Tag Archives: Roll Call

Burning Ambulance review by Phil Freeman

Hugo Antunes – Roll Call (CF 197)
Portuguese bassist Hugo Antunes wrote all the tunes on this album, his debut for the Clean Feed label, and it’s ferocious. It swings hard, it’s produced beautifully, and the ensemble is empathetic and aggressive at once. It’s a concise statement—six tracks in 44 minutes, including two takes of “Anfra.” The band is interesting; a two-reed front line (Daniele Martini and Toine Thys, the former on tenor saxophone, the latter on tenor and soprano saxes and bass clarinet), Antunes on bass and two drummers, João Lobo and Marek Patrman. (The liner notes don’t indicate which drummer is in the left channel and which the right.)

The music is largely post-Ornette post-bop; Antunes is a powerful bassist, as he’s gotta be if he’s gonna be the only chordal instrument in the whole ensemble. He pulls the strings like a young Charles Mingus; there are multiple passages during which echoes of “Haitian Fight Song” or “II B.S.” seem to drift through. At other times, he strums the bass like a huge guitar, the way Jimmy Garrison used to behind John Coltrane. Meanwhile, the two saxophonists play not just simultaneously, but together, working their way through intricate melody lines and conversing on the fly. The music occasionally drifts into ultra-free improv that sounds like it should have a capital I, but things always wind up back where they belong, in the realm of muscular, swinging jazz. Lobo and Patrman hit hard when that’s what’s called for, and play off each other very well at all times. Their rhythmic dance is easily the most interesting part of many moments here.

There’s not a whole lot to say about an album like this. Strong compositions, well played by a sympathetic and talented ensemble that, despite being assembled for the date (from multiple countries), comes together with a surety and a sense of common purpose that’s just wildly enjoyable to hear. It would be a very good thing indeed if this ensemble continued to work together in the future, both live and in the studio.
http://burningambulance.com/2011/01/

Advertisements

Gapplegate Music review by Grego Edwards

Hugo Antunes – Roll Call (CF 197)
The more I hear of the Portuguese jazz scene the more impressive it seems to me. That’s mostly thanks to the big ears of the folks at Clean Feed and their ambitious release schedule. Take today’s CD, for example, Hugo Antunes’ Roll Call (Clean Feed 197). I’m not precisely sure who in this sextet is and who isn’t on the Portuguese scene (the CD was recorded in Brussels) but it illustrates my point nonetheless. Hugo plays a solid avant bass and writes some adventurous material. Joining him are two winds and two drummers: Daniele Martini on tenor and Toine Thys on tenor, soprano and bass clarinet; the two drummers are Joao Lobo and Marek Patrman. This is music that breathes fire yet also gives contrasting space and runs through contrasting arranged, written and improvised routines that mix it up enough that one’s attention remains focused throughout. It’s a kind of in-and-out sensibility that much on Clean Feed puts forward these days. Yet Hugo Antunes’ group does not in any way sound generic or derivative. I am occasionally reminded of the group sound of Jack DeJohnette’s Special Edition band from the seventies, when Chico Freeman switched to the bass clarinet to contrast with the tenor of David Murray while the piano-less ensemble took the tempo loosely and convincingly. Now that’s just a matter of the sound, and Antunes’ group is not otherwise playing the mimic to that remarkable ensemble. And here we have two drummers, not one, working especially well together, one drummer’s sound and execution contrasting with the other’s at all points. And sometimes they kick up a hell of a row, inciting the horn men to both dizzying heights and tightly focuses interaction. Both Thys and Martini are very good players. They sound good singly and, especially, working in tandem on double improvisations and arranged routines. Roll Call constitutes another surprise, a sleeper, a jazz wolf in sheep’s clothing. You look at the cover, you say to yourself, “OK…” Then you play the CD a few times and you say, “OK!!”
It’s a goody. Give us some more of this, Hugo!
http://gapplegateguitar.blogspot.com/

Goddeau Magazine review by Guy Peters

Hugo Antunes – Roll Call (CF 197)
Het Portugese Clean Feed mag intussen dan wel bekend staan om het uitbrengen van werk van Amerikaanse en Scandinavische veteranen en talenten, eigen volk wordt ook niet vergeten. Zo krijgt de nog jonge, in Brussel verblijvende bassist Hugo Antunes ook de mogelijkheid om z’n kans te wagen. Met succes, want Roll Call weet perfect z’n beperkingen in troeven om te buigen.

Opener “Dukkha” biedt meteen een prima staalkaart, met een pulserende bas, waarover twee saxen lange uithalen neerleggen, terwijl de drummers soms nog bezig lijken met hun soundcheck, de onderdelen van hun drumkit aanhalend, ritmes uittestend. Een heel nummer van dit zou je nog een gebrek aan richting kunnen verwijten, maar een wending komt er na twee en een halve minuut, als Antunes de teugels plots in handen neemt, de kompanen bij de les roept en een fijn stukje swingende free op poten zet, waarbij vooral het laidback karakter van de muziek benadrukt wordt. Geen grote statements of opschepperij, maar losjes, soulvol en met sprekend gemak uitgevoerd.

Bovenal is het jazz met een open karakter, die z’n tijd neemt en beweegt op een zuiders tempo. Iets gerichter gaat het er aan toe in het titelnummer, dat van start gaat met Thys’ aanzetten op basklarinet, plaagstoten die snel al overgenomen worden door de andere vier. Het is een wat merkwaardig stuk, nu eens hoekig, verschuivend van het ene solostuk naar het andere, en dan weer vol vlugge interactie met staccato uithalen en bijna hysterisch gerammel. Het werkt hier echter opnieuw prima als een schoteltje gemengd, waarbij de luisteraar het hele gamma kan voorproeven.

Het best van al werkt Roll Call in de meer ingetogen songs. Zo gaat “Høyspenning” van start met een gerekte bassolo en krijg je daarna iets dat je best zou kunnen omschrijven als bezwerende lyriek: een vrijage van twee saxen (met Thys deze keer op sopraan) op een achtergrond van hypnotiserende drums, die opnieuw kiezen voor inkleuren zonder de spanning te verbreken. Nog sfeervoller is “Einfach”, dat z’n naam grotendeels waarmaakt: van de eenvoud wordt hier een deugd gemaakt, met een op cimbalen uitgewerkte intro en vervolgens een lyrisch spel van zwijmelende saxen die elkaar mooi aanvullen, contouren suggererend en valstrikken ontwijkend.

De ’alternate take’ van het bluesier “Anfra” niet meegerekend, blijft Roll Call ruim onder veertig minuten. Dat is een verademing in de jazzwereld, waar more nog al te vaak much more is. Je kan het bezwaarlijk een opvallend of vernieuwend album noemen en het is niet het soort plaat dat je bij de lurven grijpt om drie kwartier later pas te lossen. Gelukkig is het evenmin een voorbeeld van zelfoverschatting, pretentie of onsamenhangend gemasturbeer. Het is een mooi brokje free jazz, dat met een been stevig in de traditie staat en met het ander doet wat het wil zonder daarbij de controle uit het oog te verliezen. Het resultaat is dan ook een geslaagde, warme entree met een groeimarge die belooft voor de toekomst.

Antunes & co. spelen een resem concerten in België (o.a. in Gent, Brussel en Mechelen) in het voorjaar. Meer info op de MySpace-pagina.
http://www.goddeau.com/content/view/8485