassegna il brano che segue, “O.M.” del sassofonista Jure Pukl, aperto in piano solo e per il resto illuminato dal sax tenore di Philip Gropper, sempre nel segno di dinamiche vive, palpabili, felice costante dell’intero lavoro.

Un altro leitmotiv dell’incisione, come si sarà intuito, è il fatto che i vari episodi ruotino tutti attorno a pochi solisti (mai più di tre), tali da caratterizzarli con nettezza (che sia una pratica propria, per esempio, del primo Mathias Rüegg e di Maria Schneider vorrà pur dire qualcosa). E’ quanto avviene, ancora, in “E.S.T.” (dedica al compianto Esbjörn Svensson?), firmato dal trombonista Paulo Perfeito e illustrato dal sax alto di Uwe Steinmetz, attorno a cui si sviluppa anche il segmento più stimolante del successivo “Köln Kuddelmuddel,” aperto solisticamente dall’autore, il trombettista Matthias Schrieflper, e, a seguire, dalla batteria (un po’ ridondante, invero).

Se quest’ultima coppia di brani fa registrare una sia pur lieve flessione rispetto ai primi due, risultando un po’ più schematica, prevedibile (e comunque sempre di sicuro pregio), “Impresija,” della citata pianista Kaja Draksler, si segnala ancora per l’estrema sapienza architettonica, col flicorno di Susana Santos Silva e il sax soprano di Pukl (anche in solitudine) a illuminarlo sul versante improvvisativo. Chiude l’altrettanto felice “The Shagg’s Principle” del bassista Robert Jukic, col piano al centro delle operazioni in avvio, a sua volta molto originale come disegno, con la chitarra di Jani Mode che ne raccoglie il testimone, interfacciandosi con le interpunzioni dell’intera massa orchestrale.

Disco, come si sarà capito, del tutto consigliabile.
http://italia.allaboutjazz.com/php/article.php?id=7144

JazzReview review by Glenn Astarita

European Movement Jazz Orchestra (EMJO) – Live in Coimbra CF 228 )
Rating: Five Stars
Profundity, variety and a multidimensional stance are a few striking attributes of the European Movement Jazz Orchestra’s portfolio. With young Slovenian musicians lending their wares, the large ensemble casts a symphonic overture amid small ensemble breakouts and Kenton-like brashness. They explore the free-zone at times during various interludes, yet the musicians’ collective imaginary powers intimate more than a few persuasive proposals.

With the agility of a smaller ensemble, the band forges various genres into the mix, including contemporary classical music and loose groove rock motifs. Uncannily cohesive, the orchestra throws the book at convention. With lucid theme-building exercises and blitzing horns arrangements, the music is also dappled with animated call and response mechanisms. In effect, the orchestra keeps the listener on the edge via the anticipation of subsequent developments.

Saxophonist Uwe Steinmetz is the primary soloist on “E.S.T.,” which is a warm, but largely upbeat ballad that ascends with swarming horns and a forceful buildup during the bridge. Otherwise, the program features witty twists and turns. They generate pathos and a complex cabaret vibe during “Koln Kuddelmuddel,” countered by the wah-wah horns and a jazz-rock vamp. And on “The Shagg’s Principle,” the artists open with a low-key storyline that segues into a twirling big band movement, counterbalanced by probing statements and feisty soloing jaunts. However, the orchestra diminishes into a piano trio setting for several bars, which is yet another component of the band’s distinct mode of operations. Indeed, the music iterated here moves forward with the impact and flair of a comprehensively devised action-packed thriller.
http://www.jazzreview.com/reviews/latest-cd-track-reviews/item/28524-live-in-coimbra-by-the-european-movement-jazz-orchestra.html